Σ τα χέρια του Δήμου Αθηναίων αλλά και του υπουργείου Πολιτισμού εναπόκειται η διατήρηση της ιστορικής μνήμης, όπως αυτή εκφράζεται με το Μνημείο των αγωνιστών της Αντίστασης που βασανίστηκαν, στην οδό Μέρλιν 6, στο Κολωνάκι, εκεί όπου κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής βρίσκονταν τα κρατητήρια της Γκεστάπο (φωτογραφία).
Αφορμή για την ανακίνηση του θέματος στάθηκε η πώληση του ακινήτου στο ισόγειο του οποίου βρίσκεται το μνημείο από την Εθνική Τράπεζα σε γνωστή αλυσίδα καταστημάτων εμπορίας καλλυντικών. Με αίτημα την ελεύθερη πρόσβαση στο ακίνητο, η αλυσίδα έχει ζητήσει τη μεταφορά του μνημείου σε άλλο σημείο, αίτημα που απέρριψε σε πρώτη φάση η Εθνική Τράπεζα, θέτοντας ως όρο του συμβολαίου την έγκριση επ΄ αυτού, τόσο από τον Δήμο Αθηναίων όσο και από τη Διεύθυνση Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς του ΥΠΠΟ.
Το εν λόγω ακίνητο ανήκε αρχικώς στην ασφαλιστική εταιρεία «Αστήρ», την οποία απορρόφησε εν συνεχεία η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Σύμφωνα με έγγραφο της Τράπεζας, η κατασκευή του μνημείου το 1983 ήταν πρωτοβουλία αμφοτέρων. Το γλυπτό μαρμάρινο έργο του Θανάση Αττάρτη με θέμα έναν έφηβο και αντίγραφο της σιδερένιας πόρτας εισόδου στο κολαστήριο της Γκεστάπο απέτιε φόρο τιμής σε δεκάδες κρατουμένους. Ολόκληρο το πολυώροφο κτίριο περιήλθε στην ιδιοκτησία της Εθνικής το 1997 και μεταπωλήθηκε τον Οκτώβριο του 2005 στη γνωστή αλυσίδα, για να δώσει σήμερα τη θέση του σε ένα γιαπί.
Η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου προσδίδει ιδεολογική φόρτιση στην υπόθεση, τη στιγμή μάλιστα που ακόμη και απλοί πολίτες έχουν απευθυνθεί στη δημοτική αρχή της Αθήνας ζητώντας σεβασμό στην ιστορική μνήμη. Ο φωτογραφικός φακός της Βούλας Παπαϊωάννου έχει εξάλλου απαθανατίσει ίχνη της μαύρης περιόδου στους τοίχους του υπογείου, με κορυφαίο τον ύστατο χαιρετισμό ενός μελλοθάνατου: «Χούπης Ιωάννης, ετών 19, Ιω. Βλαβιανού, 11, εκτελούμαι 8-9-44. ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΔΑ».
