“Η αφέλειά μου με βοήθησε”
Για την ηλικία της, 23 χρόνων σήμερα, η Σαρλίζ Θέρον σίγουρα τα πηγαίνει θαυμάσια. Οπως έχει συμβεί με όλους ή σχεδόν με όλους στον χώρο της, ξεκίνησε «υπό δοκιμήν». Μικροί ρόλοι συνόδευαν την καριέρα της νοτιοαφρικανής ηθοποιού ως το 1998, τη χρονιά της ταινίας «Ο δικηγόρος του Διαβόλου» του Τέιλορ Χάκφορντ, όπου ανάμεσα στον Αλ Πατσίνο και στον Κιάνου Ριβς η υψηλή (περίπου 1,80 μ.) καλλονή που μοιάζει με κούκλα απέδειξε ότι ανήκει στις πολλά υποσχόμενες ηθοποιούς της γενιάς της.
«Ανέκαθεν ήμουν μια performer» μου είχε απαντήσει η Σαρλίζ Θέρον την πρώτη φορά που τη συνάντησα, στο Παρίσι, με αφορμή τον «Δικηγόρο του Διαβόλου». (Η ερώτηση αφορούσε τους λόγους για τους οποίους η Θέρον αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού.) Η κοπέλα που είχα συναντήσει τότε έδειχνε φιλόδοξη και αποφασισμένη, μιλούσε ήρεμα, στρωτά και απέριττα, χωρίς παύσεις και χωρίς ιδιαίτερο χιούμορ. Λες και την ίδια ώρα διαλογιζόταν με τον εαυτό της.
Παραχωρήσεις για το μεροκάματο
Σήμερα και ενώ έχουν περάσει τρία χρόνια η Θέρον επιβιώνει πια με το σπαθί της ακόμη και σε ταινίες «χρυσής μετριότητας». Η πρώτη, τα «Ριψοκίνδυνα παιχνίδια» («Reindeer games»), που φέρει την υπογραφή του βετεράνου Τζον Φρανκενχάιμερ και στην οποία η Σαρλίζ Θέρον συμπρωταγωνιστεί με τον Μπεν Αφλεκ, ήδη προβάλλεται στις αίθουσες. Η ηρωίδα της σε αυτό το σφιχτοδεμένο αλλά όχι ξεχωριστό νεονουάρ είναι απρόβλεπτα δηλητηριώδης. Την ίδια ώρα όμως είναι η γυναίκα-πυρήνας σε ένα σενάριο το οποίο η ηθοποιός υπηρετεί θαυμάσια. Κάτι που θα λέγαμε ότι κάνει και στη «Γυναίκα του αστροναύτη» («The astronaut’s wife»), τη δεύτερη ταινία της, που είναι προγραμματισμένη για πρεμιέρα στις αίθουσες την επόμενη Παρασκευή. Αν και στους ρόλους του τίτλου πρωταγωνιστούν η Θέρον και ο πάντα διαπρεπής Τζόνι Ντεπ, μας στάθηκε αδύνατον να «επικοινωνήσουμε» με την ταινία, ένα αμήχανο θρίλερ που ξεκινά από κάποιο διαστημικό ατύχημα και καταλήγει σε «Μωρό της Ρόζμαρι» της κακιάς ώρας.
Σπουδαίοι ρόλοι; Σίγουρα όχι. Ακόμη και οι ακριβοπληρωμένοι σταρ του Χόλιγουντ όμως είναι αναγκασμένοι να κάνουν παραχωρήσεις για το μεροκάματο. Γεγονός όμως είναι ότι από τα λίγα πράγματα που έχει κάνει στο σινεμά, ακόμη και σε αδύναμες ταινίες όπως οι δύο τωρινές, η Σαρλίζ Θέρον φαίνεται ότι διαθέτει τις ικανότητες μιας αξιόλογης performer και όχι τα εύκολα προικιά μιας ξανθιάς μπίμπο.
Θυμάται τον εαυτό της τεσσάρων χρόνων να στέκεται όρθια με μια κιθάρα μεγαλύτερη από το μπόι της και να τραγουδά χωρίς… δόντια. «Φαίνεται ότι ήμουν γεννημένη για κάτι τέτοια» χαριτολογεί. Στα τέσσερα ξεκίνησε μπαλέτο. Στα πέντε εμφανιζόταν στη σκηνή. «Από πιτσιρίκα θυμάμαι τον εαυτό μου να βάζει μέικ απ, να αλλάζει διαρκώς κοστούμια και να λέει ιστορίες. Με το πρόσωπο, με το στόμα ή με το σώμα μου. Και νομίζω ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η καριέρα μου στον χορό κράτησε τόσο πολύ. Ο Θεός ξέρει ότι δεν είχα το σωστό ύψος, είχα όμως τις ικανότητες».
Δεν είναι δύσκολο να θυμηθούμε τη Θέρον στα πρώτα βήματά της: «μοιραία» γυναίκα στο ατμοσφαιρικό b-movie του Τζον Χέρτζφιλντ «Δύο ημέρες προθεσμία» και ένα μικρό πέρασμα στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τομ Χανκς «That thing you do». «Ο δικηγόρος του Διαβόλου» όμως είναι η ταινία που μας προέτρεψε να την προσέξουμε κάπως καλύτερα και να παραδεχθούμε ότι δεν πρόκειται περί μιας ακόμη «γλάστρας» από εκείνες που μαραίνονται την επομένη της πρώτης επιτυχίας τους.
Εν αρχή ην η Νότιος Αφρική
Η Σαρλίζ Θέρον ερωτεύθηκε το σινεμά από μικρή στη Νότια Αφρική. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα μπορούσε να διανοηθεί την «κουζίνα», τις δυσκολίες στον περίγυρό του. «Ενας περίγυρος όπου όλα τα πράγματα έχουν τη σημασία τους: από τα πιο απλά, σαν τα γυρίσματα μέσα στην παγωνιά της Νέας Υόρκης, ως τα πιο δύσκολα, όπως π.χ. το να βρεις δουλειά. Πριν από αρκετά χρόνια η Νότια Αφρική δεν ήταν ένας τόπος όπου τα media ασχολούνταν με τον κινηματογράφο και τους ηθοποιούς. Ακόμη και τα ταμπλόιντ ήταν φτωχά. Οταν ήμουν μικρή, ούτε τα Οσκαρ δεν μπορούσαμε να δούμε στην τηλεόραση. Αν και σήμερα τα πράγματα έχουν σαφώς αλλάξει, ανέκαθεν πίστευα ότι μπορούσα ανά πάσα στιγμή να καθήσω δίπλα στον οποιονδήποτε σταρ και να πιούμε καφέ μαζί. Να τον αντιμετωπίσω σαν έναν… φυσιολογικό άνθρωπο. Ελεγα απλώς ότι ο τάδε ή ο δείνα ηθοποιός κάνει μια πραγματικά cool δουλειά. Μόνο όταν ήλθα για πρώτη φορά στην Ευρώπη και δούλεψα στον χώρο του μόντελινγκ κατάλαβα τι συμβαίνει στον χώρο από τη μεριά των μπίζνες. Ανέκαθεν όμως η υποκριτική, η ψυχαγωγία, βρισκόταν μέσα μου».
Εχει απογοητευθεί; Κάθε άλλο. «Νομίζω ότι πρέπει να συνειδητοποιήσεις από την αρχή ότι στην καριέρα σου θα υπάρξουν στιγμές απογοήτευσης. Πρέπει να πω όμως ότι αυτή η αφέλεια που είχα στη Νότια Αφρική με βοήθησε στο ξεκίνημά μου. Οταν ήλθα στο Λος Αντζελες, πίστευα πραγματικά ότι το μόνο που χρειαζόταν να κάνω ήταν να πω: “Χαίρετε, ήλθα να γίνω ηθοποιός”. Αν ήξερα τι ακριβώς συμβαίνει και πόσο ελάχιστες πιθανότητες είχα, πιθανόν να μην το είχα καν τολμήσει».
