Ευνοιοκρατία: νεποτισμός, πελατειασμός, και «χρονισμός»

Ενώ οι εχθροπραξίες ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ κορυφώθηκαν με ανούσιες συζητήσεις στη Βουλή και επίδειξη πνεύματος για να

Ευνοιοκρατία: νεποτισμός, πελατειασμός,  και «χρονισμός» | tovima.gr

Ενώ οι εχθροπραξίες ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ κορυφώθηκαν με ανούσιες συζητήσεις στη Βουλή και επίδειξη πνεύματος για να ανακηρυχθεί τελικά ως πιο πνευματώδης, η ΝΔ που σε πλεονεκτική πλέον θέση, λόγω της λαϊκής δυσμένειας προς ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρα πετυχαίνει το στόχο της: την αποδόμηση του πρώτου κόμματος, που ήδη υπολείπεται της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά 8 – 10 μονάδες . Ο αρχηγός της, κ. Κ Μητσοτάκης σε πολύ καλό timing είπε μια «πολύ βαριά κουβέντα» στον πρωθυπουργό: «Αφού είσαι ανίκανος να κυβερνήσεις παραιτήσου να προκηρυχθούν εκλογές». Βεβαίως ο Μητσοτάκης είχε κάθε δικαίωμα να ζητήσει εκλογές. Δεν είχε όμως το δικαίωμα να προστάξει τον πρωθυπουργό στη Βουλή: («Καθίστε Κάτω!). Ισως όμως να το έκανε τη υποδείξει των αρμόδιων επικοινωνιολόγων του που θα τον συμβούλευσαν: «Οσο επιτίθεσαι στον Τσίπρα-άσχετα με το τι λές-και πώς το λες- τόσο πιο κερδισμένος βγαίνεις με το γόητρό σου ολοένα αυξανόμενο και την εικόνα σου ως αυριανού πρωθυπουργού να καθίσταται όλο και πιο ευδιάκριτη. Ωστόσο, η ευγενική παραίνεση περί αναπαύσεως, ακούστηκε περισσότερες από μία φορές: α) Μητσοτάκης προς Τσίπρα. Β) Ως καλλιτεχνική –πολιτιστική από Γ. Πάντζα προς Βενιζέλο; «Κάτσε κάτω ρε!» και γ) ως τρυφερή- στοργική από Καμμένο: Κάτσε κάτω, αγόρι μου.

Τι συμβαίνει με αυτή τη σταθερά καθοδική πορεία της Αριστεράς; Φταίει ο ΣΥΡΙΖA για πολλά, όχι για όλα, όμως, αφού χρονικώς αυτό είναι αδύνατον (οι αριθμοί δεν βγαίνουν πάλι: 15 μήνες διακυβέρνησης σε σύγκριση με τα 42 έτη των δύο συνυπεύθυνων πρώην μεγάλων κομμάτων) . Και αυτό θυμίζει αμυδρώς και φαιδρώς την κυβέρνηση του Τζαννή Τζαννετάκη που διαμαρτυρόταν στο ΠΑΣΟΚ πως της άφησε μία οικονομία άθλια για να πάρει «την αποστομωτική» απάντηση από τον Ανδρέα Παπανδρέου ότι η κακή κατάσταση της οικονομίας οφειλόταν στον Αντώνη Σαμαρά, ΥΠ.ΟΙΚ της τότε κυβερνήσεως για το χρονικό διάστημα 2 Ιουλίου έως 12 Οκτωβρίου 1989 και τις μεγάλες σπατάλες που είχε κάνει.

Ως λαός δεν ξέρουμε πλέον που πορευόμαστε και κατατρυχόμαστε από μια χωρίς προηγούμενο αβεβαιότητα, ανασφάλεια και έναν έντονο πανικό για το τι μας επιφυλάσσει το «αόρατο» μέλλον. Νιώθουμε ότι πατάμε σε ένα πολύ λεπτό στρώμα πάγου. Τα αίτια που μας έφεραν εδώ δεν είναι μόνον οι παταγώδεις αποτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ, αφού επί πολλές δεκαετίες μας κυβέρνησαν (Κεντρο)-Δεξιές και Κεντρο-(Αριστερές) κυβερνήσεις μέσα σε ένα όργιο απάτης, κλεψιάς, και μνημειώδους, κακοδιαχείρισης, εγκαθιστώντας ένα φαύλο καθεστώς ευνοιοκρατίας και κλεπτοκρατίας.

Η ευνοιοκρατία, (ως το απόλυτο αντώνυμο της αξιοκρατίας και ως το υπώνυμο της διαφθοράς), έχει διανύσει βίον μακρόν, από την αρχαιότητα (Ελλάδα, Ρώμη) μέχρι των ημερών μας με ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον, όπου κανενός νέου ανθρώπου η μοίρα δεν θα προδιαγράφεται ευοίωνη, αν δεν τον ευνοεί κάποιος που ανήκει στην εξουσία και κατά ένα μάλλον βραχύβιο νεολογισμό: : «Αν δεν διαθέτει βύσμα». Σήμερα ευδοκιμεί σε όλα τα μέρη,(ιδιαίτερα στις τριτοκοσμικές χώρες καθώς και στις χώρες της Μεσογείου -όρα και τα κάπως ξεχασμένα PIGS- και πολύ ιδιαίτατα στη χώρα μας), όπου σε όλες σχεδόν τις συγκρούσεις μεταξύ των δύο προαναφερθέντων αντωνύμων, εξ αντικειμένου η πρώτη κατισχύει άνετα της δεύτερης. Σπάνια κάποιος αντιδρά έντονα και αποτελεσματικά κατά της σκανδαλώδους και κατάφωρα άδικης ευνοιοκρατίας, αφού το αποτέλεσμα είναι κατ’αρχήν προβλέψιμο. Είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, όπου ουδείς, σε τελευταία ανάλυση επιχειρεί να αμφισβητήσει τίποτε (άσχετα με το τι μουρμουρίζει ή, υποτονθορίζει).

Τι ακριβώς σημαίνει ευνοιοκρατία; Αυτό που λέει η λέξη. Η επίδειξη εύνοιας, ήγουν το να υποστηρίζει και να ευνοεί σκανδαλωδώς , κάποιο πρόσωπο της εξουσίας, τους πολίτες που κατά κανόνα δεν το αξίζουν, αδικώντας άλλους που είναι όντως άξιοι και θα μπορούσαν να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο πολύ περισσότερα λόγω της υπεροχής τους σε προσόντα και ικανότητες. Με άλλα λόγια στην ευνοιοκρατία, ένα καθεστώς με πολύ βαθιές ρίζες, ο άξιος περιθωριοποιείται και «αναξιοποιείται», ενώ ο ανάξιος «αξιοποιείται».

Υποκατηγορίες της ευνοιοκρατίας μεταξύ των άλλων είναι ο πελατειασμός (clientelism), ο νεποτισμός ( nepotism, από την ιταλική λέξη nepos, ανεψιός, επειδή οι Ποντίφικες ,ελλείψει υιών δικών τους, χάριζαν θέσεις καρδιναλίων ή, επισκόπων στους ανεψιούς τους ). Τέλος υπάρχει ο και λιγότερος γνωστός στην Ελλάδα χρονισμός (cronyism).Το ουσιαστικό αναφέρεται στη μακρόχρονη διάρκεια της αμοιβαίας «φιλίας».

1.Αρχίζουμε από τον τελευταίο που δεν έχει μεταφραστεί με ακρίβεια ποτέ. Κάποιοι τον αποδίδουν ως «νεποτισμό», ελλείψει άλλου μεταφραστικού ισοδύναμου. Αλλά ο νεποτισμός αφορά τους ευνοούμενους συγγενείς, ενώ σαφώς ο cronyism τους «φίλους» με μια ελαστική ερμηνεία της λέξης φίλος. Αλλοι προτιμούν μια περιφραστική απόδοση που είναι μεν ακριβής αλλά μοιάζει με ερμηνεία της λέξης και όχι με μονολεκτικό μεταφραστικό της ισοδύναμο.

Θα προτιμούσα προσωπικά τη λέξη «ημετερισμός» ή, εναλλακτικά τη λέξη «φιλαρακισμός». Οσοι διορίζονται αναξιοκρατικά είναι για τη μεν ΝΔ «δικά μας παιδιά» για το δε ΠΑΣΟΚ ήταν « οι φίλοι μας». Και στις δύο περιπτώσεις έχουν την στοργική φροντίδα των κυβερνώντων με τους οποίους τους συνδέει μακροχρόνια φιλία (εξ ου η ονομασία χρονισμός;) ώστε να γίνουν φιλόδοξοι αργόμισθοι και απασχολούμενοι – φαντάσματα.

Το κακό όμως είναι ότι- εκτός από την μακροχρόνια πρακτική του χρονισμού που εφάρμοσαν με ιερό πάθος ΝΔ και ΠΑΣΟΚ- υπάρχουν παρόμοια νοσηρά φαινόμενα και στον φέροντα το «ηθικό πλεονέκτημα» ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι πρότινος ελπίζαμε(μερικοί τουλάχιστον) πως αυτός δεν θα μας σέρβιρε το ίδιο αηδιαστικό φαγητό. Μας άφησε όλους εμβρόντητους και ομολογουμένως έμειναν άλαλα τα χείλη των ευσεβών «ειδήμων» από έναν τόσο … αξιοκρατικό διορισμό, όπως αυτός του «αδιόριστου εκπαιδευτικού-σερβιτόρου» και νυν αριστίνδην χρισθέντος συμβούλου σε θέματα Στρατιωτικού Σχεδιασμού, παλιόφιλου του πρωθυπουργού,(τυπικό παράδειγμα cronyism) που ως έμπειρος «εστέτ» εκτίμησε ως «έργο τέχνης» την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων στις 11/9/2001.

Συνάγεται ως εκ τούτου το συμπέρασμα πως είτε για σκάνδαλα ΝΔ μιλάμε, ή αυτά του ΠΑΣΟΚ, είτε εν τέλει για σκάνδαλα ΣΥΡΙΖΑ, θα προβαίνουμε εξ αντικειμένου σε νεοφιλελεύθερου τύπου αναγνώσεις μιας οδυνηρής πραγματικότητας που μας φθείρει πλέον θανάσιμα.

2.Ο νεποτισμός έχει αναβαθμισθεί προ πολλού σε οικογενειοκρατία : Παπανδρέου, παππούς, υιός εγγονός. Βαρβιτσιώτης το ίδιο,( αλλά όχι ως πρωθυπουργοί). Καραμανλής και ανεψιοί. Μητσοτάκης κόρη, υιός. Βύρων Πολύδωρας και κόρη. Τα ίδια ονόματα κοσμούν ούτως ειπείν τη σύγχρονη πολιτική Ιστορία του έθνους μας διαχρονικά και εμείς καμαρώνουμε και τους ψηφίζουμε, ενώ οι ξένοι σχολιάζουν με μεγάλη ειρωνεία.

Δεν είναι μόνον όμως η απονομή αξιωμάτων στους συγγενείς, ιερή παράδοση που δεν μπορούσε παρά να φυλάξει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόρην οφθαλμού, αλλά και η συγκάλυψη «παραβατικών» συγγενών γιατί το «αίμα νερό δε γίνεται». Kαι το ΠΑΣΟΚ διά του Τσάρου της οικονομίας σε χαλεπούς καιρούς κ. Παπακωνσταντίνου απάλλαξε τα ένοχα ξαδελφάκια του διά της διαγραφής τους (ένα απλό σβήσιμο) από την περιβόητη «λίστα Λανγκάρντ. Το ΠΑΣΟΚ διέγραψε τον ίδιον από το κόμμα Ισως κι αυτός «προβεί σε αποκαλύψεις», όπως «απείλησε» να πράξει ο κ. Ακης Τσοχατζόπουλος.

3.Ο πελατειασμός, πάλι, ως μάστιγα της ευνοιοκρατίας, είναι μία σχέση μεταξύ πάτρωνα και πελάτη, όπου και οι δύο βγαίνουν κερδισμένοι. Μία τυπική “win-win case” με τον πάτρωνα να εξυπηρετείται (να κάνει τη «δουλειά» του) αλλά και να αμείβει τον πελάτη ανάλογα (χρήματα , διορισμοί ρουσφέτια).

Τι πιο χαρακτηριστικό μπορείς να παραθέσεις σε υπερ-εθνικό επίπεδο από την αμαρτωλή ΖΙΜΕΝΣ που ομολόγησε με αφοπλιστική χάρη πώς «λάδωνε» κάποιους Ελληνες για να πουλήσει σκάρτο υλικό, όπως ακριβώς έπρατταν και οι γερμανικές πολεμικές βιομηχανίες που μας πάσαραν υποβρύχια πάσχοντα από αιμορροΐδες και σκολίωση, οπότε «έγερναν» προς τη μία πλευρά, αλλά όσοι τα αγόραζαν για λογαριασμό του κράτους αμείβονταν πλουσιοπάροχα.

Θα περίμενε κανείς από τον ΣΥΡΙΖΑ να πατάξει την ευνοιοκρατία, όπως αρχικά είχε υποσχεθεί. Προτίμησε όμως να την αποδεχθεί και ασμένως να την συντηρήσει. Υπάρχει ελπίδα για αυτή τη χώρα και για αυτό το είδος των πολιτικών; Σαφώς όχι τώρα. Όπως λένε οι ευρωιεράρχες, είμαστε στο σωστό δρόμο, αλλά έχουμε πολύ μεγάλη απόσταση να διανύσουμε. Αλλωστε στη εποχή μας η πεζοπορία έχει αποθεωθεί από σύμπαντα τον ιατρικό κόσμο. Ας γίνουμε όλοι Φόρεστ Γκαμπ, λοιπόν. Δεν έχουμε και τίποτα να χάσουμε, αφού δε μας απέμεινε τίποτα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
  • Στο Πόρτο – Beverly – Χέλι… Ο κολεξιονέρ Γκαλάτσι-Γκαλάτσι λέει ότι αυτό εδώ θα είναι το καλοκαίρι των ολόχρυσων, άκρως εντυπωσιακών πλωτών βασιλείων, των ελικοπτέρων... ΣΙΒΥΛΛΑ |
Helios Kiosk