Blitz: Δεν ξέρω αν αγαπάμε το θέατρο

Μια δεκαετία τώρα οι Blitz ζουν και κινούνται ανάμεσά μας κάνοντας θέατρο με έναν τρόπο εσωτερικό, προσωπικό και αυτόνομο.

Μια δεκαετία τώρα οι Blitz ζουν και κινούνται ανάμεσά μας κάνοντας θέατρο με έναν τρόπο εσωτερικό, προσωπικό και αυτόνομο. Εφέτος η Αγγελική Παπούλια, ο Γιώργος Βαλαής και ο Χρήστος Πασσαλής το γιορτάζουν με την παράσταση «Vanya – Δέκα χρόνια μετά» που έχει ως αφετηρία τον «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ.
Η παράσταση



Αγγελική Παπούλια:
«Yπάρχουν μερικά κείμενα που λένε τα πρόσωπα του Τσέχοφ, όχι όμως ως ρόλοι. Κάποια λόγια, κάποιες σκηνές από το έργο».

Γιώργος Βαλαής:
«Παρ’ όλο που και ηλικιακά είμαστε πολύ κοντά στη δεκαετία των ηρώων, δεν είναι μια παράσταση για τις ζωές μας. Τα αδιέξοδά τους αρχίζουν να εμφανίζονται και στη δική μας ζωή. Είναι ένα ρεαλιστικό έργο χωρίς γεγονότα που μιλάει για τα αδιέξοδα και το τέλμα. Αυτό μας ενδιέφερε κυρίως».

Χρήστος Πασσαλής:
«Στο έργο είναι καταγεγραμμένο το τέλος. Δεν μιλάνε γι’ αυτό με νοσταλγία, μάλλον με απαξίωση. Αυτό μας συνδέει λίγο με τη δική μας δεκαετία. Μπορεί να το δει κανείς και ως αυτοβιογραφικό αλλά δεν είναι στις προθέσεις μας. Μας συνδέει ίσως η αξιολόγηση των χρόνων που πέρασαν».

Α.Π.:
«Σαν να προσπαθούν οι ήρωες να αλλάξουν τα πράγματα γύρω τους. Εχουν πολλή αποτυχία μέσα τους».

Χ.Π.:
«Το έργο που έχουμε γράψει έχει να κάνει με τον χρόνο, με το άδειο, με το κενό. Είναι παράξενη παράσταση σε σχέση με τις προηγούμενες. Αφήνει πολύ μεγάλη ησυχία στον θεατή να σκεφθεί, να βαρεθεί».

Α.Π.:
«Συνδυάζεται με το κενό της ζωής».

Χ.Π.:
«Μας αρέσουν αυτόν τον καιρό τα θεάματα που δεν επιβάλλονται. Δεν μας αρέσουν τα θορυβώδη».

Α.Π.:
«Με αυτή την παράσταση έχουμε πάει σε μια περιοχή αρκετά τρυφερή και χαμηλόφωνη, προσωπική και εσωτερική».

Γ.Β.:
«Ολα αυτά τα ζητήματα λέγονται σιωπηλά. Πήραμε μια απόσταση από τα προηγούμενα θεάματα αλλά και από τον θόρυβο γύρω μας».

Χ.Π.:
«Μας ενδιαφέρει το ανάμεσα στα πράγματα, όχι τα ίδια τα πράγματα».

Α.Π.:
«Ταιριάζει και στον Τσέχοφ αυτό: το απλό και καθημερινό που μπορεί να είναι ταυτόχρονα και ποιητικό και να μην είναι και τίποτα. Προσπαθήσαμε να έχουμε αυτή την ποιότητα».
Το θέατρο



Χ.Π.:
«Δεν ξέρω αν αγαπάμε το θέατρο. Περισσότερο είναι η ανάγκη μας να κάνουμε το θέατρο που μας αρέσει».

Α.Π.:
«Δεν θέλαμε το θέατρο που κάναμε, που είχαμε κάνει, που βλέπαμε. Θέλαμε να εκφράσουμε πράγματα που μας απασχολούσαν. Και δεν βασιζόμαστε στο κείμενο, στον λόγο, όχι πάντα».

Χ.Π.:
«Οι ιστορίες που έχεις να πεις είναι πολύ λίγες. Το ζήτημα είναι ο τρόπος, ο τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας. Σημαντικό είναι να αλλάξει η αντίληψη, η δική μας και του θεατή».
Οι Βlitz



Γ.Β.:
«Οταν ξεκινούσαμε πήραμε ένα βάρος που δεν έπαιρναν οι άλλοι γύρω μας. Θέατρο κάνουμε αλλά ταυτόχρονα και το αγαπάμε και το μισούμε».

Α.Π.:
«Είναι αυτή η συνθήκη που θέσαμε από την αρχή, να είμαστε οι τρεις μας και να είμαστε ισότιμοι. Να γράφουμε, να σκηνοθετούμε, να είμαστε υπεύθυνοι για την παραγωγή, για όλα, και αυτό είναι πολύ σημαντικό».

Χ.Π.:
«Είναι ένα σύστημα αυτό που επιλέξαμε».

Γ.Β.:
«Το θέατρο κουβαλάει μια παράδοση που δεν την κουβαλάει το σινεμά. Και εμάς μας ενδιαφέρει πολύ και το σινεμά».

Α.Π.:
«Είχαμε πει από την αρχή ότι θα συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε όσο υπάρχει λόγος. Δεν θέλουμε να έχουμε ένα ακόμη θεατρικό μαγαζί».

Χ.Π.:
«Υπάρχουν άνθρωποι που μας παρακολουθούν συστηματικά. Και με αυτούς έχουμε αναπτύξει μια σχέση αναμονής. Μας αφορά η γνώμη τους».
Στο εξωτερικό



Α.Π.:
«Οταν καταθέταμε τότε τα χαρτιά μας για την ομάδα στο υπουργείο, ένας από τους στόχους μας ήταν ότι θέλαμε να πάμε στο εξωτερικό. δουλέψαμε πολύ γι’ αυτό».

Γ.Β.:
«Τα τελευταία χρόνια έχουμε μια γαλλίδα ατζέντισσα. Τότε έβγαινε έξω μόνο ο Τερζόπουλος. Θέλαμε να σπάσουμε την εσωστρέφεια. Σ’ αυτό βοήθησε πολύ το Φεστιβάλ Αθηνών με τον Γιώργο Λούκο. Μετά ήρθε η Στέγη. Ο τρόπος που μας αντιμετωπίζουν οι καλλιτεχνικοί διευθυντές στο εξωτερικό είναι ουσιαστικός και επαγγελματικός».

Α.Π.:
«Τα πράγματα είναι και ανθρώπινα και επαγγελματικά έξω. Δεχόμαστε μια αποδοχή, έναν σεβασμό».

Χ.Π.:
«Η Γαλλία έχει τόσο πολλά σοβαρά φεστιβάλ θεάτρου, σχεδόν σε κάθε πόλη. Υποδέχονται τους ξένους καλλιτέχνες πολύ ζεστά, παρά τον ρατσισμό τους. Δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο μεγαλύτερα φεστιβάλ θεάτρου και κινηματογράφου είναι στην Αβινιόν και στις Κάννες».
To μέλλον

Γ.Β.:
«Δεν έχουμε σκεφθεί ποτέ το μέλλον. Δεν θέλουμε όμως να επαναλαμβάνουμε τους εαυτούς μας. Κάθε φορά παίρνουμε κι ένα ρίσκο».

Χ.Π.:
«Ο φόβος πάντα υπάρχει. Εχουμε ανάγκη να κάνουμε επείγοντα θεάματα. Αν πάψουν… Είναι ίσως λίγο νωρίς ακόμη».

Α.Π.:
«Ολο αυτό έχει να κάνει με την ασφάλεια. Ο χρόνος και η εμπειρία σε κάνουν να στραφείς σε πιο ασφαλή πράγματα. Εκεί υπάρχει ο φόβος να αφεθείς. Οταν αφεθείς στην ασφάλεια, επαναλαμβάνεις τον εαυτό σου. Τότε είναι που πρέπει να τραβάς μόνος σου το έδαφος κάτω από τα πόδια σου».

Χ.Π.:
«Ελπίζω να βγει, ίσως να έχει ήδη βγει, μια ομάδα που να είναι πιο επείγουσα από εμάς».

πότε & πού:

Η παράσταση «Vanya – Δέκα χρόνια μετά» είναι μια συμπαραγωγή των Blitz – Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν – Reims – Dijon και παρουσιάζεται στη σκηνή της Φρυνίχου 14 (Πλάκα). Στη συνέχεια θα ταξιδέψει στη Γαλλία.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk