Δεν ξέρω τι είδους αναταραχή μπορεί να προκάλεσε η επιστολή των πέντε βουλευτών που δημοσιεύτηκε προχθές στα «ΝΕΑ». Αν προκάλεσε φυσικά κάποια αναταραχή…
Διότι τα υπόλοιπα είναι στο πλαίσιο της κοινής λογικής. Η γλώσσα των βουλευτών είναι κόσμια και το ύφος ευγενικό. Οι απόψεις έχουν τη βάση τους. Λένε και σωστά πράγματα.
Μόνο ο εκπρόσωπος του ΠαΣοΚ κατάλαβε ότι μιλούν για «επιτελικό αυταρχισμό Μητσοτάκη» που «απειλεί τη δημοκρατία» (28/4)
Αν λοιπόν αυτό λέγεται «αντάρτικο», τότε οι αντάρτες είναι μάλλον μαθητευόμενοι.
Στο κάτω – κάτω αν ένα δημοκρατικό κόμμα δεν μπορεί να κουβεντιάσει ήρεμα και ψύχραιμα σε ένα Συνέδριο, τότε γιατί κάνει το Συνέδριο; Για να ανταλλάξουν συνταγές μαγειρικής;
Ούτε καν οι τριβές δεν είναι καινούργιες. Τις ζω από τότε που θυμάμαι τον δημοσιογραφικό εαυτό μου.
Μπροστά στις κόντρες υπουργών, πρωθυπουργικού γραφείου, βουλευτών και κόμματος την πρώτη οκταετία του ΠαΣοΚ (1981-1989), οι σημερινοί «πέντε» της ΝΔ είναι κατηχητικό.
Κι αφήνω στην άκρη τη συνέχεια.
Πάμε λοιπόν στην ουσία. Το «επιτελικό κράτος» είναι προφανώς απαραίτητο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως σε κάθε ευρωπαϊκή δημοκρατία υπάρχει κάποιο επιτελικό όργανο που (όπως κι αν το λένε) συντονίζει την κυβερνητική δράση.
Δεν μπορεί ο καθένας να κάνει του κεφαλιού του. Και γι΄ αυτό άλλωστε βγάζουμε κυβερνήσεις κι όχι ασύντακτα ασκέρια.
Από την άλλη, ωραίο και χρήσιμο το επιτελικό κράτος αλλά δεν έχουμε «επιτελική δημοκρατία». Η δημοκρατία μας παραμένει κοινοβουλευτική και δεν βλέπω κανέναν να εισηγείται την αλλαγή της.
Με άλλα λόγια, οι βουλευτές έχουν τον ρόλο τους κι όσο πληρέστερα τον επιτελούν, τόσο καλύτερα και για το κράτος και για τη δημοκρατία. Αυτά πάνε μαζί.
Και παρεμπιπτόντως. Σε όλο τον δημοκρατικό πλανήτη οι εκάστοτε πρόεδροι ή πρωθυπουργοί επιλέγουν τους συνεργάτες τους.
Δεν τους τραβάνε στον κλήρο.
Ολα αυτά είναι τόσο αυτονόητα που αναρωτιέμαι τι συζητούμε. Στο κάτω – κάτω τη χώρα κυβερνάει ο Μητσοτάκης, όχι ο Σκέρτσος για να ανεβούμε στα κάγκελα μαζί με τον εκπρόσωπο του ΠαΣοΚ.
Και η αναταραχή; Σιγά τον τυφώνα.
Νομίζω ότι ξεκίνησε από μια ακατανόητη πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού να προτείνει το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή κι ύστερα διάφορα συνταγματικά σχέδια για δυο ειδών βουλευτές ή για λιγότερους.
Δεν ξέρω τι χρειάζονταν όλα αυτά.
Πάντα θυμάμαι σε τέτοιες περιστάσεις τον πρόεδρο Κάλβιν Κούλιτζ που είχε πει το σοφό «ποτέ δεν μπορούν να σε κρεμάσουν για κάτι που δεν είπες».
Ή, όπως με συμβούλευε ένας παλιός διευθυντής μου, «δεν απαντάμε παρά μόνο ερωτώμενοι».
