Τιμή στην Μπίλι Χόλιντεϊ

«Είχα άσπρες τουαλέτες, άσπρες γόβες, άσπρη λιμουζίνα και κάθε βράδυ μού έφερναν στο καμαρίνι μου άσπρες γαρδένιες και άσπρη πρέζα…». Οσο υπέροχη φωνή είχε η Μπίλι Χόλιντεϊ άλλο τόσο αυτοκαταστροφική ήταν. Η ζωή της έκλεισε σύντομα, στα 44 (γεννήθηκε το 1915 και πέθανε το 1959) και η ίδια είχε δηλώσει ότι δεν θα προλάβαινε να ξεπεράσει τα 40.

Από την ηλικία των 14 ετών και για αρκετά χρόνια η Χόλιντεϊ εργάστηκε ως πόρνη, στιγματισμένη από το γεγονός ότι ο μουσικός πατέρας της την παράτησε μικρή. Ανέπτυξε μια θυελλώδη σχέση με τη μητέρα της, η οποία πέθανε στα 38 της. Δεν απέκτησε ποτέ παιδιά και είχε σχέσεις τόσο με άντρες όσο και με γυναίκες. Αναμορφωτήριο, φυλακή, εξάρτηση από ναρκωτικά και αλκοόλ (οι περισσότεροι άντρες με τους οποίους συνδέθηκε την κακομεταχειρίζονταν, την εκμεταλλεύονταν και της προμήθευαν ναρκωτικά).

Μέσα όμως σε αυτή την εφιαλτική κατάσταση κατάφερε να αφήσει το αποτύπωμά της στην ποπ κουλτούρα του 20ού αιώνα με δίσκους όπως οι «Billie Holiday Sings» (1952), «Stay with me» (1955), «Velvet Mood» και «Lady Sings the Blues» (1956), «Body and Soul» (1957) και «Lady in Satin» (1958).

Αυτή τη θυελλώδη αλλά και μοναδική ζωή τιμά η παράσταση «Lady day» που σκηνοθέτησε ο Αλέξης Τσάφας στο Altera Pars εφέτος και ενώ έχουν συμπληρωθεί 100 χρόνια από τη γέννηση της Χόλιντεϊ (οι παραστάσεις άρχισαν στις 4 Δεκεμβρίου). Σε κείμενα Βάσιας Καρυτινού (εμπνευσμένα από τη ζωή της Χόλιντεϊ και άλλες πηγές) η παράσταση προσφέρει ζωντανή νεοϋορκέζικη τζαζ, ποτό από το μπαρ (που είναι ενσωματωμένο στον χώρο των θεατών) και, το βασικότερο, ένα one woman show από την Αλεξία Μπεζίκη με τον Γιάννη Κασσέτα στο σαξόφωνο (είναι ο συνθέτης και ενορχηστρωτής της μουσικής).

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1981, η Μπεζίκη, απόφοιτος από το Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και της Ακαδημίας Θεάτρου της Λιουμπλιάνα στη Σλοβενία, είναι σταθερή συνεργάτιδα του Γιάννη Καλαβριανού και της Εταιρείας Θεάτρου Sforaris. Εχει παίξει στις παραστάσεις «Γιοι και κόρες (μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας)», «Παραλογές (ή μικρές καθημερινές τραγωδίες)», «Πρακτόρισσες», «Εγώ είμαι το θείο βρέφος 2» και είναι μέλος της ομάδας Default Company με παραγωγές τις παραστάσεις «On the blink», «On the run», «Ιστορίες καιρού» για τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και «Το παιδί και τα μάγια» για το θέατρο Πόρτα.

O Αλέξης Τσάφας, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956, σπούδασε κινηματογράφο και φωτογραφία και από το 1977 άρχισε να εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Εκτοτε έχει σκηνοθετήσει τέσσερις μικρού και πέντε μεγάλου μήκους ταινίες, καθώς και αρκετά δημιουργικά ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση. Παράλληλα ταξίδεψε σε όλες τις ηπείρους και κατέγραψε εικόνες ζωής και πολιτισμού. Σκηνοθετεί ο Αλέξης Τσάφας με τις αποσκευές του γεμάτες από τις πλούσιες και πολύχρωμες κινηματογραφικές του εμπειρίες στο Πράσινο Ακρωτήρι της Αφρικής.

Ως συνεργάτης του περιοδικού «Γεωτρόπιο» της «Ελευθεροτυπίας» είχε την ευκαιρία να δημοσιεύσει πολλά αφιερώματα σχετικά με τις χώρες που έχει επισκεφθεί.

Γνωστότερες ταινίες του είναι τα ντοκιμαντέρ «Χορεύοντας με τον Raidel» (2002) και «Μιντέλο – Πίσω από τον ορίζοντα» (2010) με θέμα τον πολιτισμό των Κρεολών του Πράσινου Ακρωτηρίου όπου ο Τσάφας θεωρείται κάτι σαν λαϊκός ήρωας, αφού είναι ο άνθρωπος που κατάφερε να θέσει και πάλι σε λειτουργία τα ξεχαρβαλωμένα γρανάζια της ανύπαρκτης κινηματογραφίας του.