Στη σειρά «Η Μεγάλη Χίμαιρα» της ΕΡΤ όλα είναι τέλεια.
Τα σκηνικά; Θεσπέσια. Τα κοστούμια; Να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει. Η φωτογραφία; Μυθική. Σαν βγαλμένη από τον αληθινό ψεύτικο ντουνιά των φίλτρων του Instagram. Το ίδιο και η μουσική επένδυση, οι φωτισμοί, η ψιμυθίωση (κατά κόσμον μακιγιάζ).
Ψεγάδι; Ποιο ψεγάδι;
Όσο για τα ιταλικά των πρωταγωνιστών; Θα έκαναν ακόμα και μια ως το κόκαλο πατριώτισσα σαν την πρωθυπουργό της γείτονος, Τζόρτζια Μελόνι, να αναριγήσει από εθνική περηφάνια. Για να μη μιλήσουμε για τη μεταμόρφωση των πρωταγωνιστών σε ήρωες της δεκαετίας του ‘30. Είναι σε τέτοιο βαθμό αριστοτεχνικές που θα έπρεπε εφεξής να τιμώνται ανήμερα της χριστιανικής γιορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρα (βλ. 6 Αυγούστου).
Υπάρχει ακόμα η απαράμιλλη και αδιαμφισβήτητη φυσική καλλονή των τριών κεντρικών χαρακτήρων αλλά και οι οργασμοί του πρωταγωνιστικού διδύμου, Ανδρέα Κωνσταντίνου και Φωτεινής Πελούζο. Είναι τόσο άρτια χορογραφημένοι που αποσβένουν μέχρι τελευταίου σεντ τον μισθό του intimacy coordinator, το όνομα του οποίου είδαμε να ξεπροβάλει στους τίτλους τέλους της σειράς. Πόσο 2026 μ.Χ. γίναμε!
Το ίδιο άψογες είναι όλες οι μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες. Ως και οι γαρίδες από τις οποίες τσιμπολογά η Μαρίνα στο δεύτερο επεισόδιο στο πατρικό της στην Ιταλία μοιάζουν τόσο λαχταριστές που δυνητικά θα μπορούσαν να προκαλέσουν δάκρυα στον τηλεθεατή – δυστυχώς, όχι τόσο τέλεια όσο το δάκρυ κορόμηλο που κυλά στο μάγουλο της ηρωίδας στο πρώτο επεισόδιο με σκηνικό την παράσταση όπερας που παρακολουθεί.
Όλα είναι εικόνα
Η εικόνα και η αισθητική της νέας (υπερ)παραγωγής της δημόσιας τηλεόρασης είναι τόσο καλά μελετημένη και ζυγισμένη, ώστε ακόμα και το – spoiler alert! – άψυχο σώμα της μητέρας της Μαρίνας, μολονότι νεκρό, μοιάζει τέλειο, αψεγάδιαστο, υποδειγματικά σωριασμένο στο πάτωμα.
Και αυτό είναι μάλλον το πρόβλημα με τα δύο τουλάχιστον πρώτα επεισόδια της πολυαναμενόμενης σειράς -είναι ενδεικτικό ότι η σειρά μέσα σε επτά ημέρες ξεπέρασε τις ένα εκατομμύριο θεάσεις- που προβάλλονται μέσω ERTFLIX. Υπήρξε τόση εμμονή στην έξωθεν καλή μαρτυρία και τέτοια εμβάθυνση στην πιστή αναπαράσταση της εποχής, ώστε οι συντελεστές μάλλον ξέχασαν/παρέλειψαν/δεν πρόλαβαν να εμφυσήσουν ψυχή στο δημιούργημά τους.
Είναι χαρακτηριστική η σκηνή του γλεντιού που ακολουθεί τον γάμο του Γιάννη με τη Μαρίνα στη Σύρο. Οι ήρωες καταφέρνουν να χορέψουν νησιώτικα με ρυθμό βαρύ και ασήκωτο, ικανό να γεννήσει αισθήματα φθόνου σε έναν μέσο τσάμικο.
Αλλά και η μεγάλη εικόνα που αποκομίζει ο τηλεθεατής από τα 150 λεπτά των δύο από τα συνολικά έξι επεισόδια είναι πως η αφήγηση στην τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ εξελίσσεται ράθυμα, νωχελικά, σχεδόν μπουσουλώντας. Πιο αργά κι από την ταχύτητα με την οποία η «Μεγάλη Χίμαιρα» (το πλοίο) διασχίζει τα νερά του Αιγαίου για να φέρει τους ερωτευμένους νέους, Γιάννη και Μαρίνα, στα μέρη του γαμπρού, δηλαδή στη Σύρο.
Σχεδόν σε κάνει να αναρωτιέσαι με ποιο θράσος τολμούσες να θεωρείς αργά θρυλικά (για όλους τους λάθος λόγους) πλοία της ελληνικής ακτοπλοΐας σαν το «Ναΐας» και το «Δημητρούλα».
Σπεύδε βραδέως
Στην καλύτερη περίπτωση συμβαίνει αυτό. Στη χειρότερη – και αναντίρρητα καθ’ υπερβολήν- σκέφτεσαι φευγαλέα μήπως και τω καιρώ εκείνω το φορτίο της Μεγάλης Χίμαιρας ήταν αυτό που αναζητά να φουμάρει σήμερα ο Γιάνης Βαρουφάκης και έβαζε τους ήρωες του Μ. Καραγάτση σε πειρασμό.
Από την άλλη δεν είναι δίκαιο να παραγνωρίσεις ότι μπορεί η σειρά να φαίνεται πως κινείται με βήμα υπερήλικης χελώνας, λόγω του καταιγιστικού τρόπου στον οποίο έχουμε εθιστεί να καταναλώνουμε πληροφορίες και ειδήσεις, ψυχαγωγία και κουλτούρα.
Τι δηλαδή; Ο θησαυρός της πολυδιαφημισμένης «Μεγάλης Χίμαιρας», με άλλα λόγια μιας από τις μεγαλύτερες σε κόστος και όγκο παραγωγές που έγιναν ποτέ στην ελληνική τηλεόραση, αποδεικνύεται άνθρακες με το καλημέρα; Τουναντίον.
Πρόκειται για μια τουλάχιστον αξιόλογη, καλοδουλεμένη και τίμια στην πρόθεσή της να μεταφέρει το σύμπαν του Μ. Καραγάτση στη μικρή οθόνη μυθοπλασία. Με παραπάνω από καλούς ερμηνευτές – αν και η εσωτερικότητα της Πελούζο μπορεί να ξενίσει κάποιους -, παραγωγή αξιώσεων και αισθητική παρασάγγας αρτιότερη (και ανώτερη) του ντόπιου μέσου όρου. Αλλά χωρίς σπίθα.
Και δε θα ήταν έντιμο να την παρακολουθήσει και να την κρίνει κανείς, παρά βάσει του πήχη που έθεσε και των προσδοκιών που καλλιέργησε. Αυτές που η σειρά της ΕΡΤ προσπαθεί να φτάσει σε έναν μάλλον άνισο αγώνα. Σαν να βάζεις τη «Χίμαιρα» (το βαπόρι) να παραβγεί με καταμαράν.
