Δημήτρης Καταλειφός: Για εμένα η συγκίνηση είναι το άπαν

Ο Δημήτρης Καταλειφός ετοιμάζεται να κλειστεί στον δικό του «Γυάλινο κόσμο», ερμηνεύοντας τον Τομ στο αριστούργημα του Τενεσί Γουίλιαμς, στο θέατρο Εμπορικόν.

Ο Δημήτρης Καταλειφός ετοιμάζεται να κλειστεί στον δικό του «Γυάλινο κόσμο», ερμηνεύοντας τον Τομ στο αριστούργημα του Τενεσί Γουίλιαμς, στο θέατρο Εμπορικόν. Υπό τη σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη θα πραγματοποιήσει ένα όνειρο που κρατά από τα πρώτα χρόνια της δραματικής σχολής. Ο επιτυχημένος και αγαπητός ηθοποιός ξεδιπλώνει στο «Βήμα» σκέψεις και όνειρα…
Αλήθεια, κύριε Καταλειφέ, ήταν απωθημένο για εσάς ο ρόλος του Τομ;
«Με τον ρόλο του Τομ τελείωσα τις εξετάσεις στη Δραματική Σχολή. Πέρασαν όμως τα χρόνια και δεν κατάφερα να τον κάνω. Οταν γνώρισα την Ελένη Σκότη, μου είπε τη σκέψη της να ανεβάσει το έργο με τον Τομ σε μεγάλη ηλικία. Η παράδοση θέλει, λόγω flash back, ο ρόλος να παίζεται από νέους. Στο πρώτο ανέβασμα πάντως, στην Αμερική, ο ηθοποιός ήταν 49 ετών».
Δικαιολογείται η ηλικιακή διαφορά;
«Στη δική μας παράσταση, που είναι πολύ πιστή στο έργο, ο Τομ βρίσκεται στη σκηνή ενός θεάτρου, και μέσα από τη θεατρική τέχνη ζωντανεύει τις μνήμες του. Είναι ο δημιουργός που θυμάται, φαντάζεται και δημιουργεί το έργο. Κάνει τη ζωή του θέατρο… Είναι ένα έργο μνήμης».
Τι είναι η μνήμη;
«Η μνήμη μάς παίζει πάρα πολλά παιχνίδια. Η μνήμη παίρνει πολλές ποιητικές ελευθερίες, γιατί η μνήμη μας εδρεύει στην καρδιά. Eίναι συναισθηματική και όχι ρεαλιστική. Ο Γουίλιαμς το τονίζει αυτό – το έργο είναι συναισθηματικό και όχι ρεαλιστικό, και επιτρέπει μεγάλη ελευθερία. Οχι όμως και αυθαιρεσία. Είναι ένα έργο μνήμης, αισθήσεων, αισθημάτων. Είναι και αυτοβιογραφικό».
Γιατί είναι τόσο ξεχωριστός ο «Γυάλινος κόσμος»;
«Πρόκειται για ένα αριστούργημα, με πολύ μεγάλο ποσοστό ποίησης. Η ομορφιά του δεν είναι η ιστορία του, που είναι και αρκετά κοινότοπη – μια μάνα που θέλει να παντρέψει την κόρη της. Από πίσω υπάρχουν σπουδαία θέματα. Η ανάγκη να δραπετεύσουμε από αυτόν τον άχαρο, άγριο και βάναυσο κόσμο της πραγματικότητας, που μας αναγκάζει να επινοήσουμε ο καθένας τον δικό του γυάλινο και εύθραυστο κόσμο».
Ποιο είναι το δίλημμα του ήρωα, και το δικό μας μαζί;
«Η ανάγκη των ανθρώπων να είναι ελεύθεροι και πιστοί. Κουβαλάμε ενοχές – κυρίως σε σχέση με την οικογένεια. Θες να ξεφύγεις από τα δεσμά της αλλά έχεις ενοχές. Στον Τομ όλο αυτό συνδυάζεται με την ανάγκη του για πίστη και αγάπη αλλά και φυγή και ελευθερία. Είναι μια διαχρονική σύγκρουση».
Η ρίζα βρίσκεται στην οικογένεια;
«Ναι, η οικογένεια είναι ένα θέμα με το οποίο λογοδοτούμε σε όλη μας τη ζωή. Είναι πανίσχυρος ο ρόλος της. Την κουβαλάμε».
Κουβαλάμε όμως και αναπηρίες…
«Πράγματι. Ο Γουίλιαμς μιλάει για ανθρώπους που είναι ανίκανοι, λόγω της ευαισθησίας που φέρουν, να αντιμετωπίσουν τον βίαιο κόσμο γύρω τους, έναν κόσμο που φωτίζεται από αστραπές. Σαν να μη χωράνε. Και κλείνονται, κλεινόμαστε σε κάτι δικό μας. Ο καθένας μας έχει τον δικό του «Γυάλινο κόσμο»».
Με τα έργα και τους ρόλους ο ηθοποιός πολεμά τις δικές του πληγές;
«Νομίζω ότι αν δεν έχεις μια μεγάλη μαύρη τρύπα δεν έχεις λόγο να κάνεις τέχνη – το διάβασα σε μια συνέντευξή του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη και το ασπάζομαι πλήρως. Η τέχνη είναι φάρμακο για τους καλλιτέχνες αλλά και για τον κόσμο. Μια μορφή θεραπείας».
Βρίσκει σήμερα χώρο η τέχνη;
«Στις μέρες μας όλα έχουν εμπορευματοποιηθεί. Ο Μπρουκ είχε πει ότι το θέατρο απαιτεί συγκέντρωση. Γι’ αυτό και το θέατρο θριαμβεύει στην Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης. Γιατί σε κάνει να συγκεντρώνεσαι – υποχρεωτικά».
Η αποδόμηση διαλύει την τέχνη;
«Είμαι ανοιχτός στο να με συναρπάσει οτιδήποτε. Οφείλω όμως να καταθέσω ότι το να ανεβάσεις κανονικά ένα έργο είναι μια δύσκολη υπόθεση. Οπως σε όλα τα πράγματα στη χώρα μας, επηρεαζόμαστε από ό,τι συμβαίνει έξω. Εχει επέλθει μια σύγχυση. Μέσα από μια μίμηση ενός μεταμοντερνισμού ή μιας αποδόμησης δεν βγαίνει κάτι αυθεντικό και δεν συγκινείται τελικά ο θεατής».
Πιστεύετε στη συγκίνηση;
«Με ενδιαφέρει να συγκινηθεί ο θεατής. Δεν το βρίσκω ούτε παλιομοδίτικο ούτε ντεμοντέ. Και νιώθω πολύ χαρούμενος όταν το πετυχαίνω. Είναι τόσο δύσκολο να ζωντανέψει αληθινά κάτι. Δεν περιφρονώ το έργο. Με ενδιαφέρει να αναδειχθούν ο συγγραφέας και ο κόσμος του. Θέλει κόπο και μόχθο. Εχουμε όμως μπερδέψει τη σκηνοθεσία με τη σκηνοθετίτιδα. Σκηνοθεσία είναι να αναδείξεις το έργο. Αν το κάνεις με έναν ευφυή τρόπο, ας του αλλάξεις και τα φώτα. Αλλιώς, ας κάνεις το έργο».
Είστε δάσκαλος, στη Δραματική του Εθνικού. Οι νέοι αμφισβητούν;
«Κατά έναν περίεργο τρόπο τα παιδιά τα συγκινεί το αυθεντικό. Ξεχωρίζουν τα δήθεν από τα μη δήθεν. Κι αυτό είναι υγιές. Για εμένα η συγκίνηση είναι το άπαν. Προσωπικά, τα τελευταία χρόνια, με κατασυγκίνησε η «Γκόλφω» του Νίκου Καραθάνου. Δεν ήταν μια κλασική παράσταση. Το θέατρο είναι ανταλλαγή συναισθημάτων – όχι μόνο ιδεών».
Μετά τις ομάδες, σήμερα είστε θιασάρχης στο Εμπορικόν;
«Μετά τη Σκηνή, το Εμπρός, το Απλό του Αντύπα, σήμερα είμαι, εντός εισαγωγικών όμως, θιασάρχης στο Εμπορικόν. Κι έχω πολλά όνειρα. Με χαροποιεί η επιτυχία των παραστάσεων, όπως πρόσφατα συνέβη στην «Eκδοχή του Μπράουνινγκ». Αλλά δεν είμαι μοναχοφάης. Θέλω να συνεχίσουμε, να αντέξουμε. Θέλω να παίζω και να σκηνοθετώ. Κυρίως όμως επιθυμώ βγουν νέα ταλαντούχα παιδιά».
«Πάνω απ’ όλα με τρομάζει η βλακεία των ανθρώπων»

Ο Δημήτρης Καταλειφός μιλάει επί προσωπικού:

«Δεν ήμουν ποτέ ο καλός μαθητής που έκανε αυτό που ζητούσε ο δάσκαλος. Από το πρώτο έτος της σχολής ήθελα να είμαι πάνω στη σκηνή και να πείθω ότι αυτό μου συμβαίνει εμένα πραγματικά. Μετά είχα μια ευλογία και μια μεγάλη τύχη: Συνάντησα τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στο ελληνικό θέατρο, που ήταν τα παιδιά της Σκηνής. Το αυθεντικό και αληθινό, ας πούμε, που είχα μέσα μου, βρήκε την καλύτερη οικογένεια. Με διαμόρφωσε, με επηρέασε, με βελτίωσε. Ημουν τυχερός που γνώρισα αυτά τα πλάσματα. Ηταν οι καλύτεροι, για εμένα τουλάχιστον. Μαζί με τις όποιες αρετές που διέθετα και διαθέτω, νομίζω πως με έκαναν να διαφυλάξω ό,τι έχω. Μου στοίχισαν πολύ οι απώλειες του Τάσου (Μπαντή) και του Λευτέρη (Βογιατζή) – ήταν νέοι. Γι’ αυτό κι εγώ τρέχω να προλάβω.
Εγώ δεν έκανα οικογένεια και παιδιά και ονειρεύομαι να κάνω πράγματα μαζί με τους μαθητές μου. Εχω μια πατρική αγάπη. Ονειρό μου είναι να έχω υγεία, να δουλεύω στο θέατρο και να βγάζω νέα ταλαντούχα παιδιά. Τα παιδιά θέλουν να τους δείχνεις έναν δρόμο με μια συνέπεια.
Με φοβίζει ο θάνατος. Τίποτα δεν με βοηθάει να τον ξορκίσω. Οσο για την υστεροφημία, δεν με ενδιαφέρει.
Λατρεύω τη ζωή. Αυτό που με συγκινεί είναι οι άπειρες δυνατότητες που μας δίνει, αλλά τις αφήνουμε και περνάνε. Πάνω απ’ όλα με τρομάζει η βλακεία των ανθρώπων».

πότε & πού:

Η πρεμιέρα του «Γυάλινου κόσμου» θα πραγματοποιηθεί στο θέατρο Εμπορικόν την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Γυάλινος κόσμος» του Τενεσί Γουίλιαμς.
Μετάφραση: Δήμος Κουβίδης.
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη.
Σκηνικό: Εύα Μανιδάκη.
Κοστούμια: Μικαέλα Λιακατά.
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος.
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη.
Παίζουν: Δημήτρης Καταλειφός, Θέμις Μπαζάκα, Κωνσταντίνος Γώγουλος, Στέλλα Βογιατζάκη.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
  • Αναβολές και… private clubs Το τεράστιο ροζ, γεμάτο καθρέφτες, δωμάτιο στη βίλα «Ορτανσία», σκαρφαλωμένη στις ψηλότερες και πλέον θεαματικές οροσειρές της Εκάλης, ήταν... ΣΙΒΥΛΛΑ |
Helios Kiosk