Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή

«Η υπογονιμότητα δεν είναι απλώς μια “φάση”. Είναι μια διαδρομή γεμάτη ερωτήσεις, εξετάσεις, ελπίδες και, πολύ συχνά, βαθιά μοναξιά. Είναι εκείνη η σιωπή ανάμεσα στα αποτελέσματα, οι στιγμές που θες να ουρλιάξεις αλλά χαμογελάς γιατί πρέπει. Είναι το “πότε θα κάνετε παιδί;” που πέφτει σαν χαστούκι χωρίς να ρωτήσει αν είσαι έτοιμος ή αν προσπαθείς εδώ και χρόνια και δεν έχεις πια άλλα δάκρυα να δώσεις», γράφει η Εύη.

«Ο δρόμος για να φέρεις ένα παιδί στο σπίτι μπορεί να είναι μεγάλος και γεμάτος αγώνα. Έχει στενοχώριες, απογοητεύσεις και στιγμές που νιώθεις πως δοκιμάζονται οι αντοχές σου. Όταν παλεύεις ως ζευγάρι με την υπογονιμότητα, η επιθυμία να μεγαλώσεις την οικογένειά σου γίνεται τόσο δυνατή που μερικές φορές ξεχνάς να ακούσεις το ίδιο σου το σώμα.

Κάπως έτσι συνέβη και σε εμάς. Προσπαθήσαμε πολύ. Μέχρι που σε μια από τις ωοληψίες μου το σώμα μου είπε ξεκάθαρα «δεν μπορώ άλλο». Κατά τη διάρκεια της μέθης ξεκίνησαν σπασμοί και έπεσε το οξυγόνο μου, με αποτέλεσμα να διασωληνωθώ για λίγο. Εκείνη η στιγμή ήταν ένα δυνατό καμπανάκι για εμένα. Έπρεπε να σταματήσω και να επαναπροσδιορίσω τα πράγματα», εξομολογείται η Μιχαέλα.

«Έμεινε στη ΜΕΝΝ 1,5 μήνα. Τον πήραμε σπίτι 2.200γρ. Και σήμερα είναι 6 μηνών, ένας παίδαρος 7 κιλά. Υπάρχει ελπίδα, κορίτσια. Μην το βάζετε κάτω. Μην χάνετε την πίστη σας. Μια τεράστια αγκαλιά σε όλες όσες παλεύουν για αυτό το θαύμα», αφηγείται η Αναστασία.

Ιστορίες γυναικών που δεν τις ξέρεις κι όμως τα λόγια τους, μπορεί να θυμίζουν πανομοιότυπες στιγμές της δικής σου ζωής. Δεν τις ξέρω, με βεβαιότητα όμως θα τολμήσω να πω ότι θα εύχονταν με όλη τη δύναμή τους να μην έχεις νιώσει καμία από τις λέξεις που συνθέτουν το παζλ του δύσκολου ταξιδιού προς τη μητρότητα.

Εμπιστεύτηκαν την Έλενα Συλλιγνάκη και τη σελίδα της το “No Baby News” για να μιλήσουν για τις αλήθειες της υπογονιμότητας, αφού πρώτα εκείνη περιέγραψε τη βιωματική ιστορία της μέχρι να γίνει μητέρα.

Το “No Baby News” είναι μια κοινότητα που κανείς δεν θέλει να είναι μέλος. Μια κοινότητα που όμως δίνει φωνή στις σκέψεις γυναικών που παλεύουν να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο. Πόνος, αγωνίες, σιωπές, μοναξιά και φως. Υπάρχει φως.

Κι όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Έλενα Συλλιγνάκη: «η υπογονιμότητα με έμαθε ότι μπορώ να κρατάω δύο αλήθειες μαζί: να συνεχίζω και να λυγίζω, να ελπίζω και να φοβάμαι, να προχωράω ενώ μέσα μου κάτι μένει πίσω».

Τι σημαίνει για ‘σένα η φετινή Γιορτή της Μητέρας;

Θα σου πω την αλήθεια μου ότι ακόμα και σήμερα, το 2026 που είμαι μαμά, όταν φέρνω στο μυαλό μου αυτή τη γιορτή, πρώτα έχει πόνο και μετά χαρά. Το πρώτο μου συναίσθημα είναι ο πόνος για όλα αυτά τα χρόνια που ήθελα κι εγώ να γιορτάζω.

Παρόλο που δεν ταυτίζομαι ιδιαίτερα με τις παγκόσμιες ημέρες, αυτή η γιορτή με πονούσε για πάρα πολλά χρόνια.

Είχα μάλιστα αποφασίσει, τα τελευταία χρόνια πριν γίνω μαμά, να μην ανοίγω καθόλου τα social media εκείνες τις μέρες, γιατί δεν το άντεχα.

«Αποφάσισα να δημιουργήσω το No Baby News γιατί ένιωσα πολλή μοναξιά. Ένιωθα ότι δεν ανήκω κάπου».

Το μωρό σας ήρθε τελικά το 2022, έπειτα από 10 χρόνια παρά 23 μέρες προσπαθειών.

Έτυχε και όταν φέραμε στον κόσμο το μωρό μας συνειδητοποιήσαμε ότι έχουν περάσει 10 χρόνια παρά 23 μέρες.

Δεν μπορώ να πω ότι σε όλο αυτό το ταξίδι το μετρούσαμε μέρα μέρα, αλλά ήρθε μια συνειδητοποίηση όταν ολοκληρώθηκε ο κύκλος των τόσων ετών που τελικά ήμασταν εκεί και προσπαθούσαμε για αυτό.

Η υπογονιμότητα σε ανάγκασε να ξεπεράσεις τα όριά σου;

Ναι, η υπογονιμότητα είναι μια άσχημη συνθήκη που σε αναγκάζει να ξεπεράσεις τα όριά σου. Είναι όμως και μια συνθήκη η οποία σε κάνει να γνωρίζεις κομμάτια του εαυτού σου αλλά και της σχέσης με τον άνθρωπό σου που δεν θα τα γνώριζες αλλιώς.

Αναγκάζεσαι να κάνεις συζητήσεις με εσένα αλλά και με τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί που κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα τις έκανες, αποφάσεις που δεν θα τις έπαιρνες. Οπότε αναγκαστικά γίνεσαι πιο δυνατή.

Σε γνωρίζεις πιο καλά και ανακαλύπτεις ότι τελικά αν κάτι θέλεις πολύ να γίνει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα βρεις τη λύση. Γιατί η μητρότητα έχει πολλές εκφάνσεις.

Δεν είναι ανάγκη να γίνεις μόνο μαμά ενός βιολογικά δικού σου παιδιού. Μπορείς να γίνεις μαμά ενός παιδιού με πολλούς τρόπους ή ενός ζώου. Μπορείς να δώσεις αυτή τη μητρική αγάπη που έχεις.

Αυτή η συνειδητοποίηση ήρθε τότε ή χρειάστηκε χρόνος;

Άργησα πολύ να την κάνω. Ήρθε πριν γίνω μαμά του δικού μου παιδιού. Είχα αποφασίσει ότι αν τελικά δεν καταφέρω να γίνω μαμά βιολογικά στο παιδί μου, θα γίνω μαμά με κάποιον άλλο τρόπο.

Είχα αποφασίσει ότι την αγάπη που έχω να δώσω στα παιδιά θα τη δώσω με κάποιον τρόπο. Δεν άντεχα να την κρατήσω μέσα μου.

Μπαίνει ένα όριο; Λες δεν αντέχω άλλο ψυχολογικά, δεν αντέχει το σώμα μου, δεν μπορώ να σηκώσω άλλο το φορτίο;

Η κάθε ιστορία είναι διαφορετική, όπως και κάθε γυναίκα και κάθε ζευγάρι, είναι διαφορετικό και έχει άλλη δυναμική. Χαίρομαι απίστευτα όταν οι γυναίκες μού λένε ότι βρήκαν τη δύναμη να σταματήσουν γιατί δεν αντέχουν και ξεπέρασαν τον εαυτό τους ή ότι αλλοιώνεται η σχέση τους και οι ίδιες.

Πραγματικά θέλει περισσότερη δύναμη να αποφασίσεις να σταματήσεις από το να αποφασίσεις να συνεχίσεις. Θαυμάζω εξίσου όλες τις γυναίκες κι εύχομαι η καθεμιά να βρίσκει τα όριά της και να μην τα ξεπερνάει, γιατί είναι ένας αγώνας δρόμου.

Η υπογονιμότητα πολλές φορές μας εξαντλεί. Είναι υγιές να σταματάμε, να κάνουμε διαλείμματα και να αποφασίζουμε ότι εμείς δεν θέλουμε άλλο να προχωρήσουμε σε αυτό.

Έχεις γράψει: «όλες μας τα έχουμε καταφέρει σε αυτόν τον αγώνα, με ή χωρίς παιδί».

Το πιστεύω βαθιά. Όλος αυτός ο αγώνας που δίνουμε: με τον εαυτό μας, με το κοινωνικό σύνολο, με το επαγγελματικό περιβάλλον, όλο αυτό που βιώνουμε μας κάνει να είμαστε μαμάδες αγέννητων παιδιών.

Μάλιστα με τη φυσική σύλληψη, δεν γνωρίζουμε τόσες λεπτομέρειες. Εμείς έχουμε γνώση τι γίνεται στα έμβρυα μας από την πρώτη κιόλας στιγμή. Οπότε κάθε έμβρυο που δημιουργείται θέλει αγάπη, επιμονή, πείσμα. Θέλει να είσαι εκεί παρούσα και συνεπής. Μέσα από αυτή τη διαδικασία είσαι ήδη μαμά.

Παράλληλα με όσα βιώνεις προσπαθώντας να γίνεις μητέρα, αποφασίζεις να ξεκινήσεις τη σελίδα “No Baby News” στο Instagram. Τι σε έκανε να πάρεις αυτή την απόφαση;

Αποφάσισα να δημιουργήσω τη σελίδα γιατί ένιωσα πολλή μοναξιά. Ένιωθα ότι δεν ανήκω κάπου. Όταν μέσα μου τα κομμάτια του παζλ ενώθηκαν και αποδέχτηκα την κατάσταση την οποία βιώνω και άρχισα να την επικοινωνώ -γιατί δεν την επικοινωνούσα από την αρχή- αποφάσισα να κάνω και τη σελίδα.

Ήθελα να μοιραστώ την ιστορία μου, ήθελα όλες αυτές οι γυναίκες εκεί έξω να βρουν ένα ασφαλές πλαίσιο για να νιώσουν ότι μπορούν να μιλήσουν για τα πολύ κρυφά της υπογονιμότητας. Γιατί η αλήθεια είναι ότι η υπογονιμότητα παραμένει αόρατη.

Ξεκίνησες το “No Baby News” τον Απρίλιο του 2021 και σήμερα έχει ξεπεράσει τους 20.000 followers. Πώς νιώθεις που τελικά οι γυναίκες σου εμπιστεύονται τις ιστορίες τους;

Δεν περίμενα ποτέ ότι θα υπάρχει τόση απήχηση και ότι θα έχουν τόσες γυναίκες την ανάγκη να πουν τη δική τους ιστορία, έστω και ανώνυμα.

Όλες οι ιστορίες ακουμπάνε και δικά μου κομμάτια. Δεν έχει σημασία που έχω γίνει μαμά, ακόμα ακουμπάνε κομμάτια πολύ δικά μου.

Σου πήρε δέκα μήνες να ανακοινώσεις την εγκυμοσύνη σου;

Ένιωθα ενοχές. Ένιωθα ότι θα στεναχωρηθούν πολλές κοπέλες σκεπτόμενες ότι ακόμα και η Έλενα που προσπαθούσε 10 χρόνια τα κατάφερε. Από την άλλη όμως δεν αισθανόμουν όμορφα να το κρύβω, επειδή άλλαξε ο τρόπος που αντιλαμβανόμουν την υπογονιμότητα. Μετά τη μητρότητα αλλάζει το πρίσμα.

Παραμένεις υπογόνιμη, αλλά έχεις περισσότερη αισιοδοξία. Ήθελα να πω στις γυναίκες που με παρακολουθούν: «ακόμα κι εγώ που πάλευα πάρα πολλά χρόνια, τα κατάφερα.

Αν αντέχετε ψυχολογικά, σωματικά, οικονομικά και η σχέση σας αντέχει, προσπαθήστε το. Ίσως να είσαι πολύ πιο κοντά από ό,τι νομίζετε». Όσο ήμουν έγκυος δεν ήθελαν να το επικοινωνήσω δημόσια γιατί είχα την ανασφάλεια αν όλα θα πάνε καλά.

Μέχρι και τη μέρα που πήγα στο μαιευτήριο για να γεννήσω δεν ήμουν σίγουρη ότι τα έχω καταφέρει.

Είχες βιώσει και απώλεια κύησης;

Έχω βιώσει απώλεια κύησης, αλλά δεν συμβαίνει σε όλες τις υπογόνιμες γυναίκες. Αυτό είναι το δικό μου προσωπικό βίωμα. Πέρασα μια πολύ δύσκολη περίοδο εγκυμοσύνης.

Είναι άδικη η υπογονιμότητα;

Νιώθεις πολλές φορές ότι είναι άδικη. Μπορεί να είναι άδικο το οτιδήποτε σου συμβαίνει στη ζωή έτσι; Απλά στη δική μας τη σελίδα και στη δική μας την περίπτωση, νιώθουμε ότι είναι άδικο να θες τόσο πολύ ένα μωρό και να μην έρχεται.

Δεν φανταζόσουν ποτέ ότι θα μείνεις έγκυος στον τρίτο όροφο, ενώ ο σύντροφός σου θα είναι στον πρώτο γιατί δεν επιτρέπεται να είστε μαζί. Ορισμένες από εμάς αυτό το βιώνουμε ως αδικία.

«Είχα αποφασίσει ότι αν τελικά δεν καταφέρω να γίνω μαμά βιολογικά στο παιδί μου, θα γίνω μαμά με κάποιον άλλο τρόπο».

Εκείνα τα 10 χρόνια που προσπαθούσες, φαντάζομαι ότι ήρθες αντιμέτωπη με πάρα πολλές αδιάκριτες ερωτήσεις.

Ναι, νομίζω ότι είναι κάτι το οποίο το βιώνουμε όλοι οι άνθρωποι. Πότε θα βρεις έναν άνθρωπο; Πότε θα μείνετε μαζί; Πότε θα παντρευτείς; Και εννοείται δεν σταματάει με τον ερχομό ενός παιδιού.

Μετά έρχονται ερωτήσεις όπως το «Πότε θα κάνεις δεύτερο; Έλα τώρα που είσαι νέα, τώρα που πήρες μπροστά».

Νομίζω ότι είναι λίγο συνυφασμένη η κουλτούρα μας με το να θέλουμε συνέχεια να έχουμε λόγο για τις ζωές των άλλων και για τις μήτρες των άλλων γυναικών.

Σκέφτομαι ότι για μία γυναίκα που είτε δεν θέλει να γίνει μητέρα, είτε δεν το έχει αποφασίσει ακόμα φαντάζει ενοχλητικό. Για μία γυναίκα όμως που αγωνίζεται να γίνει μητέρα δεν είναι βαθιά πληγωτικό να ακούει όλες αυτές τις ερωτήσεις;

Πονάει πολύ να θέλεις να κάνεις ένα παιδί και να σου υπερτονίζουν ότι περνάνε τα χρόνια. Μάλιστα πάρα πολλές γυναίκες, μέσα σε αυτές κι εγώ τα πρώτα χρόνια, δεν έχουν τη δύναμη να πουν ότι δεν μπορούν να κάνουν παιδί.

Θέλει πάρα πολλή δύναμη για να μπορέσεις να το πεις. Είναι κάπως άδικο να πρέπει να υπερασπιστείς τη συνθήκη που ζεις: για παράδειγμα μια γυναίκα μπορεί να έκανε εξωσωματική, να ήταν σε διαδικασία εμβρυομεταφοράς πριν από δύο μήνες ή να απέβαλε.

Για αυτό και λέμε ότι καλύτερα να αφήνουμε τον κόσμο να έχει τη δική του ζωή κι όταν κι αν είναι έτοιμος να το επικοινωνήσει.

Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες ενός ζευγαριού, οπότε καλύτερα ας σιωπάμε.

Ακριβώς. Όταν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, οι οικογενειακές μαζώξεις, είναι συνθήκες που μπορεί να γίνουν πολύ δύσκολες. Εσύ μπορεί να βιώνεις μια απώλεια κύησης, να είσαι σε διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης και να ανακοινώνεται στο τραπέζι ότι μια ξαδέρφη είναι έγκυος στο τρίτο παιδί της, κατά λάθος.

Μαχαιριά στην καρδιά. Χαίρεσαι και στεναχωριέσαι ταυτόχρονα κι αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Δεν στεναχωριέσαι για τον οποιονδήποτε οικείο σου περιμένει παιδί, στεναχωριέσαι γιατί εσύ δεν τα έχεις καταφέρει.

Αυτό είναι ένα μεγάλο ταμπού που ζούμε οι υπογόνιμες γυναίκες. Εγώ ακόμα και σήμερα που έχω παιδί, όταν ακούω ότι ήρθε το δεύτερο κατά λάθος, νοιώθω αυτή την παγωμάρα. Πάντα υπάρχει μέσα μας.

Όταν κράτησες το παιδί σου στην αγκαλιά σου, έφυγε όλο το βάρος του κόσμου από πάνω σου;

Όταν το κράτησα στην αγκαλιά μου, πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα «Τα καταφέραμε, συναντηθήκαμε». Τίποτα άλλο.

Φτάνουν σε ‘σένα πολλές ιστορίες γυναικών;

Έρχονται πολλές ιστορίες και πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Όλες βέβαια έχουν έναν κοινό παρονομαστή: το ζητούμενο να γίνουμε μαμάδες. Και να πούμε ότι οι περισσότερες γυναίκες στο τέλος γίνονται μαμάδες.

«Η υπογονιμότητα είναι μια άσχημη συνθήκη που σε αναγκάζει να ξεπεράσεις τα όριά σου».

Επιστρέφουν για να σου πουν τα καλά νέα;

Οι περισσότερες επιστρέφουν να μου πουν τα ευχάριστα, να μου στείλουν μια φωτογραφία. Υπάρχει ένα μοίρασμα με συνέχεια. Έχει τύχει να μην μιλήσω με κοπέλα ενάμιση χρόνο και να μου στείλει «εδώ και 3 μήνες είμαι μαμά και ήθελα να στο πω.

Σε ευχαριστώ που ήσουν εδώ χωρίς να το ξέρεις. Αυτά που ανέβαζες με βοηθούσαν όσο προσπαθούσα και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου». Εμένα αυτό το μήνυμα μού δίνει πάρα πολλή δύναμη να το συνεχίσω γιατί πραγματικά είναι τελείως βιωματικό και χωρίς κανένα κέρδος.

Η δημιουργία αυτής της κοινότητας πιστεύεις βοήθησε κι εσένα στην προσπάθεια να γίνεις μαμά;

Νομίζω ότι το “No Baby News” έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο να καταφέρω να γίνω μαμά. Μου έδωσε απίστευτη δύναμη.

Όταν έκανα την εμβρυομεταφορά αισθανόμουν όλη τη δύναμη των υπογονιμότητα γυναικών δίπλα μου. Ένιωθα ότι δεν είμαι μόνη μου.