Μπορούμε να συνεννοηθούμε λίγο πριν από την καταστροφή;

Αυτά τα παρανοϊκά και παράδοξα που γίνονται τις τελευταίες μέρες στη πολιτική σκηνή θυμίζουν μεταμοντέρνους πίνακες του Αντυ Γουόρχολ, όπου όλα αναμιγνύονται με όλα (και στο τέλος δεν βγαίνει κανένα νόημα). Ετσι, ο αρχηγός των Ανεξαρτήτων Ελλήνων βάζει ως προϋπόθεση για να συγκροτηθεί μια οικουμενική κυβέρνηση ακόμη και το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων!

Μπορούμε να συνεννοηθούμε λίγο πριν από την καταστροφή; | tovima.gr

Αυτά τα παρανοϊκά και παράδοξα που γίνονται τις τελευταίες μέρες στη πολιτική σκηνή θυμίζουν μεταμοντέρνους πίνακες του Αντυ Γουόρχολ, όπου όλα αναμιγνύονται με όλα (και στο τέλος δεν βγαίνει κανένα νόημα). Ετσι, ο αρχηγός των Ανεξαρτήτων Ελλήνων βάζει ως προϋπόθεση για να συγκροτηθεί μια οικουμενική κυβέρνηση ακόμη και το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων! Επίσης, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ μάς προτείνει, εντελώς μεταμοντέρνα και αλαζονικά, ότι υπάρχει η δυνατότητα και να καταγγείλουμε (μονομερώς) το μνημόνιο και να παραμείνουμε ταυτόχρονα στην ευρωζώνη!

Οταν ακόμη και ο θεωρητικός αυτών των προσεγγίσεων, ο Κώστας Λαπαβίτσας, απορρίπτει επί της ουσίας τη λύση αυτή- ως εντελώς αρνητική- για πολλούς και διάφορους λόγους («Η Ευρωζώνη ανάμεσα στη λιτότητα και την αθέτηση των πληρωμών»).

Γιατί; Γιατί, ακόμη και αν οι τράπεζες περνούσαν στα χέρια του Δημοσίου μετά την καταγγελία του μνημονίου (και την αθέτηση των πληρωμών, όπως προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ), θα ήταν πρακτικά αδύνατο –αν συνέχιζαν να παραμένουν στο ευρωσύστημα των τραπεζών- να αξιοποιηθούν προς την κατεύθυνση της αναμόρφωσης της οικονομίας!

Επίσης, γιατί η επιλογή της υποτίμησης του νομίσματος θα ήταν αδύνατη, αφαιρώντας έτσι ένα ζωτικό στοιχείο της ανάκαμψης.

Υπό αυτή την έννοια ο Λαπαβίτσας προτείνει ειλικρινά και την έξοδο από την ευρωζώνη!

Ενα μέγεθος που δεν το «ρίχνει» εσκεμμένα και παραπλανητικά στη δημόσια συζήτηση ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί φοβάται το περίφημο πολιτικό κόστος και το χάος ή τη δυναμική των πραγμάτων, που θα οδηγήσουν σταδιακά και αναπόφευκτα και στην έξοδο από την Ευρώπη (αφού υπάρχει και το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισσαβόνας)!

Κάτι που το 70% του ελληνικού λαού δεν το θέλει!

Επομένως τι ακριβώς μας προτείνει ειλικρινά ο ΣΥΡΙΖΑ; Την παραμονή ή την απομάκρυνση μας από το ευρωπαικό γίγνεσθαι;

Κανείς δεν ξέρει (και αυτό είναι απαράδεκτο σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή)!

Από την άλλη μεριά θα πρέπει και οι ηγέτες των άλλων κομμάτων να συμφωνήσουν, ότι και ο σημερινός δρόμος της ύφεσης και της λιτότητας οδηγεί στην παραγωγή «ανθρώπινων σκουπιδιών» και στην εξαθλίωση, κάτι που αποδέχεται ακόμη και το εντελώς συντηρητικό περιοδικό Economist (Europe’s Achilles heel,12/5/202).

Επομένως, το κρίσιμο ερώτημα είναι το εξής: Μπορεί, λίγο πριν από την καταστροφή – και καθότι είμαστε ως χώρα «κολλημένοι» στον τοίχο- να πρυτανεύσει μια στοιχειώδης κουλτούρα διαλόγου και να συμφωνήσουμε σε ποια συγκεκριμένα σημεία μπορούμε να επαναδιαπραγματευθούμε το μνημόνιο;

Λ.χ η απάνθρωπη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η «μετενέργεια», η μη περαιτέρω απεχθής μείωση των μισθών και των συντάξεων κτλ., είναι σημεία στα οποία όλοι σχεδόν ομονοούν!

Ομως, αυτά προϋποθέτουν την απαραίτητη συγκρότηση μιας εθνικής κυβέρνησης, έστω και ειδικού σκοπού!

Αλλιώς φοβάμαι, ότι σύντομα θα αναφωνήσουμε αυτό που έλεγε ο Θουκυδίδης λίγο μετά την ολέθρια ολοκλήρωση της τυχοδιωκτικής εκστρατείας των Αθηναίων στη Σικελία: «Ουδέν εστίν ότι ουκ απώλετο», δηλαδή δεν υπάρχει τίποτε που να μη χάθηκε!

Εκεί, άραγε, θέλουμε να οδηγηθούμε;

Ο κύριος Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Kalfelis@law.auth.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk