Δεν θα δίσταζα να παραλληλίσω τον θεσμό της ΔΕΘ με τα αρχαία Βουφόνια προς τιμή του Διός Πολιέως, στην Αθήνα.
Στόλιζαν και έπειτα έσφαζαν το ζώο, ενοχοποιούσαν τον θύτη κι ύστερα, μετά από εικονική δίκη, τον αθώωναν περνώντας την ενοχή στο πελέκι, που κατόπιν το έριχναν πανηγυρικά στην θάλασσα, ώστε ο θύτης και του χρόνου να συνεχίζει να σφάζει ανενόχλητα στον θεσμό- ενώπιον επίλεκτων δημοσιογράφων.
Τις συγκρίσεις θύτη με τον εκάστοτε πρωθυπουργό, τις αφήνω για αντίστοιχες συγκρίσεις τελετουργιών στη Βουλή, όπως οι προσχηματικές- βουφονικές προανακριτικές της.
Εδώ επισημαίνω πως το βόδι είμαστε εμείς. Δίας, ο καπιταλισμός. Και μαχαίρι ο Στουρνάρας με τις Τράπεζες -που δεν τις ρίχνουμε στη θάλασσα για να μην μολυνθεί περαιτέρω η Ψαρού.
Το ότι ο καπιταλισμός είναι τελετουργία δεν αμφέβαλλα ποτέ. Κι ότι θυσιάζει ευχαριστημένες -δηλαδή εκμαυλισμένες- ψυχές και όχι κτήνη, επίσης. (Αν και είναι δύσκολη πλέον η διάκριση του γνωστικού αντικειμένου μεταξύ ανθρωπολογίας και ζωολογίας, όπως μεταξύ «νόμιμου» και «παράνομου»).
Ο πυρήνας του καπιταλισμού δεν είναι η απόκτηση, η απόλαυση, ή έστω η παράβαση και η επιθυμία της. Δεν είναι επακριβώς το κέρδος αλλά το θέαμα του πλούτου. Το θέαμα όχι ως σύνολο εικόνων αλλά ως η πιο δόλια σχέση: αυτή που διαμεσολαβείται από εικόνες.
Τι θα ήταν ο νυν πρόεδρος Ηλιόπουλος φερ’ ειπείν χωρίς το θέαμα της ΑΕΚ στην Αγία Σοφία του Μελισσανίδη;
Όχι όμως ο Τσαρούχης χωρίς την εικόνα του θρυλικού κανονιέρη του Ολυμπιακού, Υβ Τριαντάφυλλου που φιλοτέχνησε ολόσωμο σε μουσαμά (Εξαιτίας του Τσαρούχη «εθεάθη» και ο Νίκος Γουλανδρής που του τον παρήγγειλε).
Αλλά επειδή το χρήμα είναι σημασιοδότης χωρίς σημασιοδότηση, όταν διετέλεσα σοφέρ του Τσαρούχη στο Παρίσι το ’68 και, ευγενικά με ρώτησε, πόσα θα ήθελα να με πληρώνει, είχα τέτοια επιθυμία να αποκτήσω έργο του που του το ζήτησα. Έτσι πέρασα σε παλαιότερη φάση της Οικονομίας πραγματώνοντας ό,τι διάβαζα στον Μάρξ για την ανταλλαγή εις είδος σε προηγούμενους «τρόπους παραγωγής» του καπιταλισμού και εμπέδωσα την πεποίθησή μου πως πίσω από το χρήμα κρύβεται μια θυσία ζώου. Εξ ου και ο ΟΠΕΚΕΠΕ.
«Κατάρρευση του καπιταλισμού;», διερωτάται σαρκάζοντας ο Μπαντιού.
«Ποιός, τέλος πάντων, τη θέλει; Ποιός γνωρίζει ακόμη και τι σημαίνει ή τι θα μπορούσε να εννοηθεί μ’ αυτό; Να λοιπόν που βρίσκεται το πραγματικό κι ο μόνος τρόπος να μπορέσουμε να έχουμε πρόσβαση σ’ αυτό θα ήταν αν γυρίζαμε την πλάτη μας στην οθόνη του θεάματος για να βλέπαμε την αόρατη μάζα εκείνων για τους οποίους, ακριβώς πριν ριχθούν μέσα στο χειρότερο σε σχέση με αυτά που ζουν, το έργο αυτό της καταστροφής, (…) ποτέ δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα θέατρο σκιών…».
ΥΓ.
«Θέαμα» θα μου ήταν εύκολο να γίνω.
Θα παρίστανα, ας πούμε, τον τυφλό ζητιάνο του Τζαβέλα έξω απο την Ακαδημία Αθηνών, όταν οδηγείται βιαστικά στην μαύρη Φορντ ο νυν ακαδημαϊκός, τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Πάκης Παυλόπουλος.
Προτιμώ όμως, να είμαι αδιαμεσολάβητη εικόνα, διότι όπως τονίζει ο Γκοντάρ: «pas une juste image» , αλλά: «juste une image». (:αμετάφραστο)
