Ο Κώστας Ντιός έχει αφιερώσει πάνω από 30 χρόνια της ζωής του στην τέχνη της ζωγραφικής, με τα έργα του να κοσμούν σήμερα πολλούς χώρους της Κοζάνης. Στην κουβέντα μας εκφράζει την αισιοδοξία του για τη σχέση νέων και τέχνης και κρίνει ότι η μόρφωση της νέας γενιάς αποτελεί το βασικό «ατού» για την πλήρη ενημέρωση και ουσιαστική κατανόηση της τέχνης.

Γεννήθηκε στη Σιάτιστα, μια μικρή κωμόπολη του Νομού Κοζάνης με μεγάλη προσφορά  στον πολιτισμό της Δυτικής Μακεδονίας. Επηρεασμένος από τον πατέρα του, ο οποίος τη δεκαετία του ’30 σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών, άρχισε από πολύ νωρίς να ασχολείται με το σχέδιο και τη ζωγραφική.

Σπούδασε στο Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με διεθνείς τάσεις της τέχνης. Εζησε εκεί επτά χρόνια και συνειδητοποίησε ότι, δυστυχώς, ούτε στο εξωτερικό η τέχνη μπορεί να συντηρήσει κάποιον οικονομικά. Ετσι, τελικά, επέστρεψε στη γενέτειρά του.

Επιστρέφοντας στη Σιάτιστα, η πρώτη του ασχολία ήταν να δημιουργεί αντίγραφα έργων τέχνης κατόπιν παραγγελίας. Εκείνη την εποχή υπήρχε οικονομική ευμάρεια, γεγονός που επέτρεπε στους κατοίκους της περιοχής να παραγγέλνουν πολλά έργα ζωγραφικής. Παράλληλα, ο Κώστας Ντιός είχε να αντιμετωπίσει την αρνητική στάση της μητέρας του, η οποία θεωρούσε ότι είναι πολύ δύσκολη η επαγγελματική αποκατάσταση για τους ζωγράφους. Το πάθος του όμως για δημιουργία αποτέλεσε σημαντικό εφόδιο για την πορεία του ως καλλιτέχνη.

Μετά την οικονομική κρίση της γούνας στην περιοχή, που άλλαξε τα οικονομικά δεδομένα για τους κατοίκους της Σιάτιστας, η αγορά των έργων του μειώθηκε κατακόρυφα. Ο Κώστας Ντιός βρέθηκε σε αδιέξοδο, αφού ακυρώθηκαν πολλές μεγάλες παραγγελίες έργων του. Αυτή η δυσκολία, όμως, τον οδήγησε να αναζητήσει τρόπους επιβίωσης και έτσι διορίστηκε ως καθηγητής Εικαστικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Το μάθημα των Εικαστικών

«Στο σχολείο, δυστυχώς, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές ώστε το μάθημα των Εικαστικών να είναι ελκυστικό και αποτελεσματικό» λέει σήμερα ο ίδιος. Η έλλειψη ειδικών αιθουσών και υλικών περιορίζει το μάθημα, με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτό να εκφραστεί στο έπακρο η δημιουργικότητα των μαθητών.

Επιπρόσθετα, διαπιστώνει στην κουβέντα μας πως μαθητές και καθηγητές απαξίωναν το μάθημα των Εικαστικών, μη δίνοντας  την απαραίτητη βαρύτητα σε αυτό. Οπως εξηγεί, οι οδηγίες του αναλυτικού προγράμματος του παρείχαν ελάχιστες δυνατότητες ανάδειξης της τέχνης του και ανακάλυψης ταλέντων μέσα στο σχολείο.

Βέβαια, ο κ. Ντιός τονίζει πως ακόμη και τους μαθητές ή μαθήτριές του που έχουν ταλέντο τελικά δεν θα μπορούσε να τους παροτρύνει να σπουδάσουν στη Σχολή Καλών Τεχνών λόγω της μεγάλης δυσκολίας στην επαγγελματική αποκατάσταση.

«Πλατεία Νίκης» Πίνακας του εικαστικού Κώστα Ντιού, λάδι σε καμβά, 150 x 125 εκ.

Οπως λέει, όμως, τελικά η αγάπη του για τη ζωγραφική ξεπέρασε τον περιορισμό της «μικρής» πόλης και τον οδήγησε στο να συνεχίσει να δημιουργεί με στόχο την ουσιαστική αξία της τέχνης και όχι μόνο την εμπορική επιτυχία. Μάλιστα, αποκαλύπτει ότι συνειδητοποίησε πως η Κοζάνη του δίνει απεριόριστη έμπνευση και δεν περιορίζει τον χρόνο του, σε αντίθεση με την Αθήνα, η οποία ναι μεν αποτελεί το κέντρο του μεγαλύτερου αγοραστικού κοινού, αλλά περιορίζει την έμπνευσή του.

Οσον αφορά τις προτιμήσεις του αγοραστικού κοινού, ο κ. Ντιός έχει συμπεράνει ότι τα χαρούμενα χρώματα και τα ευχάριστα θέματα έχουν  μεγαλύτερη απήχηση. Ο ίδιος διηγείται ένα περιστατικό στο οποίο, ενώ οι αγοραστές και πελάτες του τού παρήγγειλαν ένα έργο με συγκεκριμένο θέμα, τελικά λίγες μέρες αφότου το τοποθέτησαν στο σπίτι τους του το επέστρεψαν, λέγοντας ότι τους δημιουργούσε άσχημα συναισθήματα. Ισως αυτό να συμβαίνει, εξηγεί, καθώς οι πολίτες αναζητούν μια σταγόνα ελπίδας και αισιοδοξίας μέσα στον ωκεανό των προβλημάτων.

Η θεματολογία των έργων του

Τα έργα του Κώστα Ντιού καλύπτουν ποικίλα θέματα κοινωνικού περιεχομένου, όπως η απεικόνιση ανθρώπινων τύπων, αυθεντικές στιγμές και εικόνες της πόλης, λεπτομέρειες της φύσης. Η ζωγραφική του δεν είναι καθαρά παραστατική. Μιλώντας για τη σχέση των νέων με την εικαστική τέχνη σήμερα, κρίνει ότι τo Διαδίκτυο και η ενασχόληση των εφήβων με αυτό είναι πιθανό να οδηγήσουν σε άλλες, σύγχρονες μορφές τέχνης. Περιγράφει, δε, την εμπειρία του κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο παλιό εργαστήριο της Σχολής Καλών Τεχνών όπου σπούδασε. Εκεί που περίμενε να δει καβαλέτα, καμβάδες, πινέλα και άλλα σύνεργα, ο χώρος ήταν γεμάτος υπολογιστές! Ο ίδιος αναγκάστηκε να μπει και να βγει αρκετές φορές από την αίθουσα για να διαπιστώσει ότι μπήκε στο σωστό εργαστήριο.

«Δυστυχώς, οι νέοι δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την τέχνη» λέει. Θυμάται ότι σε πρόσφατη επίσκεψή του με μαθητές και μαθήτριες στο Μουσείο του Αμστερνταμ για να δουν τον πίνακα «Νυχτερινή περίπολος», ενώ ο ίδιος παρατηρούσε το έργο καταγοητευμένος, οι μαθητές κάθονταν με γυρισμένη πλάτη δίνοντας όλη την προσοχή τους στο κινητό τους τηλέφωνο! Ο ίδιος θεωρεί τη μοντέρνα τέχνη μια αδιάφορη επανάληψη, τονίζει όμως ότι ο Πικάσο έφερε μεγάλη ανατροπή των δεδομένων στη ζωγραφική.

Η διαθήκη ενός ιδιοκτήτη μπαρ

Θυμάται ακόμη στιγμιότυπα της επαφής του με την πόλη και τη δημιουργία έργων που κοσμούν σήμερα την Κοζάνη. Οπως θυμάται, το 1992 δημιούργησε σε μπαρ της πόλης μας μια τοιχογραφία. Ο ιδιοκτήτης του χώρου στη διαθήκη του έθεσε όρο να μη σβηστεί ποτέ αυτό το έργο τέχνης, με αποτέλεσμα εμείς, η νέα γενιά της πόλης που γεννηθήκαμε το 2007, να έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε τη δουλειά του σήμερα.

Τέλος, κλείνει την κουβέντα μας καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η μεγαλύτερη επιτυχία για έναν καλλιτέχνη είναι το έργο του να αποτελεί κομμάτι του σπιτιού κάποιου, διαμορφώνοντας τα συναισθήματα της καθημερινότητάς του, κάτι το οποίο μπορεί να καυχηθεί ότι έχει ζήσει.