Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ξεκινά το δεύτερο έτος της προεδρίας του με έμφαση στην εκδίκηση, την εσωτερική κυριαρχία και την παγκόσμια επιρροή.

Παρά τις προβλέψεις για μείωση της εξουσίας του, συνεχίζει να χρησιμοποιεί ομοσπονδιακή δύναμη για να διώξει αντιπάλους και να επιβάλει την επιρροή του, όπως φαίνεται και στην υπόθεση Πάουελ.

Στο εξωτερικό, απειλεί στρατιωτικά το Ιράν και την Κούβα και επιδιώκει τον έλεγχο της Βενεζουέλας, δείχνοντας ότι δεν θα σεβαστεί συνταγματικά όρια ή διεθνείς κανόνες. Οι αποφάσεις του επηρεάζουν άμεσα τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων και καθιστούν τον Τραμπ τον πιο απρόβλεπτο πρόεδρο των τελευταίων γενεών.

Ιράν, η επόμενη μεγάλη επιλογή του Τραμπ

Ο Τραμπ σκέφτεται αν θα εμπλακεί σε μια ακόμη πιο καθοριστική κρίση, αφού το κληρικό καθεστώς του Αγιατολά Αλί Χαμενεΐ στράφηκε κατά των διαδηλωτών, παρά τις προειδοποιήσεις του προέδρου ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να προκαλέσει δράση των ΗΠΑ.

Οι δυνατότητες μπορεί να φαίνονται δελεαστικές στον Λευκό Οίκο:

  • Θα μπορούσε η δράση των ΗΠΑ να επισπεύσει την κατάρρευση της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν, η οποία έχει καταπνίξει τις ελευθερίες για πάνω από 45 χρόνια, έχει τροφοδοτήσει την τρομοκρατία και έχει εμποδίσει την εμφάνιση μιας νέας, ευημερούσας Μέσης Ανατολής που ο Τραμπ πιστεύει ότι είναι εντός εμβέλειας;
  • Ή θα καταλήξουν ο Τραμπ και η ομάδα του ότι η άμεση υποστήριξη των διαδηλωτών από τις ΗΠΑ θα μπορούσε να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την καταστολή του καθεστώτος, που φέρεται ήδη να έχει προκαλέσει τεράστιες απώλειες ζωών;
  • Η αβεβαιότητα για το τι θα συμβεί μετά στο Ιράν θα μπορούσε επίσης να αποθαρρύνει τη διοίκηση. Η δημοκρατική μετάβαση είναι μόνο ένα πιθανό αποτέλεσμα εάν το καθεστώς καταρρεύσει. Μερικοί ειδικοί φοβούνται την εμφάνιση ενός κλασικού κοσμικού ισχυρού άνδρα της Μέσης Ανατολής ή την έκρηξη ενός εμφυλίου πολέμου που θα μπορούσε να προκαλέσει περιφερειακό χάος και ροές προσφύγων.
  • Υπάρχει επίσης το ερώτημα πόσο περισσότερα μπορεί να αντέξει ο στρατός των ΗΠΑ. Το Ναυτικό είναι ήδη επιβαρυμένο διατηρώντας μια τεράστια αρμάδα έξω από τη Βενεζουέλα, την οποία ο Τραμπ σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει για να ελέγχει την Καράκας εξ αποστάσεως. Οι αεροπορικές επιδρομές μεγάλης εμβέλειας, όπως αυτές που στόχευσαν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν πέρυσι, μπορεί να προκαλέσουν σημαντική ζημιά. Αλλά θα μπορούσαν οι ΗΠΑ πραγματικά να κάνουν ουσιαστική διαφορά στις συγκρούσεις στους δρόμους και στις τοπικές μάχες που ξεσπούν σε όλες τις πόλεις του Ιράν;
  • Τέλος, υπάρχει το ζήτημα της πολιτικής θέσης του Τραμπ, καθώς ο υποτιθέμενα «America First» πρόεδρος δίνει στους ψηφοφόρους των ενδιάμεσων εκλογών λόγους να αναρωτιούνται αν έχει ξεχάσει τα οικονομικά τους ζητήματα. Ο Λευκός Οίκος υπέστη αρκετές αποδοκιμασίες από το Κογκρέσο την προηγούμενη εβδομάδα για την εξουσία στρατιωτικής δράσης στη Βενεζουέλα και τη λήξη των ενισχυμένων επιδοτήσεων του Obamacare. Η πειθαρχία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στη Βουλή διασπάται καθώς τα ανήσυχα μέλη αντιμετωπίζουν σκληρές εκλογικές μάχες. Παρ’ όλα αυτά, όπως ανέφερε το CNN, η εξουσία του Τραμπ να ορίζει αντιπάλους στις προκριματικές εκλογές κρατά υπό έλεγχο περαιτέρω αποχωρήσεις Ρεπουμπλικανών.

Ανεπίλυτες υποθέσεις

Τα γεγονότα στις ταραχώδεις πρώτες ημέρες του Ιανουαρίου είναι συμβατά με τον στόχο του Τραμπ να δημιουργήσει μέγιστη αναταραχή μετά την αποχώρησή του από το αξίωμα το 2021, πιστεύοντας ότι οι δυνάμεις του κατεστημένου είχαν εμποδίσει τις καλύτερες προθέσεις του.

Ο πρόεδρος επιδιώκει να ανατρέψει δεκαετίες προοδευτικών επιτευγμάτων. Για παράδειγμα, σε πανεπιστήμια, δικηγορικά γραφεία και επιχειρήσεις μέσω της κατάργησης πρωτοβουλιών για διαφορετικότητα, ισότητα και ένταξη. Επιπλέον, επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της Αμερικής με τους μετανάστες, όχι μόνο διώχνοντας τους παράτυπους μετανάστες, αλλά με μια σειρά μέτρων που περιορίζουν τη νόμιμη μετανάστευση και ακόμη και τα ταξίδια προς τις ΗΠΑ από πολίτες μη λευκών χωρών.

Ο Τραμπ, ως ταραχοποιός, προκαλεί παρόμοιες διαμάχες και στο εξωτερικό.

Η απειλή του Τραμπ να ελέγξει προσωπικά τις εξαγωγές πετρελαίου της Βενεζουέλας αντιπροσωπεύει μια αξιοσημείωτη επιστροφή στον ιμπεριαλισμό, ακόμη και αν επιμένει ότι τα κέρδη θα ωφελήσουν τον λαό της χώρας αναφέρει το δημοσίευμα του CNN.

Η κατάληψη της Γροιλανδίας από τον Τραμπ απειλεί να διαλύσει το NATO αν οι Ευρωπαίοι δεν υποκύψουν στις αποικιοκρατικές του φιλοδοξίες, δεδομένου ότι κανείς δεν είχε σκεφτεί επίθεση σε μέλος από άλλο μέλος, πολύ δε περισσότερο από τη σημαντικότερη χώρα.

Σε πολλά επίπεδα, η δεύτερη προεδρία του Τραμπ έχει επιτυχία, αν κριθεί με τους δικούς της όρους. Οι αξιολογήσεις δημοφιλίας του μπορεί να είναι κάτω από 40%, αλλά έχει εξασφαλίσει τα σύνορα και έχει ασκήσει πίεση σε παράτυπους μετανάστες και δημοκρατικές περιοχές που αντιστέκονται.

Η αυξανόμενη επιθυμία του για παγκόσμια ισχύ από ορισμένους υποστηρικτές θεωρείται διάσπαση από την αρχή «America First». Ο Τραμπ έχει χρησιμοποιήσει αποφασιστικά στρατιωτική δύναμη στο Ιράν και τη Βενεζουέλα χωρίς να εμπλακεί σε αιματηρούς πολέμους ξηράς, αλλά η επιθετικότητά του εγείρει το ερώτημα: οδηγεί τη χώρα και το παγκόσμιο σύστημα σε σημείο κρίσης;

Η αρχή της διοίκησης να εντείνει τις επιχειρήσεις της ICE και τις αναπτύξεις στη Μινεάπολη μετά τη δολοφονία της Good φαίνεται βέβαιο ότι θα αυξήσει την πολιτική ένταση και θα αυξήσει τον κίνδυνο περαιτέρω θανάτων ή τραυματισμών.

Η αλαζονεία του Τραμπ μπορεί να αποτελέσει ζήτημα, ειδικά αν η αυξανόμενη ανοχή του σε στρατιωτικούς κινδύνους οδηγήσει σε τραγωδία για το προσωπικό των ΗΠΑ. Ο 21ος αιώνας αποικισμός και η βιασύνη του για κυριαρχία σε περιοχές και φυσικούς πόρους κινδυνεύει να δημιουργήσει έναν κόσμο που ευνοεί τους ισχυρούς και τις αυτοκρατορίες, περιορίζοντας την αυτονομία μικρότερων κρατών.

Η βίαιη αρχή του Τραμπ το 2026 μπορεί να έχει απομακρύνει την εντύπωση μειούμενης εξουσίας προς το παρόν, αλλά συνοδεύεται από τεράστιους κινδύνους.