68ο φεστιβάλ Καννών: Αιμομιξία, αυτοδικία, αιματοχυσία

Sicario σημαίνει εκτελεστής (hit man) και αυτός ακριβώς είναι ο τίτλος της τελευταίας ταινίας του εξαιρετικά ταλαντούχου Καναδού σκηνοθέτη Ντενί Βιλνέβ, μια γενναία «βουτιά» στον ανομολόγητο πόλεμο ανάμεσα στους εκπροσώπους του νόμου με τους βαρόνους των καρτέλ των ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής και του Μεξικού

Sicario σημαίνει εκτελεστής (hit man) και αυτός ακριβώς είναι ο τίτλος της τελευταίας ταινίας του εξαιρετικά ταλαντούχου Καναδού σκηνοθέτη Ντενί Βιλνέβ, μια γενναία «βουτιά» στον ανομολόγητο πόλεμο ανάμεσα στους εκπροσώπους του νόμου με τους βαρόνους των καρτέλ των ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής και του Μεξικού. Στη μέση αυτή του πολέμου θα βρεθεί μια αθώα πράκτορας του FBI (Εμιλι Μπλαντ) η οποία νομίζει ότι ζει στον κόσμο του «με το σταυρό στο χέρι». Ομως ο όρος που ταιριάζει περισσότερο στην αποστολή της είναι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Η πράκτορας θα προσγειωθεί απότομα στην πραγματικότητα μέσα από ένα «ταξίδι» βαρβαρότητας και εγκλήματος, όχι μόνον από την πλευρά των «κακών» αλλά και από την πλευρά των «καλών». Για την ακρίβεια, το «Sicario» μας θυμίζει ότι είναι αστείο πια να πιστεύουμε ότι υπάρχουν όντως καλοί και κακοί. Υπάρχουν μόνον συμφέροντα σε διαφορετικά στρατόπεδα. Ορισμένες φορές τα συμφέροντα δεν είναι παρά προσωπικές υποθέσεις που οδηγούν στην αυτοδικία.

Από τις πολύ καλές στιγμές ενός φτωχού σε γενικές γραμμές φεστιβάλ, το «Sicario» που θα διανεμηθεί αργότερα στις ελληνικές αίθουσες από την Seven, αποδεικνύει πόσο ενδιαφέρουσα καριέρα ακολουθεί ο Ντενί Βιλνέβ τον οποίο γνωρίσαμε για πρώτη φορά το 2010 με το θαυμάσιο φιλμ «Μέσα από τις φλόγες». Μάλιστα, τo 2011, εκείνη η ταινία ήταν υποψήφια για το ξενόγλωσσο Οσκαρ μαζί με τον «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου.

Εφέτος στις Κάννες οι δυο σκηνοθέτες συναγωνίζoνται για τον Χρυσό Φοίνικα, ο μεν Βιλνέβ με το «Sicario», ο δε Λάνθιμος με τον «Αστακό» μια ταινία που εξακολουθεί να τα πηγαίνει πολύ καλά σε ότι αφορά την βαθμολογία των κριτικών και δεν είναι καθόλου απίθανο να φύγει από την διοργάνωση με κάποιο βραβείο.

Από το «συρτάρι» του Τριφό

Παρελθόν και παρόν αμανειγνύονται με πολύ παράξενο (αν και όχι πάντα πειστικό τρόπο) στην ταινία «Marguerite et Julien» της Βαλερί Ντονζελί, επίσης εντός διαγωνισμού. Θέμα της ταινίας είναι η αιμομιξία. Σε μια ακαθόριστη, σχεδόν παραμυθένια εποχή του παρελθόντος, στην οποία όμως ενίοτε εμφανίζονται σύγχρονα οχήματα όπως ελικόπτερα και αυτοκίνητα, δυο αδέλφια, η Μαργκερίτ (Αναίς Ντεμουστιέρ) και ο Ζιλιέν (Ζερεμί Ελκαίμ) προσπθούν να συγκρατήσουν την εμμονή που έχει ο ένας για τον άλλο. Μέχρι ενός σημείο κοινωνία και εκκλησία ανέχονται την κατάσταση αλλά όταν τα παιδιά μεγαλώσουν, τα προβλήματα διογκώνονται. Και η τραγωδία παραμονεύει στην γωνία.

Το σενάριο της Ντονζελί βασίζεται αμυδρώς σε ένα σενάριο του Ζαν Γκρουόλ, στενού συνεργάτη του Φρανσουά Τριφό (στο «Ζιλ και Ζιμ» και στην «Ιστορία της Αντέλ Ουγκό»). Μάλιστα, ο Τριφό ήθελε να το μεταφέρει στο σινεμά αλλά δεν τα κατάφερε ποτέ. Στα γενέθλιά της πριν από τρία χρόνια, ο Γκρουόλ της το έστειλε ταχυδρομικώς ως δώρο.Η Ντονζελί το λάτρεψε και τρία χρόνια αργότερα, ιδού η ταινία, η οποία θα διανεμηθεί μελλοντικά στην χώρα μας από την Strada Films.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk