«Εχω αγωνία μεγάλη βλέποντας τις δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος, όχι της παράταξης, να έχουν πολλές φορές μπροστά κάτι δυάρια. Αντε να αγκομαχούμε και να θριαμβολογούμε όταν μπροστά μπαίνει ένα τρία» δήλωσε προ ημερών ο Ν. Δένδιας κόβοντας πρωτοχρονιάτικη πίτα στο Αγρίνιο (19/2).
Ο άνθρωπος έχει δίκιο. Προφανώς η ΝΔ δεν είναι δημοσκοπικά στα ντουζένια της, έχει δει και καλύτερες μέρες.
Αλλά ακόμη και «με ένα τρία μπροστά» ο Μητσοτάκης μάλλον παίζει φαβορί για μια τρίτη τετραετία. Ηδη το 53% θεωρεί ως «πιθανή» μια τρίτη κυβερνητική θητεία της ΝΔ (Interview, 24/2). Κι αυτό επιβεβαιώνουν όλα τα στοιχεία όλων των άλλων δημοσκοπήσεων.
Αλλωστε και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, ο μεγάλος Τόλης Βοσκόπουλος είχε εδώ και δεκαετίες προειδοποιήσει πόσο ταλαιπωρείται.
«Αγωνία με λαχτάρα
να σε νοιάζομαι,
αγωνία δυστυχώς
να σε μοιράζομαι»
(«Αγωνία», 1968).
Στο ενδιάμεσο βεβαίως διαψεύστηκαν τα διάφορα σενάρια ότι ο Μητσοτάκης (δήθεν) θα παραχωρήσει την πρωθυπουργία σε κάποιον άλλο. Προσέκρουαν από την αρχή στην εύλογη απορία:
– Και γιατί να το κάνει; Ούτε τα χρόνια τον πήραν, ούτε ζητήματα υγείας τον ταλαιπωρούν, ούτε έχει πρόβλημα εμπιστοσύνης ή αμφισβήτησης…
Για να είμαστε σοβαροί, κανείς δεν αφήνει την εξουσία χωρίς λόγο κι έως τώρα δεν έχει προκύψει ο λόγος που θα την αφήσει ο Μητσοτάκης.
Και τα σενάρια «αλλαγής εν πλω»; Κολοκύθια τούμπανα. Δεν είναι συνήθως παρά φλυαρίες άσχετων ανθρώπων και wannabe παραγόντων της κακιάς συμφοράς.
Ούτως ή άλλως, το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει δείξει μεγάλη πειθαρχία και νομιμοφροσύνη σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης.
«Αλλαγές εν πλω» πρωθυπουργών είχαμε μόνο σε περίπτωση εκλογής τους στην Προεδρία (Κωνσταντίνος Καραμανλής, 1980), ασθένειας (Ανδρέας Παπανδρέου, 1996) και πολιτικής αδυναμίας (Γιώργος Παπανδρέου, 2011). Με άλλα λόγια, σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις.
Δεν ξέρω λοιπόν αν είναι κι αυτή μια αγωνία του Δένδια αλλά το πιθανότερο είναι πως η ΝΔ θα πάει στις επόμενες εκλογές με τον ίδιο αρχηγό.
Και μετά; Δύο σενάρια.
Αν πάρει αυτοδυναμία σε πρώτες ή δεύτερες εκλογές, προχωράει ως έχει.
Αν δεν έχει αυτοδυναμία, θα αναζητήσει κυβερνητικό εταίρο.
Με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη ή με κάποιον άλλο στο Μαξίμου;
Αν η ΝΔ έχει πάθει κάποιου τύπου «εκλογική πανωλεθρία», τότε μπορεί να ανοίξει η συζήτηση. Αλλά αν έχει μια επίδοση «με τρία μπροστά» (που λέει κι ο Δένδιας…), πολύ δύσκολα θα αναζητηθεί άλλος πρωθυπουργός.
Ούτως ή άλλως, δεν αλλάζεις εύκολα κάποιον που θα έχει κερδίσει πέντε ή έξι συνεχόμενες εκλογές.
Συνεπώς η αγωνία του υπουργού Αμυνας έχει βάση μόνο σε μία περίπτωση: αν η πίεση της αντιπολίτευσης ή κάποιο τυχαίο γεγονός σπρώξει τον Μητσοτάκη στην έξοδο.
– Το τυχαίο γεγονός δεν μπορεί προφανώς να προβλεφθεί αφού είναι τυχαίο. Αρα, δεν το συζητάμε κι αν συμβεί, συνέβη.
– Η πίεση της αντιπολίτευσης είναι πιο τυχαία κι από το τυχαίο γεγονός. Δεν έχουμε από καμία δημοσκόπηση, έρευνα ή από άλλες πηγές ένδειξη ότι η αντιπολίτευση ενοχλεί το Μέγαρο Μαξίμου περισσότερο από τις πάπιες του απέναντι Εθνικού Κήπου.
Στην εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ έβγαλαν δύο διαφορετικά πορίσματα (ΠαΣοΚ, ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά) για να υποστηρίξουν (πάνω – κάτω) τα ίδια πράγματα!
Θα μου πείτε πως στην πολιτική ποτέ μη λες ποτέ.
Καμία αντίρρηση. Ενδεχομένως να επιχειρήσουν από κοινού κάτι που δεν μπορούν να επιτύχουν κατά μόνας. Αλλά σε έναν χρόνο έχουμε εκλογές και καμία διάθεση συμπόρευσης ή σύμπραξης δεν έχει εμφανιστεί στον ορίζοντα.
Κυρίως όμως δεν φαίνεται καμία ουσιαστική προσέγγιση. Το ΠαΣοΚ επιμένει σε ένα υπερφίαλο «εγώ είμαι εδώ κι όποιος θέλει ακολουθεί» που δεν δικαιολογείται από τα πραγματικά μεγέθη του.
Οι άλλοι πέφτουν μονίμως θύματα ενός ακατανόητου μικρομεγαλισμού και μιας αστείας αυταρέσκειας.
Η επανεμφάνιση του Τσίπρα περισσότερο μπέρδεψε τα πράγματα κι άλλωστε κανείς δεν πιστεύει ότι ο πρώην πρωθυπουργός επέστρεψε για να περιοριστεί σε ρόλο υπαρχηγού του Ανδρουλάκη.
Πώς να συμπράξουν, λοιπόν; Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε τα ρέστα από το ΠαΣοΚ επειδή υπερψήφισε την άρση ασυλίας του Πολάκη, λες και υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να καλύψει το ΠαΣοΚ τον Πολάκη σε οιοδήποτε ζήτημα. Θα έπεφταν οι τοίχοι της Χαριλάου Τρικούπη.
Συνεπώς είναι αλήθεια πως όλα μπορούν να συμβούν αλλά μάλλον όσα προοιωνίζεται να συμβούν δεν απειλούν ιδιαίτερα τον Μητσοτάκη.
Κι όσο δεν απειλείται ο ίδιος, η διαδοχή του στην ηγεσία της ΝΔ παραμένει εκτός επικαιρότητας. Μπορεί ο Δένδιας ή ο Αδωνις ή ο Πιερρακάκης να έχουν φιλοδοξίες, μπορεί να είναι θεμιτές ή υπερβολικές, αλλά δεν είναι της ώρας. Προέχουν άλλα.
Το τελευταίο σενάριο που απομένει είναι να ανοίξει ο ίδιος ο Μητσοτάκης τη διαδοχή του. Επειδή κουράστηκε ή βαρέθηκε ή ψάχνει να κάνει κάτι άλλο στη ζωή.
Εως τώρα, δεν έχει δώσει δείγματα φυγής αλλά κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει για πριν ή μετά τις εκλογές.
Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση όμως είναι προφανές πως δύσκολα θα εξελιχθεί σε Σαμαρά ή Καραμανλή και θα επιχειρήσει να διατηρήσει μια ισχυρή πολιτική επιρροή στο πλαίσιο της ΝΔ.
Ούτως ή άλλως, η μοίρα που συνήθως επιφυλάσσουν οι «επόμενοι» στους «προηγούμενους» δεν θα πρέπει να τον καθησυχάζει για το μέλλον.
Ανεξάρτητα λοιπόν από την «αγωνία» του υπουργού Αμύνης, μια «εθελουσία συνταξιοδότηση» του Μητσοτάκη δεν φαίνεται πολύ πιθανό σενάριο.
Ιδίως όσο δεν υπάρχει κανείς ή κάτι που θα τον αναγκάσει να το σκεφτεί.
