Η κατασκήνωση του Αγίου Παύλου (www.campsaintpaul.org) βρίσκεται στο Κονέκτικατ και απευθύνεται σε παιδιά από όλη την Αμερική που έχουν ελληνική καταγωγή και έχουν ορθόδοξη πίστη. Ιδρύθηκε το 2004, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος ήθελε να δημιουργήσει μια διακονία κατασκήνωσης για τα παιδιά που υπάγονται στην Αμεση Αρχιεπισκοπική Περιφέρεια. Πρώτος διευθυντής διορίστηκε ο π. Ηλίας Βίλλης από την περιοχή Ράι της Νέας Υόρκης.
Η κατασκήνωση του Αγίου Παύλου αποτελεί μια καταπληκτική ευκαιρία για τα παιδιά να μάθουν για τον ελληνικό πολιτισμό και την ελληνορθόδοξη θρησκευτική πίστη. Στα θετικά από τη συμμετοχή στην κατασκήνωση εντάσσονται οι δυνατές φιλίες που δημιουργούνται και η εκμάθηση σημαντικών δεξιοτήτων για τη ζωή.
Σε επαφή με την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά
Μετά την εμπειρία της συμμετοχής στην κατασκήνωση του Αγίου Παύλου, τα παιδιά εξηγούν πόσο σημαντική είναι η επαφή τους με την Ελληνορθόδοξη πίστη και με την ελληνική κοινότητα στις ΗΠΑ. Ενας κατασκηνωτής, ο Αγγελος Καρακώστας, υπογράμμισε ότι ήρθε πιο κοντά στην πίστη και τον ελληνικό πολιτισμό. «Υπάρχουν στιγμές μέσα στην ημέρα που οι κατασκηνωτές μαθαίνουν για την καταγωγή τους, καθώς και για το πόσο σημαντική είναι η σχέση τους με τον Χριστό», δήλωσε στο «Βήμα του Ουέστ Νάιακ» και παράλληλα ανέφερε τα μαθήματα ελληνικών χορών που αποτελούν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία ώστε κάποιος να μάθει για την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά. Το σημαντικότερο ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν ότι η «η κατασκήνωση του Αγίου Παύλου έδωσε μια νέα πνοή στη σχέση μου με τον Χριστό, ενώ με βοήθησε να καταλάβω το ποιος είμαι».
Οι κατασκηνωτές έμαθαν πολλά μέσα από τη συμμετοχή τους στην κατασκηνωτική εμπειρία. «Εμαθα πώς να συγχωρώ τους άλλους, επειδή ο Θεός μάς συγχωρεί. Εμαθα για τη σχέση με τον Ιησού και το πόσο σημαντική είναι για να ζήσουμε μια καρποφόρα ζωή», υπογράμμισε. Το πρόγραμμά τους περιελάμβανε και αγιογραφική μελέτη. Πιο συγκεκριμένα στο τέλος κάθε ημέρας τα παιδιά συγκεντρώνονταν σε ομάδες και συζητούσαν χωρία του Ευαγγελίου. «Μιλούσαμε για τη ζωή μας και πώς μπορούμε να τη χτίσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε επίκεντρό της να είναι ο Χριστός», σημειώνει ο Αγγελος και προσθέτει ότι μια τέτοια ζωή είναι «χωρίς πειρασμούς, δίχως να κρατάμε κακίες, αλλά και χωρίς πράξεις και συμπεριφορές που αντιβαίνουν το θέλημα του Θεού για εμάς».
«Το γεγονός ότι βρέθηκε μαζί με άλλα παιδιά που μοιράζονταν τις ίδιες ανησυχίες και έτσι ήταν πιο εύκολο να «δεθούν» μεταξύ τους».
Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους, οι κατασκηνωτές δεν έχουν κινητά τηλέφωνα. Μια τέτοια συνθήκη έφερε τον Αγγελο πιο κοντά σε μια ζωή «καταπληκτική, ελεύθερη και αληθινή».
Ουσιαστική επικοινωνία
Η κατασκηνώτρια Ιωάννα Ζαχαροπούλου μίλησε για το πώς διαχειρίστηκε την καθημερινότητά της, μακριά από το σπίτι και την οικογένειά της: «Την πρώτη χρονιά μού φάνηκε δύσκολο να είμαι μακριά από το σπίτι και την οικογένειά, αλλά όσο περνούσαν οι μέρες γινόταν όλο και πιο εύκολο». Αν και ήταν και τα αδέλφια της εκεί, η Ιωάννα παραδέχεται ότι τη βοήθησε πολύ η επικοινωνία με τους ομαδάρχες αλλά και το γεγονός ότι βρέθηκε μαζί με άλλα παιδιά που μοιράζονταν τις ίδιες ανησυχίες και έτσι ήταν πιο εύκολο να «δεθούν» μεταξύ τους.
Οταν τη ρωτήσαμε ποια είναι η αγαπημένη της ανάμνηση από την κατασκήνωση, η Ιωάννα ανέφερε χωρίς δισταγμό τις κοινές δραστηριότητες, καθώς με τον τρόπο αυτό «ένιωσα πιο δεμένη με τα άλλα παιδιά της κατασκήνωσης».
Μια ολόκληρη ελληνική κοινότητα
Η κατασκήνωση του Αγίου Παύλου απευθύνεται και σε φοιτητές, οι οποίοι μπορούν να αναλάβουν και επιτελικούς ρόλους. Μια τέτοια περίπτωση συμμετέχοντα είναι ο Μάνι Μουστακάκης, ο οποίος είχε τον ρόλο του συμβούλου. «Υπέβαλα αίτηση για να γίνω σύμβουλος στην κατασκήνωση του Αγίου Παύλου, επειδή ήθελα να κάνω το καλοκαίρι ευχάριστο για άλλα ελληνορθόδοξα παιδιά» αναφέρει. Πέρα από την επαφή με τα παιδιά, του άρεσε και όσα είχε δει μέσα από φωτογραφίες παλιότερων ετών, αλλά και όσα είχε ακούσει από προηγούμενους κατασκηνωτές. «Ακολουθώντας την ελληνορθόδοξη πίστη και κουλτούρα, οι κατασκηνωτές και το επιτελείο περνούσαν πολύ ευχάριστα την καθημερινότητά τους. Αυτό μου έφερε στο μυαλό τα χρόνια που ήμουν μέλος των ΓΟΧ (Γνήσιων Ορθοδόξων Χριστιανών), όταν και είχα την ευκαιρία να συναναστραφώ και να κάνω φίλους άλλα Ελληνόπουλα σαν εμένα», υπογραμμίζει.
Οι αρχικές του εντυπώσεις επιβεβαιώθηκαν πλήρως μετά την πρώτη του συνάντηση με τον διευθυντή των κατασκηνώσεων. «Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το να γίνω σύμβουλος στην κατασκήνωση θα μου επέτρεπε να ενταχθώ σε μια νέα κοινότητα στην οποία όμως όλοι αισθανόμαστε πολύ οικεία», σχολιάζει.
Γύρω από τη φωτιά
Ο Μάνι δεν παρέλειψε να μας πει και την αγαπημένη του στιγμή από την παρουσία του στην κατασκήνωση του Αγίου Παύλου: «Ηταν η τελευταία έξοδος γύρω από τη φωτιά. Κατά τη διάρκεια αυτής της δραστηριότητας, καθίσαμε όλοι στις κερκίδες γύρω από το τζάκι και τραγουδήσαμε, προσευχηθήκαμε και φτιάξαμε s’mores, ένα τυπικό αμερικανικό επιδόρπιο. Θυμάμαι πόσο χαρούμενοι ήμασταν όλοι».
Κάθε χρόνο, τα παιδιά επιστρέφουν στην κατασκήνωση του Αγίου Παύλου για να είναι μαζί με τους φίλους τους και να γνωρίσουν περισσότερα για την ελληνορθόδοξη πίστη και την ελληνική κοινότητα. Χαμογελάνε και μαθαίνουν όλοι μαζί. Και όταν είναι ώρα να πάνε σπίτι, κλαίνε με δάκρυα ευτυχίας και αγάπης για την εμπειρία που απέκτησαν.
