Το επταήμερο του Διόδωρου

Υπάρχουν σημάδια ανάκαμψης, οι οικοδομικές δραστηριότητες αναζωογονούνται, τα χελιδόνια του σπιτιού ξανάχτισαν τη φωλιά τους που είχε γκρεμιστεί το καλοκαίρι.

Το επταήμερο του Διόδωρου | tovima.gr
Γιατί τρώμε ζοχούς και ραδίκια;



Αλλά πάνω από τα λουλούδια και τα αγριόχορτα υπάρχουν τα δέντρα και οι ουρανοί

Υπάρχουν σημάδια ανάκαμψης, οι οικοδομικές δραστηριότητες αναζωογονούνται, τα χελιδόνια του σπιτιού ξανάχτισαν τη φωλιά τους που είχε γκρεμιστεί το καλοκαίρι. Και όχι όποια και όποια φωλιά: εκείνη τη μεγάλη με τη μακρόστενη σήραγγα που οδηγεί στην κυρίως ημισφαιρική κατοικία – αισιόδοξες φωλιές, κάθεσαι μέσα τους και βλέπεις φως στην άκρη του τούνελ. Τις φτιάχνουν τα μιλτοχελίδονα ή δεντροχελίδονα, βρήκα στο Δίκτυο, αυτά έχω παρέα τώρα που γράφω.

Δεν τα ακούς και δεν τα βλέπεις, έτσι καλά προφυλαγμένα που είναι. Αλλά ξέρεις ότι υπάρχουν και ξαναγύρισαν σε σένα, παρά την καταστροφή που έπαθαν. Γιατί αναγνώρισαν πως είναι δική τους η ευθύνη, παραήταν μεγάλη η περυσινή φωλιά, σχεδόν διπλάσια από την εφετινή, δεν θα κρατηθεί στο ταβάνι. Σίγουρα εφέτος έκαναν καλύτερους υπολογισμούς.
Οση χαρά μου έδωσε η χελιδονοφωλιά, τόση στενοχώρια μου έδωσε ο κήπος: όλα τα αγριόχορτα επανεμφανίστηκαν, οι πολλές βροχές που έχει ρίξει τον τελευταίο μήνα τα θέριεψαν, είναι σαν να μην τα έκοψα ποτέ, οι ζοχοί, που τους μπέρδευα με τα ραδίκια, φθάνουν ως το κεφάλι μου, στο δυσθεώρητο ύψος του 1,72.
Ευτυχώς υπάρχουν εκατοντάδες παπαρούνες ανάμεσά τους – κατακόκκινη ευτυχία του βλέμματος. Και από κάτω τους χαλί τριφυλλιού με άσπρα λουλουδάκια, κάπως σαν χαμομήλι. Αν είχαν φυτρώσει και οι άγριες κίτρινες μαργαρίτες αντί για τους ζοχούς, θα είχα τον ωραιότερο κήπο του κόσμου, ημερολόγιό μου.
Και κατάλαβα γιατί τα ραδίκια και οι ζοχοί είναι τα άγρια λαχανικά που προτιμούν όλοι: τα ξεριζώνουν τον χειμώνα σύριζα για να τα βράσουν ή να τα βάλουν σε πίτες όχι επειδή είναι νοστιμότερα από άλλα αλλά επειδή την άνοιξη γίνονται τεράστια και είναι πρόβλημα να τα βγάλεις από τον κήπο. Ολα τα υπόλοιπα γαστριμαργικά και βοτανολογικά για τις φαρμακευτικές ιδιότητές τους είναι μύθοι για να συντηρείται η ωφελιμιστική εκρίζωσή τους.
Και οι ρολογιές μου έβγαλαν τα πρώτα λουλουδάκια τους εκεί ψηλά στην πέργκολα που έχουν σκαρφαλώσει για να δίνουν σκιά το καλοκαίρι.
Αντιδημοκρατικές εκλογές


Ολα, δηλαδή, θα ήσαν σχεδόν άριστα στον καλύτερο δυνατό κόσμο αν δεν είχαμε τις εκλογές – τις δημοτικές εννοώ, αυτές μας καίνε, με τις ευρωεκλογές ασχολούνται μόνο οι δημοσιογράφοι και οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές. Οι περισσότεροι από τους περίπου 420 υποψηφίους των πέντε συνδυασμών του Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης με πρωτεύουσα τα Λεχαινά και ιστορική πρωτεύουσα τη Βάρδα επιδίδονται στην πιο αντιδημοκρατική πολιτική εκστρατεία που υπάρχει.
Αντιδημοκρατική, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να μην υπάρχει συγγενής στο όριο του δεύτερου εξαδέλφου που να μην είναι υποψήφιος. Και άρα έχεις υποχρέωση να τον ψηφίσεις – αλλά τους συγγενείς δεν τους διαλέγεις, είναι πασίγνωστο. Αρα δεν διαλέγεις ούτε αυτόν που θα ψηφίσεις· το πολύ να έχεις επιλογή ανάμεσα σε δύο ξαδέλφια που ανήκουν σε διαφορετικούς συνδυασμούς.
Αντιδημοκρατική, γιατί μετά τη συγγένεια αυτό που μετράει είναι ο τόπος – και όπως δεν διαλέγεις τους συγγενείς σου, έτσι δεν διαλέγεις και τον τόπο όπου γεννήθηκες. Ανδραβίδα, Βάρδα, Λεχαινά, οι τρεις κώμες της περιοχής και παλιές πρωτεύουσες δήμων διεκδικούν να εκλέξουν αυτές τον δήμαρχο και οι τοπικές κοινωνίες στοιχίζονται πίσω από τους δικούς τους υποψηφίους – εξαίρεση αποτελούν τα Λεχαινά, που έχουν τρεις υποψηφίους. Υπάρχει κάποιου είδους υπερτοπικότητα εκεί, αλλά αυτό θεωρείται μειονέκτημα, τόσο βαθιές είναι οι αντιθέσεις.
Αντιδημοκρατικές, τέλος, γιατί υπάρχει το λόμπι του λιμανιού: το Λιμενικό Ταμείο Κυλλήνης είναι μάλλον η μεγαλύτερη επιχείρηση της περιοχής. Κάνει έργα, μοιράζει δουλειές και χρήμα – σπάνια αγαθά τούτες τις ημέρες της κρίσης. Το διαχειρίζεται τυπικά ο δήμος αλλά στην πραγματικότητα ισχυρότερα συμφέροντα, συνήθως βουλευτές του νομού. Και εδώ υπεισέρχεται ο μόνος παράγοντας που μπορεί να υπερνικήσει την οικογενειοκρατία και τον τοπικισμό: το χρήμα.
Οι ευρύτερες, υπερτοπικές, συλλογικότητες που καθόριζαν τα τοπικά πράγματα ως το 2000 περίπου, τα κόμματα, έχουν εξαφανιστεί. Γιατί τα καθόριζαν μέσω του πελατειακού κράτους, της διαχείρισης του δημόσιου χρήματος και των διορισμών. Αλλά αυτές τις δυνατότητες δεν τις έχουν πια και δεν έχουν ακόμη εμφανιστεί τα κόμματα και οι πολιτικοί που θα ορίσουν τη συλλογικότητά τους με νέους τρόπους, που να ξεπερνούν το νεκρό πελατειακό κράτος.
Υπάρχουν win-win ανταγωνισμοί;


Δεν αποτελεί εξαίρεση ο δήμος μας, σε όλη την Ελλάδα την εκτός μεγάλων αστικών κέντρων οι ίδιοι κανόνες υπάρχουν: οικογενειακή ψήφος, τοπικιστική ψήφος και κάποια οικονομικά συμφέροντα μέσω δημόσιων κατά κανόνα επιχειρήσεων. Γιατί πια είναι δύσκολο οι υποψήφιοι δήμαρχοι να υπόσχονται θέσεις, όλοι (ή έστω οι περισσότεροι) γνωρίζουν πως τέτοιες θέσεις δεν υπάρχουν.
Το γενικότερο συμφέρον της περιοχής υποσκάπτεται από αυτούς τους επί μέρους ανταγωνισμούς – δεν είμαι κατά των επί μέρους ή των ιδιωτικών συμφερόντων, ημερολόγιό μου, κάθε άλλο. Δεν γράφω συνέχεια στις σελίδες σου πως «πρέπει να καλλιεργούμε τον κήπο μας»; Δεν το κάνω; Αλλά είναι τέτοια η διαλεκτική αυτών των επί μέρους συμφερόντων που τελικά οδηγεί προς τα κάτω το γενικό συμφέρον και τελικά το συμφέρον καθενός, με την εξαίρεση κάποιων επιτηδείων.
Είμαστε άριστοι, μου φαίνεται, στα win-lose games, στους ανταγωνισμούς που ο καθένας προσπαθεί να κερδίσει σε βάρος του άλλου. Καμιά φορά όμως αυτά εξελίσσονται σε lose-lose games, όπου χάνουν και οι δύο ανταγωνιστές – το «Δίλημμα του Φυλακισμένου» είναι το πιο κλασικό. Συνεργατικοί ανταγωνισμοί, win-win games, όπου οι δύο πλευρές παίζουν και κερδίζουν, αλλά όχι αναγκαστικά το ίδιο, είναι έξω από τις παραδόσεις μας – μια φορά τόλμησε ο Γιώργος Παπανδρέου να αναφέρει τον όρο και γελούσε όλος ο κόσμος, τόσο ξένα προς την κουλτούρα μας είναι τα συνεργατικά παίγνια.
Το ίδιο συμβαίνει και στον δήμο μας, ημερολόγιό μου: βεβαίως οι εκλογές είναι win-lose game, δεν γίνεται να κερδίσουν όλοι οι συνδυασμοί, αλλά στο υπόβαθρο βρίσκονται τα win-lose games μεταξύ των οικογενειών και πρωτίστως ανάμεσα στις τρεις κώμες που διεκδικούν την πρωτοκαθεδρία, την Ανδραβίδα, τη Βάρδα και τα Λεχαινά. Με τελικό αποτέλεσμα να βγαίνουν χαμένες και οι τρεις στους ευρύτερους ανταγωνισμούς – ακόμη και στους διεθνείς, γιατί και ακμαίο τουρισμό έχει η περιοχή και μεγάλες εξαγωγές ποιοτικών αγροτικών προϊόντων. Θα μπορούσε, όπως και η χώρα, να έχει καλύτερη μοίρα. Μπορεί να αλλάξει το παιχνίδι και από καταστροφικό να γίνει δημιουργικό; Λίγες ημέρες μένουν ως τις εκλογές, θα δούμε.
γραμματοκιβώτιο
diodorus@tovima.gr

Πολλή κουφόβραση επικρατεί σε αυτές τις ευρωεκλογές. Το μόνο ηχηρό και αναπτερωτικό που ακούστηκε είναι το «γκόου μπακ, κυρία Μέρκελ, γκόου μπακ, κύριε Σόιμπλε, γκόου μπακ, κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης» – κάντε όλοι στην πάντα να περάσει ο Αλέξης-Αλέξανδρος ο νεότερος.
Αβαδαίος, ο μέγας
***
Το σύνθημα «επιστροφή στη δραχμή» αποτελεί μπαγκατέλα – δεν προσελκύει πλέον ψηφοφόρους. Το «επιστροφή στην οκά», με τη δέσμευση ότι η τιμή είδους βάρους ενός κιλού θα παρέμενε η ίδια για βάρος μιας οκάς, θα εκτόξευε τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ – 282 γραμμάρια, πράγμα τζάμπα, δεν είναι αμελητέα ποσότητα.
Γ.Κ. @otenet.gr
ΥΓ.: Προς Ευάγγελον: Κάμηλος επιθυμήσασα κεράτων και τα ώτα προσαπώλεσεν.
***
Μια και οι υποψήφιοι δήμαρχοι τάζουν λαγούς με πετραχήλια, λες να ήγγικεν η ώρα για την απόσβεση ενός εθνικού χρέους; Τη δεκαετία του ’70 συνεισφέραμε ακόμη και το σπέρμα μας στην άνευ μνημονίων αθρόα εισροή συναλλάγματος. Εκτοτε δεν ευρέθη ούτε ένας δήμαρχος να ανεγείρει ανδριάντα νέου με φαβορίτες, ανοιχτό πουκάμισο με χαϊμαλί, παντελόνι καμπάνα (με ρεβέρ) και την επιγραφή «Τω αγνώστω καμακίω, η Πατρίς ευγνωμονούσα» ή έστω «Ντου γιου λάικ Φροϊλάιν δε Γκρις;».
Σταύρος, Καλαματιανό καμάκι
***
Ολα τα σκέφτηκε ο Βενιζέλος και όλες τις εκδοχές έλαβε υπόψη του: από την κάθοδο του ΠαΣοΚ στις ευρωεκλογές ως Ελιά μέχρι να ρίξει την κυβέρνηση αν το κόμμα του πατώσει, θέτοντας στους ψηφοφόρους το δίλημμα. Το μόνο που δεν συζητεί είναι να αποχωρήσει ο ίδιος από πρόεδρος αφήνοντας κανέναν νεότερο και άφθαρτο στη θέση του.
Νίκος Κτιστάκης @gmail.com
***
Αρης Σπηλιωτόπουλος: «Εχω ξεκάθαρη και διακριτή πρόταση για την Αθήνα». Ελα όμως που είσαι εχέμυθος, τρομάρα σου…
Δημήτριος Τσεχίας

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk