Γεννήθηκε στον Βόλο το 1979. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του, η νουβέλα με τίτλο «Για να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός
Δεν υπάρχουν λέξεις. Δεν αντέχεται αυτό που βλέπεις. To μόνο που έχεις είναι τα λόγια. Ντρέπεσαι για το μόνο που έχεις. Ντρέπεσαι για την ανθρωπιά σου που σε κάνει να συγκινείσαι. Να μιλήσεις για τα θαμμένα ζωντανά μωρά; Για εκείνα που σωθήκαν πάνω στο σώμα της νεκρής μάνας τους; Για τον πατέρα που θρηνεί τέσσερα […]
«Οι σύντροφοι στον Αδη» του Γιώργου Σεφέρη από τη συλλογή Στροφή βρίσκονται στη συνολική έκδοση Ποιήµατα (εκδ. Iκαρος, 2014).
Η σάτιρα της πολιτικής είναι ευθέως ανάλογη με τη δημοκρατία. Όσο περισσότερο ανθεί η πρώτη τόσο υγιέστερη αποδεικνύεται η δεύτερη. Είναι κοινός τόπος. Κι άλλος κοινός τόπος: τα τελευταία χρόνια η δημοκρατία πάει από το κακό στο χειρότερο. Η δημοκρατία γενικότερα στη Δύση, και ακόμα περισσότερο σε μια επαρχία του πλανήτη όπως η Ελλάδα. Τη […]
Το γελοιοποιό γέλιο που διαποτίζει τις σχέσεις μεταξύ των υποκειμένων τα οποία συναποτελούν μια οποιαδήποτε ανθρώπινη κοινότητα είναι αυτό που ορίζουμε ως κατ’ εξοχήν πολιτικό. Γιατί όμως το γέλιο που γελοιοποιεί διαθέτει μια έντονα πολιτική όψη; Και πριν απ’ αυτό, τι είναι το πολιτικό; Αντιλαμβανόμαστε, μαζί με τον Πιερ Κλαστρ, ότι η ακτίνα δράσης του […]
Η σχέση γέλιου, γελοίου και πολιτικής έχει μπει σε μια νέα φάση εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Αν κάποτε η πολιτική φοβόταν να προκαλέσει το γέλιο και τη σάτιρα, αν προσποιούνταν ή πράγματι ενσάρκωνε την πιο σοβαρή εκδοχή του δημόσιου βίου, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει συνειδητός παραγωγός γέλιου μεταφέροντας διάφορα μηνύματα. Το γιατί […]
Από την κλασική αρχαιότητα ήδη ο έλεγχος της πολιτικής διά του κωμικού υπήρξε διακριτό στοιχείο της δημοκρατίας. Η ελευθερία να κρίνονται τα πρόσωπα και τα πράγματα της πόλης, να αποκαθηλώνονται οι μεγαλόσχημοι και η εξουσία να έρχεται στα ανθρώπινα μέτρα μέσω της γελοιοποίησης των υπερβολών της χαρακτήρισε την ακμή του αθηναϊκού πολιτεύματος. Διαβάστε επίσης: Το […]
Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις καθιστούν σαφές ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν χαίρει μεγάλης εμπιστοσύνης από την πλευρά των πολιτών. Και παραπέρα, ότι αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης δείχνει να τροφοδοτεί, μεταξύ άλλων, τον αντισυστημισμό, τον νατιβισμό, τη δημαγωγία ή την αποπολιτικοποίηση των πολιτών. Πολύ λογικό κάτι τέτοιο στο μέτρο που το πολιτικό σύστημα δείχνει προσανατολισμένο […]
Libro d’oro Μόλις είδα τα ισοπεδωμένα κτίρια που είχαν γίνει οι όροφοί τους στρώσεις μιλφέιγ, ο νους μου πήγε στον σεισμό του Αιγίου, το 1995: το ξενοδοχείο Ελίκη είχε συμπιεστεί με αυτόν τον τρόπο, σκοτώνοντας έντεκα γάλλους τουρίστες. Δεκαέξι ντόπιοι σκοτώθηκαν σε πολυκατοικία στο κέντρο του Αιγίου. Θυμήθηκα την αγωνία με τον μικρό Ανδρέα Μπογδάνο, […]
Κάρολ Σλόαν (5 Μαρτίου 1937 – 23 Ιανουαρίου 2023) Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, προτού επισκιαστεί από το μικρό του αδελφάκι της φολκ που χάρη στην Τζόαν Μπαέζ και στον Μπομπ Ντίλαν θα μεγάλωνε απότομα, το τζαζ φεστιβάλ του Νιούπορτ στο Ροντ Αϊλαντ ήταν το θερινό μουσικό γεγονός που προσέλκυε τα σημαντικότερα ονόματα της […]
Πάκο Ραμπάν (18 Φεβρουαρίου 1934 – 3 Φεβρουαρίου 2023) «Το ράψιμο είναι δουλεία». Ασυζητητί, αλλά πρόκειται για αφορισμό που αποκτά ξεχωριστό νόημα όταν τον αρθρώνει ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ντιζάινερ. Ετσι δικαιολογούσε ο Φρανθίσκο Ραμπανέδα ι Κουέρβο, γνωστότερος ως Πάκο Ραμπάν, την κλίση του προς το μέταλλο, το πλαστικό, το βέλκρο, το φάιμπεργκλας και […]
Yπάρχει μια αναθεωρητική τάση μεταξύ μερίδας κυρίως ιστορικών, αλλά και λίγων πολιτικών επιστημόνων και οικονομολόγων, ως προς τη γέννηση της δημοκρατίας ως πολιτεύματος. Ξεκίνησε το 1943 με ένα άρθρο του δανού ιστορικού Θόρκιλντ Γιάκομπσεν στο περιοδικό «Journal of Near Eastern Studies» («Primitive Democracy in Ancient Mesopotamia») για «πρωτοδημοκράτες» στις πόλεις των Σουμέριων Ουρ, Ουρούκ, Λαγκάς, […]
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. Είναι χημικός μηχανικός, διδάκτορας του Πανεπιστημίου Πατρών και απόφοιτος της Σχολής Ανωτάτων Εμπορικών Σπουδών του Παρισιού στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εχει εκδώσει τρία μυθιστορήματα. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Λιθούπολη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της Εστίας
Στη νεότερη πολιτική το κάλεσμα στον λαό λειτουργεί διπλά. Είτε κάποιος καλεί μια υπαρκτή κίνηση του λαού ώστε αυτή να αποκτήσει συγκεκριμένη μορφή και στόχο. Είτε με το κάλεσμα επιδιώκουμε να «κατασκευάσουμε» έναν λαό από έναν πληθυσμό που δεν βρίσκεται σε κατάσταση αφύπνισης. Στην πρώτη περίπτωση, είναι από πριν ορατή η παρουσία ενός κινήματος, μιας […]
Τελικά, αυτός που ήρθε νύχτα ήταν ο Εγκέλαδος για να κονιορτοποιήσει με τραγικό τρόπο το κατά συμμάχων εντεινόμενο ψηφοθηρικό νταηλίκι. ΣΤΑΥΡΟΣ, ΠΡΩΗΝ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΑΓΚΥΡΑΣ Πόπη Τσαπανίδου: Ελα πρόεδρε, με φόρα. Κώστας Ουράνης: Τώρα γυρίζω και κοιτάζω / και την ζωή μου αναμετρώ / πόσο μεγάλη ήταν η φόρα / πόσο το πήδημα μικρό. ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΤΑΚΟΣ, […]
Φρεντ Τέρνα (8 Οκτωβρίου 1923 – 8 Δεκεμβρίου 2022) «Γνωρίζω τις αντανακλάσεις της φωτιάς των κρεματορίων στον τοίχο ενός μπλοκ. Πώς ζωγραφίζει κανείς τη σχεδόν απόλυτη βεβαιότητα του βίαιου αφανισμού του;». Δεκαετίες μετά τη σωτηρία του από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όταν είχε πια μετασχηματίσει τη φρίκη τους σε μαρτυρία τέχνης, ο Φρεντ Τέρνα δεν είχε […]
Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ Τζοσάια Ομπερ συσχετίζει την οικονομική άνθηση της ελληνικής αρχαιότητας με τα πνευματικά και πολιτικά της επιτεύγματα στο Η άνοδος και η πτώση της κλασικής Ελλάδας. Μια νέα πολιτική και οικονομική ιστορία (εκδ. Δώμα, 2020).
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι σε κάθε εποχή υφίσταται εντονότατη η ενδιάθετη ανάγκη του ανθρώπου να ανακαλύψει μιαν ολοκληρωμένη θεωρία που θα εξηγήσει όσο το δυνατόν πειστικότερα την απαρχή του κόσμου του και ιδίως το νόημα και τον βαθύτερο σκοπό της ίδιας του της ύπαρξης μέσα σε μια προκαθορισμένη συμπαντική τάξη πραγμάτων, η οποία εν πολλοίς […]
Πού είναι οι δημόσιοι διανοούμενοι που είχαμε τον παλιό καλό καιρό; Οταν σήμερα γίνεται λόγος για αυτούς, υποτίθεται ότι αφορά την παρακμή τους. Δεν υπάρχει πια ένας Σαρτρ ή μια Μποβουάρ, ένας Παζολίνι ή ένας Τζέιμς Μπόλντουιν. Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς γιατί η φιγούρα του δημόσιου διανοουμένου συσχετίζεται σχεδόν πάντα με αυτή την αίσθηση […]
Από τον καιρό της «υπόθεσης Ντρέιφους» η έννοια του διανοουμένου συνδέθηκε με τον άνθρωπο της σκέψης και της γνώσης. Οι διανοούμενοι ύψωναν κριτική, θαρραλέα, ίσως ενοχλητική φωνή, με στόχο την υπεράσπιση ιδεών και αξιών, συχνά απέναντι σε εδραιωμένες πεποιθήσεις και ισχυρές εξουσίες. Διαβάστε επίσης: Διανόηση – Το Βήμα / Νέες Εποχές Δημόσιοι διανοούμενοι; Oχι, γενικές διάνοιες […]