Εκείνοι έκαναν πειράματα γύρω από την υπεραγωγιμότητα σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και ο άλλος, περαστικός από το εργαστήριο, κάπνιζε την πίπα του. Αφησε λίγο καπνό πάνω από τον κρυοστάτη. Μέσα ένας δακτύλιος από κεραμικό υλικό περιστρεφόταν ταχύτατα στην ιδεατή σήραγγα που δημιουργούσε ένα μαγνητικό πεδίο. Και τότε οι γύρω είναι σίγουροι ότι είδαν τον καπνό να πηγαίνει πάντα προς τα επάνω και άλλα αντικείμενα να χάνουν το βάρος τους!
Πώς γεννήθηκε ο Κόσμος; Τι είναι η συνείδηση; Πώς λειτουργεί η μνήμη; Εχουν όλα τα πεδία κοινή καταγωγή; Τι θα κάνουμε με την αντιύλη; Υπάρχουν μηχανές αντιβαρύτητας; Μεγάλη η χαρά να γράφεις για άλυτα ακόμη αινίγματα της επιστήμης και αυτή μεγαλώνει όταν έχεις να εξηγήσεις στον κόσμο που σε διαβάζει πώς λύθηκε έστω ένα από αυτά. Τι γίνεται όμως όταν μερικοί πανηγυρίζουν γιατί λένε πως βρήκαν τη λύση αλλά οι πιο πολλοί δεν είναι καθόλου σίγουροι για το αν κάτι τέτοιο συνέβη; Χώρια που η υπόθεση εξελίσσεται σε θρίλερ αν στ’ αλήθεια ανακατεύθηκαν ταυτόχρονα και διάφορες προς το παρόν μυστηριώδεις δυνάμεις.
Κατασκευάστηκε λοιπόν ή δεν κατασκευάστηκε μια μηχανή που κάνει τα πράγματα να χάνουν έστω και λίγο από το πραγματικό τους βάρος;
Ο Ρώσος Ευγένιος Ποντκλέτνοφ, ερευνητής στο φινλανδικό Πανεπιστήμιο του Τάμπερε, έστειλε για δημοσίευση πριν από λίγο καιρό στο πολύ σοβαρό επιστημονικό περιοδικό Journal of Physics D: Applied Physics, που εκδίδει το Βρετανικό Ινστιτούτο Φυσικής, εργασία σχετική με κάποιο μηχανισμό αντιβαρύτητος. Μία πειραματική διάταξη, δηλαδή, ικανή να αναιρεί έστω και κατά δύο τοις εκατό μόλις τις επιπτώσεις επάνω σε όλους και σε όλα τού ότι όχι μόνο ζούμε και κινούμαστε στη Γη αλλά ελκόμαστε μόνιμα από την τεράστια μάζα της. Και όταν λέμε τεράστια εννοούμε πως αν εμείς έχουμε μάζα εξήντα κιλών το πόσο η μάζα της Γης είναι μεγαλύτερη δίνεται από το δέκα συνοδευμένο με είκοσι δύο ακόμη μηδενικά! Ετσι πρέπει να φύγουμε πολύ μακριά στο Διάστημα για να ξεφύγουμε από την έλξη του πλανήτη μας.
Ονειρο λοιπόν του ανθρώπου από πολύ παλιά ήταν να κατασκευάσει μια ασπίδα ενάντια στην έλξη της βαρύτητας, σε αυτό που επέμενε να τον κρατά καρφωμένο παρά τη θέλησή του σε στενή επαφή με τη Γη.
Πριν από τέσσερα χρόνια λοιπόν ο Ποντκλέτνοφ υποτίθεται πως έκανε πειράματα με έναν δακτύλιο από κεραμικό υλικό βουτηγμένο σε υγρό άζωτο, δηλαδή σε θερμοκρασία περίπου μείον διακοσίων βαθμών Κελσίου. Δεν ήταν μεγαλύτερος από τριάντα εκατοστά σε διάμετρο και περιστρεφόταν με ταχύτητα πέντε χιλιάδων στροφών το λεπτό. Ηταν τυλιγμένος από ένα μαγνητικό πεδίο και κλεισμένος από παντού μέσα σε ένα θερμικά απομονωμένο δοχείο.
Με τη διάταξη αυτή μελετούσαν το γνωστό πια φαινόμενο της υπεραγωγιμότητος όπου σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες διάφοροι αγωγοί χάνουν την αντίστασή τους στο να περνάει από μέσα τους ρεύμα ηλεκτρικών φορτίων. Ενας επισκέπτης, κατά την αφήγηση του Ποντκλέτνοφ, άφησε λίγο από τον καπνό της πίπας του να πλανηθεί επάνω από τη συσκευή και να μπροστά τους το θαύμα. Ο καπνός πήγαινε μόνιμα προς τα επάνω. Ακόμη και η πίεση του αέρα ακριβώς πάνω από τη συσκευή είχε λιγοστέψει. Και το πιο συγκλονιστικό ήταν πως αυτό συνεχιζόταν σαν σε μια αέρινη στήλη στους πιο πάνω ορόφους του εργαστηρίου.
Εβαλαν και άλλα αντικείμενα από διάφορα υλικά, κεραμικά, ξύλα, φρόντισαν ν’ αποκλείσουν την περίπτωση της επίδρασης μαγνητικών πεδίων ή ρευμάτων αέρα και τελικά κατέληξαν ότι είχαν φθάσει να ανακαλύψουν μια περιζήτητη συσκευή. Ικανή να σταματάει την ως τώρα ανίκητη από τον άνθρωπο βαρύτητα, μια δύναμη που δεν μπορούσε με τίποτα να απομονώσει την ύλη από την επίδρασή της.
Πόσοι και πόσοι σοβαροί ή λιγότερο σοβαροί επίδοξοι εφευρέτες στο παρελθόν δεν είχαν προσπαθήσει να φτιάξουν τέτοιες συσκευές αλά τελικά είχαν αποτύχει. Τώρα όμως οι φήμες λένε πως τα σχέδια της συσκευής πέρασαν από τους εξονυχιστικούς ελέγχους τριών μονίμων πολύ εξασκημένων επιστημόνων εξουσιοδοτημένων από κάθε σοβαρό περιοδικό να διαβάζουν, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον, τις προς δημοσίευση εργασίες κόβοντας αλύπητα όποια απειλούσε με ανακρίβειες το κύρος του εντύπου. Ε, λοιπόν, αυτοί όλοι τής είχαν ανάψει το πράσινο φως.
Τα μήλα που έπεφταν από το δέντρο, λέει ο θρύλος, έκαναν κάποια στιγμή τον Ισαάκ Νεύτων γύρω στο 1684 να μιλήσει για τη μία από τις τέσσερις παγκόσμιες δυνάμεις. Αυτήν που έλκει όλα τα υλικά αντικείμενα προς το κέντρο της Γης, αυτήν που κρατάει τους πλανήτες υπομονετικά στις τροχιές τους γύρω από τον Ηλιο. Και είχε καταλήξει στο όχι και τόσο προφανές συμπέρασμα πως όσα συμβαίνουν με αυτή τη δύναμη εδώ στη Γη έχουν ισχύ και στο Σύμπαν.
Η συνέχεια δεν ήλθε πριν από τις 25 Νοεμβρίου του 1915, όταν ο Αϊνστάιν παρουσίαζε στο Βερολίνο την ολοκληρωμένη πια Γενική Θεωρία του για τη Σχετικότητα. Είχε όμως καταφέρει τότε κάτι που παλαιότερα έμοιαζε ασύλληπτο. Να συμπεριλαμβάνεται ο χρόνος στη Γεωμετρία, να χειριζόμαστε δηλαδή τον χρόνο σαν μία ακόμη διάσταση. Αρχισαν οι άνθρωποι να μιλούν για επίπεδους και καμπύλους χωρόχρονους και αυτή τους η καμπύλωση να είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερη είναι η πυκνότητα της ύλης σε μια περιοχή. Αντί λοιπόν να είναι στο μυαλό μας η βαρύτητα σαν κάποια μυστήρια δύναμη που δρα εξ αποστάσεως, θεωρούσαμε ότι ένα σώμα με μεγάλη μάζα παραμορφώνει τον χωρόχρονο. Ετσι αλλάζει πια και η εικόνα για το μήλο που πέφτει. Δεν έλκεται στη Γη από μια δύναμη αλλά κυλάει φυσιολογικά προς το τεράστιο πηγάδι του χωροχρόνου που δημιουργεί με τη μάζα της η Γη.
Η φασαρία με τη συσκευή αντιβαρύτητας ήλθε να ξαναφέρει στην επιφάνεια τη σκέψη κάποιων φυσικών για ένα φαινόμενο παρεπόμενο της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας. Οταν δηλαδή περιστρεφόμενα αντικείμενα έρχονται να παραμορφώσουν τη δράση της βαρύτητας δημιουργώντας μια νέα δύναμη γνωστή σαν βαρυτομαγνητική αντίδραση. Μόνο που ως τώρα όλοι σχεδόν είχαν τη βεβαιότητα πως το φαινόμενο ήταν πολύ ασθενές για να μετρηθεί στο εργαστήριο. Τώρα όμως έφθασαν να λένε οι περί τον Ποντκλέτνοφ ότι αν βάλεις δύο δακτυλίους τον έναν επάνω στον άλλο τότε διπλασιάζεται η απώλεια βάρους.
Και αν όλα αυτά έβγαιναν αληθινά; Τότε θα είχαμε τη συσκευή τού αιώνα για να φέρνει στον εφευρέτη της και τα λεφτά του αιώνα. Μονταρισμένη σε αυτοκίνητα, αεροπλάνα, τρένα, θα μπορούσε να κάνει απίθανη οικονομία στα καύσιμα ενώ τα διαστημόπλοια θα έφευγαν από τη Γη με την ίδια ευκολία όπου ένα βότσαλο φεύγει από το χέρι μας. Λέγεται πως η NASA έχει πέσει με τα μούτρα και προσπαθεί να βρει αν υπάρχει κάποια αλήθεια στη συσκευή του Ποντκλέτνοφ ενώ τα όσα ακολούθησαν την αποστολή της εργασίας στο Journal of Physics φτιάχνουν ένα καλό σενάριο μυστηρίου για τη σειρά Χ-Files.
Τα μυστήρια της Φινλανδίας
Ο κύριος Ποντκλέτνοφ λίγες εβδομάδες προτού η εργασία του εμφανιστεί δημοσιευμένη στο περιοδικό και γίνει κτήμα όλων την απέσυρε. Βέβαια λίγο αργά, αφού οι άγγλοι δημοσιογράφοι είχαν ήδη πάρει μυρωδιά την εργασία και την κυνήγησαν σαν να ήταν σκάνδαλο της λαίδης Νταϊάνας. Η διοίκηση του Πανεπιστημίου στο Τάμπερε με ανακοίνωσή της λέει αθώα: «Ποια αντιβαρύτητα; Εμείς ιδέα δεν έχουμε. Ποντκλέτνοφ; Ναι, κάποτε ήταν εδώ, πριν από χρόνια όμως και τώρα δεν…».
Ακόμη πιο πολύ σκοτείνιασε το πράγμα όταν κάποιος Βουόρινεν, που υποτίθεται ότι υπέγραφε μαζί με τον Ποντκλέτνοφ την εργασία, ανακοίνωσε ότι δεν έκανε έρευνα μαζί του για την αντιβαρύτητα. Στο περιοδικό άρχισαν να μην αισθάνονται και πολύ καλά. Να βάλουμε ή να μη βάλουμε την εργασία, αναρωτιόνταν και εκεί όπου έψαχναν για δικαιολογίες ο ίδιος ο συγγραφέας τούς ειδοποιεί πως δεν θέλει δημοσίευση. Είναι μεγάλη ανακάλυψη και δεν θέλω να πάει χαμένη, λέει σε όποιον τον ρωτήσει.
Απατεώνας λοιπόν ο κύριος; Η NASA τουλάχιστον δεν έχει την ίδια γνώμη και τα εργαστήριά της σε Ινδία, Ιταλία, Καναδά έχουν πιάσει δουλειά προσπαθώντας να ξανακάνουν το ίδιο πείραμα. Μερικοί λένε ότι έχουν ζητηθεί τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας και ποιος νοιάζεται για επιστημονικές δημοσιεύσεις όταν έχει στα χέρια του μια μηχανή που αξίζει το χρυσάφι όλου του κόσμου. Αλλοι επιστήμονες πιστεύουν πως κάτι καλό θα βγειΩ οι περισσότεροι απαντούν ότι αποκλείεται.
Ετσι, προς το παρόν, η μόνη γνωστή συσκευή αντιβαρύτητας που αποδεδειγμένα δουλεύει εδώ και αιώνες παραμένει ο Ερωτας.
