Για τον Αριστείδη Μπαλτά (ΙΙ)

Σου ξαναγράφω, αυτή τη φορά όχι ως alter αλλά ως ego σαστισμένο εξαιτίας του ότι δεν θεωρεί αυτονόητο πως η κυβερνώσα Αριστερά αναζητεί σώνει και καλά «καίριες εικόνες»,

Για τον Αριστείδη Μπαλτά (ΙΙ) | tovima.gr
Σου ξαναγράφω, αυτή τη φορά όχι ως alter αλλά ως ego σαστισμένο εξαιτίας του ότι δεν θεωρεί αυτονόητο πως η κυβερνώσα Αριστερά αναζητεί σώνει και καλά «καίριες εικόνες», όπως σημειώνεις στο τελευταίο κείμενο του νέου σου βιβλίου* με την (ιστορική;) χρονολογία 30 Αυγούστου 2015.
Σου ξαναγράφω, λοιπόν, υπό το πρόσχημα μιας (βιβλιο)κριτικής όλων των κειμένων σου, «προ» και «μετά» την υπουργοποίησή σου ή μάλλον μόνο «προ», διότι, παρά τις διακριτές χρονολογίες «προ» και «μετά», όλα σου τα άρθρα διέπονται αποκλειστικά από την αισιοδοξία ενός «προ», που σου ομολογώ πως τη ζηλεύω. Προϋποθέτει άραγε αυτός ο αισιόδοξος τόνος σου τη δική μου μελαγχολική αδράνεια για να τη συνεφέρει;
Γνωρίζω ότι η αιτία αυτής της δυστυχίας (μέσα στον πολιτισμό της Αριστεράς), της απιστίας μου θα έλεγα προς την πολιτική εν γένει, είναι η ανεπίκαιρη προσήλωσή μου στην αποδόμηση που με γοήτευσε περισσότερο απ’ όσο ο Αλτουσέρ σου. Κι όχι για κανέναν άλλον λόγο αλλά γιατί (θα σου θυμίσω τον Μπένγιαμιν στην έβδομη Θέση) «η νωχέλεια της καρδιάς μου, η acedia», αδυνατεί να αναμείνει ενεργά τις «καίριες εικόνες» σου όπως τη φράση του Λένιν στην οποία αναφέρεσαι: «Δίνουμε χώρο για να κερδίσουμε χρόνο».
Η αποδόμηση, λοιπόν, μου επιβάλλει να διερωτηθώ και να σε ρωτήσω αν η κυβερνώσα Αριστερά συνιστά επίσης μια στρατηγική της αποδόμησης. Δηλαδή, αν η Αριστερά εξουδετερώνει πράγματι τις δυαδικές αντιθέσεις του νεοφιλελευθερισμού, παρά το ότι διαμένει στο πεδίο των αντιθέσεων αυτών. Ή μήπως, ερωτώ, τις επικυρώνει αποσυνδέοντας την πολιτική από το αίτημα της δικαιοσύνης; Σκέφτομαι, δηλαδή, ότι αν, όπως η αποδόμηση, και η Αριστερά είναι δικαιοσύνη, τότε γιατί δεν κυβερνά δίκαια; Γιατί, π.χ., κόβει το ΕΚΑΣ αντί τους πολυάριθμους φρουρούς του Φλαμπουράρη;
Σε αυτό που μια κυβερνώσα Αριστερά οφείλει να στοχεύσει είναι, νομίζω, μια πολιτική προοπτική που θα καθορίζεται από το αίτημα της οικονομίας της βίας εντός αυτού που διαθέτει το νόμιμο μονοπώλιό της, του κράτους.
Βέβαια, όπως λες, «στη μεγάλη Ιστορία οι καθησυχαστικές αφηγήσεις, συντηρητικές ή προοδευτικές, τείνουν να εκλείψουν ενώ τη θέση τους καταλαμβάνουν απρόσκλητες εικόνες (…) για να εξημερώσουν τον κίνδυνο που μεγαλώνει, για να δώσουν νόημα στην έκρηξη που φαίνεται να επίκειται» (σελ. 175).
Μακάρι να μπορούσα να μοιραστώ κι εγώ αυτές τις καίριες εικόνες, όμως δεν έχω εικόνα. Και η μόνη εικόνα που έρχεται είναι τα μοβ μαντιλάκια του Κατρούγκαλου.
Στην εικόνα του «Angelus Novus» του Klee ο Μπένγιαμιν βλέπει την καταστροφή. Επειδή όμως προς το παρόν δεν συντελείται και επειδή η πτώση ακολουθεί ένα λουκρήτειο «κλίναμεν», ελπίζω. Και δεν ξέρω αν πράγματι, όπως γράφεις, «οι μικρές ρήξεις διέπουν συχνά την τροπή της Ιστορίας». Ξέρω μόνο πως η Ιστορία δεν υπάρχει παρά ως «ίντριγκες». Αλλά εδώ ο Ελεφάντης θα κάκιζε τον Πολ Βεν και τον Φουκό. Εμένα ούτως ή άλλως με είχε ξεγράψει.
*Αριστείδης Μπαλτάς, «Παράμετροι και γνώμονες εξ αριστερών», εκδόσεις Νήσος, Αθήνα, 2016.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk