Τέτοιες ημέρες, πριν από ένα χρόνο, περιμέναμε την επίσημη ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Ντόναλντ Τραμπ. Χαρακτήριζα τότε τα αναμενόμενα με μια λέξη: μπλέξαμε!
Ομολογώ όμως πως ούτε φανταζόμουν όσα θα ακολουθούσαν.
Ενα χρόνο αργότερα φτάσαμε να αναρωτιόμαστε με δέος ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις και τα επόμενα μέτωπα του αμερικανού προέδρου.
Ακόμη περισσότερο όταν η ουσία δεν είναι η νομιμότητα όπως έσπευσαν να καταγγείλουν διάφοροι αυτοσχέδιοι διεθνολόγοι. Αλλά η σκοπιμότητά τους.
Τι επιδιώκει; Και γιατί το κάνει;
Αλλες κινήσεις του έχουν μια λογική που μπορούμε να συζητήσουμε. Κι άλλες καμία.
Ισως είναι λίγο υπερβολικό να θεωρήσουμε απλώς πως μια ομάδα παραφρόνων ή τυχοδιωκτών ή και τα δυο μαζί αναδείχθηκε στην ηγεσία της μεγαλύτερης δημοκρατίας του κόσμου.
Από την άλλη δεν μπορείς εύκολα να πιστέψεις πως όλα τα κάνουν για τα φράγκα.
Η θεωρία ότι στη Βενεζουέλα πάνε για τα πετρέλαια, στην Ουκρανία για τις σπάνιες γαίες, στη Γάζα για την παραλιακή και στη Γροιλανδία για την ίδια τη… Γροιλανδία μπορεί να έχει μια γοητεία αλλά στερείται ρεαλιστικής βάσης.
Ωραίο παιχνίδι ο «παρταόλας» αλλά πρέπει κάποιος να κάνει και τη δουλειά. Μπορεί άραγε μια χώρα να καταλάβει και να διοικήσει ό,τι ζητάει το πορτοφόλι της; Στην παγκόσμια ιστορία δεν έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία φυσικά ότι ο Τραμπ θέλει να ταπεινώσει την Ευρώπη. Δεν τον γουστάρουν και δεν τους γουστάρει. Το ξέρει και στην εγωπάθειά του μετράει.
Αλλά η στάση της Ευρώπης είναι μάλλον συνετή. Δεν έχει παρασυρθεί από καμία πρόκληση κι ούτε φαίνεται να κάνει πίσω με τη Ρωσία όπως της ζητάει ο Τραμπ.
Η κοινή δήλωση των 26 μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης (πλην Ουγγαρίας του Ορμπαν) για τη Βενεζουέλα είναι απόλυτα ισορροπημένη.
Η στάση των σημαντικότερων ευρωπαϊκών δημοκρατιών υποδειγματική και χωρίς υστερίες.
Ενώ η εκπρόσωπος της Κομισιόν Πάουλα Πίνιο ανέφερε σαφώς πως ο Μαδούρο «δεν διαθέτει τη νομιμοποίηση ενός δημοκρατικά εκλεγμένου ηγέτη» κι ότι τα γεγονότα του Σαββατοκύριακου «δημιουργούν την ευκαιρία για μια δημοκρατική μετάβαση» (5/1).
Αλλά το ματσάκι δεν έχει τελειώσει.
Ο Τραμπ δεν θα κάνει πίσω όσο δεν γίνεται το δικό του κι ουδόλως τον νοιάζει αν θα διαλύσει το ΝΑΤΟ.
Εχει όμως κι αυτός τα όριά του. Πολύς κόσμος μαζεύεται εναντίον του και δεν βλέπω πολλούς στο πλευρό του.
Καμία αμφιβολία λοιπόν ότι μπλέξαμε. Και χωρίς να έχουμε κάποια ένδειξη ότι θα ξεμπλέξουμε σύντομα.
