ΠΑΡΙΣΙ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ.
H απουσία του ολυμπιονίκη Κώστα Κεντέρη από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, το οποίο ολοκληρώνεται σήμερα στο Παρίσι, επισκίασε όλα τα αποτελέσματα, ακόμη και τις επιτυχίες, των 40 και πλέον ελλήνων αθλητών που πήραν μέρος στους αγώνες. Γιατί οτιδήποτε έχει σχέση με τον κορυφαίο έλληνα αθλητή αποτελεί είδηση. Ακόμη και η μη συμμετοχή του λόγω τραυματισμού. Πολύ περισσότερο όταν αυτή ανακοινώνεται την παραμονή της διεξαγωγής των προκριματικών της κούρσας των 200 μέτρων. «Το Βήμα της Κυριακής» συνομίλησε με τον Κεντέρη το πρωί της Πέμπτης, λίγο προτού αναχωρήσει για το Ντύσελντορφ προκειμένου να εξετασθεί από τον γερμανό γιατρό Καρλ Χάιντς Γκραφ. H συνάντησή μας είχε κανονιστεί για τις έξι το πρωί στο χωριό των αθλητών, όπου εκείνη την ώρα επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Μόνο τρεις-τέσσερις αφρικανοί δρομείς έκαναν ελαφρό τρέξιμο στο γκαζόν της Πανεπιστημιούπολης που χρησιμοποιείται για τη διαμονή των αθλητών. H συνομιλία μας έγινε καθ’ οδόν προς το αεροδρόμιο «Σαρλ ντε Γκωλ» και συνεχίστηκε στην αίθουσα αναμονής ώσπου να πετάξει με την πτήση 1721 για τη Γερμανία.
– Πολλές αποσκευές έχεις, Κώστα. Εκανες ψώνια;
(γελάει) «Πάντα φέρνω ρούχα για κάθε περίπτωση. Για κρύο, για ζέστη, για αεράκι. Δεν ξέρεις τι μπορεί να συναντήσεις μπροστά σου. Να μην τρέχω λοιπόν την τελευταία στιγμή…».
– Το Παρίσι το είδες; Βγήκες καθόλου;
«Με όλα αυτά πού να πάω. Και πότε; Πάντως το ξέρω καλά γιατί έχω κάνει διακοπές. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πόλη. Μπορείς να δεις σημαντικά πράγματα, αλλά και να απολαύσεις τη γαλλική κουζίνα».
– Τώρα το εγκαταλείπεις. Με τι συναισθήματα φεύγεις;
«Πιστεύω ότι κέρδισα εμπειρίες. Πάντα μαθαίνεις και από τα άσχημα. Είμαι ήρεμος, όμως, γιατί έκανα ό,τι μπορούσα για να αγωνιστώ, έκανα το χρέος μου».
– Εχεις ασφαλώς και μια πικρία;
«Σίγουρα. Οταν κάνεις προετοιμασία επί ένα χρόνο και στο τέλος δεν καταφέρνεις να αγωνιστείς, δεν κάνεις και πάρτι. Αλλά τα έχει αυτά ο αθλητισμός. Οι χαρές είναι λίγες και οι λύπες πολλές. Και αυτό ισχύει για όλους. Ενας μεγάλος αθλητής όμως πρέπει να ξεχωρίζει όχι μόνο στα μετάλλια, όχι μόνο στις επιτυχίες, αλλά και στα δύσκολα. Το θέμα είναι πώς τα ξεπερνάς όλα αυτά».
– Κώστα, έχει γίνει μεγάλο θέμα όχι τόσο γιατί δεν αγωνίστηκες όσο γιατί δεν γνώριζε κανένας τα περί τραυματισμού σου. Γιατί;
«Να σου πω κάτι. Πέρυσι στο Μόναχο, όπου κέρδισα το χρυσό των Πανευρωπαϊκών με 19.85, πήγα με πρόβλημα. Το ήξερε κανείς; Αυτά τα προβλήματα βγαίνουν κατά δεκάδες στην προετοιμασία των αθλητών. Αλλά συνήθως αντιμετωπίζονται. Απλώς σε μένα βγήκε σε άσχημη ώρα. Και δεν επιτρεπόταν να ρισκάρω. Αμάν πια, δεν είμαστε ρομπότ για να μας προγραμματίζουν πότε θα είμαστε καλά και πότε όχι».
– Υπήρχε περίπτωση να ξεκινήσεις τους αγώνες;
«Ναι, το συζητήσαμε, αλλά δεν έπρεπε να ριψοκινδυνεύσω να χάσω ούτε μία ημέρα προπόνηση για τον μεγάλο στόχο που είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας. Αν δεν είχαμε τους Ολυμπιακούς, μπορεί να ήταν αλλιώς. Αλλά οφείλω τώρα να είμαι περισσότερο προσεκτικός. Δεν μπορείς να παίζεις. Εγώ ήρθα εδώ κάνοντας την ύστατη προσπάθεια για να αγωνιστώ. Διαφορετικά θα καθόμουν σπίτι μου. Εκριναν οι γιατροί ότι δεν έπρεπε να αγωνιστώ και δεν αγωνίστηκα. Την ίδια άποψη είχε και ο Γερμανός και ο γιατρός της αποστολής. Τα πράγματα στον αθλητισμό είναι απλά. Εμείς στην Ελλάδα τα κάνουμε σύνθετα».
– Πότε άρχισε αυτή η ιστορία;
«Πριν από λίγες ημέρες στην Αθήνα. Αλλά πιστέψαμε ότι θα περάσει. Οταν όμως ήρθα εδώ και προπονήθηκα, διαπίστωσα ότι το πρόβλημα μεγάλωνε. Με είδε λοιπόν ο γιατρός της ομάδας Νίκος Τσώνης και μου έκανε ένεση μήπως περάσει. Το πάλεψα ως την τελευταία στιγμή· από την Κυριακή ως την Τρίτη».
– Από πότε σε παρακολουθεί ο γερμανός γιατρός;
«Τα τελευταία χρόνια. Πάντοτε ζητάω τη γνώμη του για τα μικρά ή τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζω κατά καιρούς».
– Πότε σε είδε για τελευταία φορά;
«Πριν από 20 ημέρες πήγα για μία ημέρα. Αλλά δεν ήταν για τις τωρινές ενοχλήσεις στους προσαγωγούς. Ξέρεις, τρέχεις στον γιατρό πολλές φορές για να προλάβεις κάτι».
– Κώστα, παρακολούθησες αγώνες εδώ στο Παρίσι;
«Κυρίως από την τηλεόραση. Και λίγο την Τετάρτη στο στάδιο».
– Την έκτη σειρά του προκριματικού των 200 μ., στην οποία είχες κληρωθεί να τρέξεις το πρωί, την είδες;
«Οχι, για λόγους ψυχολογικούς δεν ήθελα να τη δω καθόλου».
– Στον αγωνιστικό χώρο του σταδίου μπήκες; Πάτησες καθόλου τον ελαστικό τάπητα; Είναι γρήγορος;
«Ξέρω ότι είναι γρήγορος, αλλά αποφεύγω να βλέπω τη διαδρομή προτού αγωνιστώ. Μου αρέσει να μπαίνω στο άγνωστο κατευθείαν. Είναι συνήθεια».
– Είναι αλήθεια ότι ήσουν σε πολύ καλή κατάσταση προτού τραυματιστείς. Είχα ακούσει ότι ήσουν έτοιμος για μεγάλες επιδόσεις…
«Αυτά είναι πλέον θεωρητικά. Αλλά, ναι, ήμουν έτοιμος για μεγάλη επίδοση. Πρέπει να ξέρετε ότι το 20.37 στη Φλωρεντία έγινε με αντίθετο άνεμο 2.30, που σημαίνει ότι ισοδυναμούσε με 20.10 και κάτι. Για τότε, για τον πρώτο κύκλο προετοιμασίας, ήμουν καλά».
– Εσύ προετοιμαζόσουν τόσο δυνατά γιατί ήξερες ότι όλοι θέλουν να σε κερδίσουν. Ετσι είναι;
«Ναι, αλλά είναι θεμιτό. Και θέλω να τους κερδίζω όλους. Ο κάθε αθλητής θέλει τη νίκη».
– Το οπλοστάσιό σου;
«H σκληρή προπόνηση».
– Πότε κατάλαβες ότι έχεις πρόβλημα;
«Οι ενοχλήσεις στις προπονήσεις είναι πολλές. Δεν ξέρεις ποια είναι σοβαρή και ποια όχι. Δεν μπορείς με την πρώτη να τις αξιολογήσεις. Αρχίζεις λοιπόν και το ψάχνεις».
– Οι γονείς σου, που είναι στη Μυτιλήνη, πότε έμαθαν για τον τραυματισμό σου;
«Μίλησα από το Παρίσι μαζί τους. Δεν το είπα νωρίτερα, γιατί δεν θέλω να τους μεταφέρω τα προβλήματά μου».
– Τι σου είπε η μητέρα σου;
«Οτι έκανα πολύ καλά που δεν αγωνίστηκα».
– Ποιους χορηγούς έχεις τώρα;
«Με βοηθάει πολύ η Cosmote. Είναι βεβαίως και η παλαιά σχέση, η οικογενειακή, με τον Γιώργο Γλου, που δεν είναι θέμα οικονομικό».
– Πότε θα αρχίσεις προπόνηση για το 2004;
«Αυτό που προέχει είναι να κάνω καλά το πόδι μου και να ηρεμήσω λιγάκι. Μετά είναι η σειρά της προπόνησης».
– Τον ελληνικό αθλητισμό πώς τον βλέπεις λίγο πριν από το 2004;
«Ολοι οι αθλητές κάνουμε μεγάλη προσπάθεια για να έχουμε μεγάλες επιτυχίες. Πιστεύω ότι τα τελευταία χρόνια προσέχουν περισσότερο τους αθλητές, υπάρχει η κατάλληλη βοήθεια».
– Την είδηση ότι υπήρξε μεγάλη ζήτηση στα εισιτήρια των Ολυμπιακών Αγώνων για τον τελικό των 200 μ., δηλαδή για σένα, την ξέρεις;
«Βέβαια. Το αν βρίσκομαι ακόμη στα στάδια και συνεχίζω οφείλεται στην αγάπη του κόσμου προς το πρόσωπό μου».
– Μήπως είναι λόγια που χαϊδεύουν τα αφτιά του κόσμου;
«Γιατί; Ετσι το νιώθω, έτσι το λέω. Αλλωστε δεν είμαι ούτε τραγουδιστής ούτε ηθοποιός για να θέλω ενδεχομένως να πουλήσω δίσκους ή να έρθουν να με δουν στο θέατρο ή στο σινεμά. Εγώ εισπράττω την αγάπη του κόσμου στον δρόμο».
– Εσύ αγόρασες εισιτήρια για εκείνη την ημέρα;
«Δεν αγόρασα γιατί ελπίζω να είμαι παρών εκείνη την ημέρα».
– Σου ζήτησαν φίλοι σου εισιτήρια;
«Ναι, αρκετοί, αλλά δεν ασχολούμαι. Ακόμη και η αδελφή μου έκανε κανονικά αίτηση. Και ελπίζω να είναι τυχερή στην κλήρωση και να πάρει».
– Οι γονείς σου;
«Θα τους δούνε από εκεί που τους βλέπουν πάντα, από την τηλεόραση. Δεν χρειάζεται να με φορτώνουν με μεγαλύτερη πίεση. Αρκετή θα έχω».
– Πριν από κάθε αγώνα δεν έχεις άγχος;
«Θα ήταν ψέματα αν έλεγα το αντίθετο. Δεν είμαι αναίσθητος».
– Θα ήθελες να εξαφανιστείς κάπου μέχρι του χρόνου, μακριά από τον κόσμο, και να κάνεις προπόνηση;
«Οχι, ποτέ. Μια χαρά είμαι με τον κόσμο».
– Αλήθεια, τι κάνεις σε μια προπόνηση;
«Εξαρτάται από την περίοδο. H πιο σκληρή γίνεται νωρίς, όταν αρχίζεις και βάζεις και το σώμα δεν είναι έτοιμο να δεχθεί λόγω της ξεκούρασης που έχει προηγηθεί».
– Πώς μπορεί να βοηθηθούν οι αθλητές που προετοιμάζονται για τους Ολυμπιακούς ώστε να μην έχουν άγχος;
«Δεν μπορεί να βοηθήσει κανένας. Ο καθένας βοηθάει τον εαυτό του μόνος του. Ολα εξαρτώνται από σένα. Δεν μπορεί να έλθει κανένας να σε σπρώξει να πας πιο γρήγορα».
– Εχεις σκεφτεί την επόμενη ημέρα των Ολυμπιακών της Αθήνας;
«Δηλαδή, αν σταματάω; Οχι, καθόλου».
– Γενικά, όταν σταματήσεις, τι θα κάνεις;
«Θέλω να κινηθώ στον χώρο μου. Γιατί μου έχει προσφέρει και του έχω προσφέρει».
– Εχεις σκεφθεί την πολιτική;
«Στην παρούσα φάση όχι. Τώρα είμαι αθλητής».
– Ποιο άλλο αγώνισμα του στίβου θα σου άρεσε να κάνεις;
«Το μήκος, γιατί από αυτό είχα αρχίσει. Μπορεί να έχω μέσα μου ένα απωθημένο».
– Και άθλημα;
«Πρέπει να πω ότι είμαι φίλαθλος και δεν είμαι αντίθετος σε κανένα άθλημα. Παρακολουθώ και ποδόσφαιρο και μπάσκετ, αλλά μου αρέσει περισσότερο το βόλεϊ. Προτού έρθω στο Παρίσι πήγα και είδα τους δοκιμαστικούς αγώνες του μπιτς βόλεϊ».
– Ο αθλητισμός τι προσφέρει στους νέους;
«Εκτός από τη σωματική άσκηση, τους μαθαίνει όχι μόνο να χάνουν και να κερδίζουν αλλά κυρίως να παλεύουν. Δεν είναι στη ζωή το παν να πιάνεις τον στόχο, αλλά η προσπάθεια που κάνει. H διαδρομή προς την Ιθάκη μετράει πιο πολύ».
– Στο Σίδνεϊ με ποιο στόχο είχες πάει;
«Να πάω στον τελικό – θα ήταν κάτι που δεν είχε πετύχει κανένας άλλος Ελληνας στις ταχύτητες. Εκείνη την ώρα μου αρκούσε».
– Κώστα, σε όλες αυτές τις επιθέσεις από το εξωτερικό νιώθεις ότι είσαι μόνος σου;
«Δεν ασχολούμαι, δεν χαλάω σε αυτά την ενέργειά μου. Ξέρω ότι με τη νίκη μου το 2000 σπάσαμε ένα κατεστημένο. Και αυτό δεν αρέσει στις χώρες που παραδοσιακά κυριαρχούσαν. Υπάρχουν άνθρωποι που ενοχλήθηκαν και στην Αμερική και στην Αγγλία. Και δεν γίνεται αυτό μόνο με εμένα. Και άλλοι μεγάλοι αθλητές δέχονται τέτοιες επιθέσεις. Οταν είσαι ψηλά θέλουν να σε ρίξουν, είναι μέσα στο παιχνίδι. Για μένα κάμποσες φορές λειτουργεί θετικά, γιατί με πεισμώνουν».
– Μήπως όμως θα έπρεπε κάποιος φορέας να αντιμετωπίσει αυτό το θέμα;
«Στην παρούσα φάση δεν θέλω να μιλήσω για αυτό. Πάντως στην τελευταία επίθεση από το γερμανικό περιοδικό ο μόνος που βγήκε και έκανε δήλωση υπέρ ήταν ο κ. Λιάνης».
– Οι θαυμαστές σου επικοινωνούν μαζί σου;
«Παίρνω χιλιάδες e-mails, γράμματα, δώρα. Οι περισσότεροι θέλουν αυτόγραφα. Πολλά παιδιά με ρωτούν πώς τρέχω τόσο καλά, πώς μπορούν και αυτά να τρέξουν γρήγορα».
– Αλήθεια, πώς μπορεί να γίνει κάποιος Κεντέρης;
«Με προσπάθεια και δουλειά μεγάλη».
– Πώς είδες την εμφάνιση της ελληνικής ομάδας;
«Εχουμε πολλούς νέους αθλητές που αναπληρώνουν με τον καλύτερο τρόπο τις απουσίες κάποιων άλλων».
– Στην Αθήνα πού μένεις;
«Στους ξενώνες του Αγίου Κοσμά. Τους προτιμώ από οποιοδήποτε διαμέρισμα για να γυμνάζομαι καθημερινά στο στάδιο που υπάρχει εκεί».
«Εχω δει χιλιάδες φορές την κούρσα του Τζόνσον»
– Ποιο είναι το μεγαλύτερο ρεκόρ του στίβου;
«Νομίζω τα 19.32 στα 200 μ. που έκανε στην Ατλάντα ο Μάικλ Τζόνσον. Εχω δει την κούρσα χιλιάδες φορές και προσπαθώ να τη μελετήσω όσο γίνεται καλύτερα».
– Τι συμπεράσματα έβγαλες;
«Ηταν ο συνδυασμός της τελειότητας. Τον βλέπεις στην ευθεία όλο να βάζει. Ηταν εκπληκτικός. Δεν μπορώ να δώσω άλλη εκτίμηση. Πρέπει να τον βοήθησε η έδρα. Οι μεγάλοι αθλητές επηρεάζονται θετικά. Σε πιάνει μια τρέλα μέσα στη χώρα σου».
– Κώστα, μετά το 19.85 εσύ τι μπορείς να κάνεις;
«Δεν υπάρχουν όρια. Αυτό το ξέρω. Είναι δύσκολο να μαντέψεις ακριβώς πού θα πας».
– Το 19.85 το περίμενες εκείνη την ημέρα στο Μόναχο;
«Ηξερα ότι μπορούσα να κατεβώ τα 20´´, όπως και στο Εντμοντον το 2001, όταν κέρδισα με 20.04 το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα».
– Κρατήθηκες εκείνη την ημέρα;
«Οχι, απλώς δεν βγήκε ο χρόνος».
– Γιατί τρέχεις πολύ γρήγορα στον ημιτελικό;
«Για να πάρω καλύτερο διάδρομο στον τελικό. Θέλω να είμαι στο 4, στο 5 ή στο 6».
– Την ώρα που τρέχεις, μπορείς να ακούσεις τι λέει ο κόσμος;
«Μόνο έναν γενικό θόρυβο».
– Αν σου φωνάξει κάποιος «Κώστα, γερά», δεν το καταλαβαίνεις;
«Τις κοφτές λέξεις μπορείς να τις ακούσεις αν είναι πολύ δυνατά».
– Ο αθλητής προετοιμάζεται μόνο για το αγωνιστικό μέρος ή και για το εξωαγωνιστικό;
«Και για τα δύο. Ο αγώνας αρχίζει πολλούς μήνες νωρίτερα. Δεν πρέπει να σε καταβάλει η ψυχολογική πίεση. Γιατί μπορεί να ξέρεις να τρέχεις γρήγορα, αλλά πρέπει να νικήσεις και τις συνθήκες που δημιουργούνται πριν από τον αγώνα».
«Δεν μπήκα ούτε θα μπω ποτέ στο σταρ σύστεμ» Τα μίτινγκ του στίβου, οι μάνατζερ και η αγωνιστική φιλοσοφία του έλληνα πρωταθλητή
– Θα μπορούσες ποτέ να κατέβεις σε έναν αγώνα όπου θα υπήρχε ρίσκο να χάσεις; Δεν λέω ρίσκο για τραυματισμό, έτσι;
«Αλίμονο. H ήττα είναι στοιχείο του αθλητισμού. Μία δεκαετία, από το 1990 ως το 2000, τι έκανα; Δεν έχανα;».
– Ναι, αλλά υπάρχει και η άποψη ότι εσύ κάνεις λίγους αγώνες, για τους οποίους προετοιμάζεσαι μόνο για τη νίκη…
«Το σκεπτικό μου είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που ανέφερες. Το ότι δεν αγωνίζομαι συχνά έχει να κάνει κατ’ αρχάς με την ηλικία. Είμαι 30 ετών στα 31. Ξέρεις τι θα γινόταν αν έμπαινα στη λογική και στη διαδικασία που πάνε να με βάλουν, να κάνω συχνά αγώνες; Κάθε τρεις βδομάδες λέω εγώ. Ο κίνδυνος να βγουν προβλήματα τραυματισμών σ’ εμένα, λόγω και του ιστορικού μου με τους παλαιούς τραυματισμούς, είναι πιο μεγάλος σε σχέση με τους άλλους. Και επειδή ξέρω το σώμα μου, δεν ρισκάρω να μπω σε αυτή την περιπέτεια».
– Το περασμένο φθινόπωρο συζητούσατε πάντως τη συμμετοχή σε μίτινγκ.
«Εφέτος υπήρχε μια σκέψη να κάνω κάποιους αγώνες. Αλλά βλέποντας την προετοιμασία, έκρινα ότι δεν έπρεπε ούτε και αυτή τη χρονιά να κάνω. Είναι επιλογή μου. Υπάρχει ένα μεγάλο παιχνίδι γύρω από τους μάνατζερ, τους οργανωτές, το σταρ σύστεμ, όπου εγώ ούτε θέλω ούτε και θα θελήσω ποτέ να μπω. Γίνεται μεγάλο αλισβερίσι».
– Τι χρήματα σου δίνουν για ένα μίτινγκ στο εξωτερικό;
«Αρκετά. H τιμή για μία κούρσα ξεκινάει από τα 40.000-50.000 δολάρια. Γιατί δεν αγωνίζομαι συχνά και αποτελεί γεγονός η συμμετοχή μου. Οι προτάσεις που μου γίνονται είναι πάρα πολλές. Οικονομικά θα κέρδιζα πολλά όπως βλέπεις, αλλά δεν πρέπει. Τώρα, θα πείτε, αν ακολουθούσαν το δικό μου παράδειγμα δέκα μεγάλοι αθλητές, τι θα γίνονταν τα μίτινγκ; Σύμφωνοι, αλλά δεν θέλω και να κοροϊδεύω τον κόσμο, λέγοντας την παραμονή ότι πάω για παγκόσμιο ρεκόρ και την άλλη μέρα να κάνω μισό δευτερόλεπτο πιο κάτω».
– Ναι, αλλά σε πιέζουν με διάφορους τρόπους. Είδες, τώρα σε είπαν «μυστηριώδη».
«Να πω κάτι. Βγαίνει μια εφημερίδα που λέει κάτι και το αναπαράγουμε και το κάνουμε στην Ελλάδα θέμα. Εγώ μπορώ να σας φέρω 150 εφημερίδες που γράφουν το εντελώς αντίθετο, αλλά κανένας δεν τις βλέπει. Ημαρτον πια. Βγαίνω από τα ρούχα μου με κάτι τέτοια».
– Είσαι μυστηριώδης τελικά;
«Ξέρω εγώ; Πώς σου φαίνομαι; Εσύ θα μου το πεις. (γελάει) Αυτά είναι εκ του πονηρού. Εγώ όπου πάω το ξέρουν και η ελληνική και η διεθνής ομοσπονδία. Και τη διεύθυνση του σπιτιού μου την έχουν. Οποτε με χρειαστούν, με βρίσκουν αμέσως».
– Μήπως όλα αυτά οφείλονται σε επικοινωνιακά λάθη;
«Δεν ξέρω από αυτά. Εγώ ξέρω να κάνω την προπόνησή μου. Δεν χρειάζομαι επικοινωνιολόγους. Δεν με απασχολούν τέτοια ζητήματα».
– Δεν νιώθεις πάντως την κριτική που ξεκινάει από αυτό το σύστημα;
«Κριτική νιώθω ότι υπάρχει, αλλά ακολουθώ τον δρόμο τον δικό μου. Εχω μια συγκεκριμένη λογική και φιλοσοφία που δεν την αλλάζω».
– H οποία φιλοσοφία τι λέει;
«Λέει να κάνω ό,τι μου λέει η καρδιά μου και όχι ό,τι μου λένε οι άλλοι. Και μέχρι στιγμής αυτό έχω κάνει. Και το έχω πληρώσει παλαιότερα με λάθη μου, αλλά το έχω πληρωθεί και με επιτυχίες. Ο,τι με πιέζουν οι άλλοι να κάνω, δεν το κάνω».
– Ο Περικλής Ιακωβάκης στις δηλώσεις του μετά τον ημιτελικό ανέφερε όμως ότι η συμμετοχή στα διεθνή μίτινγκ τού κάνει καλό. Κερδίζει από αυτήν. Πώς σχολιάζεις την άποψή του;
«Νέο παιδί είναι. Κάνει πολύ σωστά. (γελάει) Ο κάθε αθλητής έχει διαφορετική φιλοσοφία. Αλλά εδώ μιλάμε για κάτι διαφορετικό. Τα 400 μ. εμπόδια είναι τεχνικό αγώνισμα. Οι κούρσες είναι απαραίτητες στα εμπόδια, γιατί έχει την ευκαιρία να διορθώνει τα λάθη που κάνει».
