Η Ωρα της Αλήθειας

Οπως όλα δείχνουν, οι αυριανές εκλογές θα ανοίξουν την τρίτη πράξη του δράματος που παίζεται στην Ελλάδα από τις εκλογές του 2009 και μετά.

Οπως όλα δείχνουν, οι αυριανές εκλογές θα ανοίξουν την τρίτη πράξη του δράματος που παίζεται στην Ελλάδα από τις εκλογές του 2009 και μετά.
Η πρώτη πράξη ήταν το διάστημα 2009-2012 με τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου που οδήγησαν στην αποσταθεροποίηση της χώρας.
Η δεύτερη πράξη ήταν το διάστημα 2012-2015 με τις κυβερνήσεις Σαμαρά και όσα πέτυχαν ή παρέλειψαν.
Η τρίτη πράξη θα αρχίσει να γράφεται από αύριο. Ακόμη κι αν υποψιαζόμαστε τους πρωταγωνιστές, δεν ξέρουμε ούτε την πλοκή ούτε την κατάληξη του έργου. Ολα είναι ανοιχτά.
Ξέρουμε όμως το βασικό: πως ό,τι κι αν συμβεί από εδώ και πέρα θα αρθεί εκ των πραγμάτων μια τεράστια υποθήκη που βάρυνε αφόρητα και ζημίωσε ανυπολόγιστα την εθνική πορεία.
Η υποθήκη όσων ισχυρίζονται εδώ και πέντε χρόνια πως υπάρχει κάποιος «άλλος δρόμος». Ενας δρόμος ευκολότερος, δικαιότερος, ηπιότερος, διαφορετικός…
Ο ισχυρισμός αυτός (τον οποίο συμμερίζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σημαντικό μέρος Ελλήνων) λειτούργησε πάντα ως ανασταλτικός παράγων της προσπάθειας. Ηταν το χειρόφρενο στην πορεία.
Συντήρησε την αστάθεια και την αβεβαιότητα. Εθρεψε τον ανορθολογισμό. Εμπόδισε τη συναίνεση και την συνεννόηση. Απέτρεψε δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις. Μετρίασε τον ζήλο για αλλαγές. Τροφοδότησε παράλογες, ακόμη και παρανοϊκές αντιδράσεις.
Τώρα όμως έφτασε η ώρα της αλήθειας. Η υποθήκη ούτως ή άλλως θα αρθεί – αυτό που παίζει είναι το κόστος…
Η πλειοψηφία που θα βγει αύριο από τις κάλπες είναι υποχρεωμένη είτε να αποδείξει εμπράκτως ότι αυτός ο «άλλος δρόμος» υπάρχει, είτε να παραδεχτεί ότι τόσα χρόνια κορόιδευε την κοινωνία.
Στην πρώτη περίπτωση, θα πιστωθεί μια τεράστια πολιτική επιτυχία, ικανή να τη διατηρήσει στην εξουσία για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Στη δεύτερη περίπτωση, ο κίνδυνος είναι μεγάλος και διπλός. Το κόστος της σύγκρουσης με την πραγματικότητα είναι τεράστιο αλλά και το κόστος της προσαρμογής είναι δυσβάσταχτο. Κινδυνεύει δηλαδή να βγει χαμένη ό,τι κι από τα δύο επιλέξει.
Το κόστος της σύγκρουσης με τα ευρωπαϊκά δεδομένα είναι προφανές και χιλιοειπωμένο – δεν χρειάζεται να επαναληφθώ ή να επεκταθώ…
Το κόστος της προσαρμογής όμως δεν προκύπτει μόνο από τη συνηθισμένη χιλιαστική ρητορική της Αριστεράς, ούτε από την αναγκαστική διάψευση του εύκολου λαϊκισμού.
Προκύπτει κυρίως από την ίδια την ελληνική κοινωνία, η οποία μετά από έξι χρόνια κρίσης αρέσκεται να εμμένει πεισματικά στις παθογένειες που την οδήγησαν στον γκρεμό.
Αρέσκεται να πιστεύει ότι τα προβλήματα της χώρας είναι απλά και εύκολα, ότι οι λύσεις τους είναι απλές και εύκολες και ότι απλώς κάποιοι δεν θέλουν να τα λύσουν για ιδιοτελείς σκοπούς.
Αρέσκεται να πιστεύει ότι «λεφτά υπάρχουν!» – αλλά πάντα στην τσέπη κάποιων άλλων, από όπου μπορούμε και πρέπει να τα πάρουμε.
Αρέσκεται να πιστεύει ότι οι δυσλειτουργίες της οικονομίας μπορούν να αντιμετωπιστούν χωρίς κοινωνικό κόστος, με διάφορες μαγικές λύσεις, ξόρκια και μαντζούνια.
Αρέσκεται να πιστεύει σε αυτό το ελιξίριο της αιώνιας νεότητας που ονομάζεται «πολιτική βούληση» και το οποίο μετακινεί βουνά όταν δεν μοιράζει επιδόματα από άδεια ταμεία.
Και για όλους αυτούς τους λόγους αρέσκεται τελικά να πιστεύει ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν και διαφορετικά και καλύτερα, αρκεί να βγει κάποιος άλλος στις επόμενες εκλογές.
Αυτή την κοινωνική νοοτροπία θα αναγκαστεί να διαχειριστεί η νέα κυβερνητική πλειοψηφία, εκεί όπου απέτυχε η παλιά. Κι αυτή η διαχείριση θα κάνει δυσβάσταχτο το κόστος της προσαρμογής της στην πραγματικότητα.
Γι’ αυτό και δηλώνω ειλικρινά πως δεν μπορώ να προβλέψω ούτε τη συνέχεια του έργου ούτε την πλοκή, ακόμη λιγότερο την κατάληξη.
Οπως μου είναι ακόμη δυσκολότερο να προβλέψω αν το έργο θα αποδειχθεί τελικά κωμωδία ή δράμα.
Οπως υπήρξε!..
Η ειλικρινέστερη κίνηση της προεκλογικής περιόδου ανήκει αναμφισβήτητα στον Απ. Κακλαμάνη.
Ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής κατάφερε το απόγευμα της ίδιας ημέρας να παρευρεθεί και σε συγκέντρωση του ΠαΣοΚ και σε συγκέντρωση του ΚΙΔΗΣΟ. Σύμφωνα με δήλωση του ιδίου, το παραπάνω σουλάτσο έγινε για λόγους συνέπειας στην ενότητα.
Δεν ξέρω αν αυτό δείχνει συνέπεια του Κακλαμάνη στην ενότητα ή απλώς στον εαυτό του.
Μου θύμισε πάντως την εποχή που ήταν πρωτοπαλίκαρο του Ακη Τσοχατζόπουλου και (πάλι στο όνομα της ενότητας αλλά χάριν του εαυτού του) λιποθυμούσε στα Συνέδρια του ΠαΣοΚ.
Τουλάχιστον ο παλαίμαχος πολιτικός αποσύρεται από την ενεργό πολιτική με μια πράξη ειλικρίνειας.
Φεύγει ακριβώς όπως υπήρξε.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk