Οι τριαντάρηδες κατακτούν τη σκηνή

Μπήκαν νωρίς και με μεγάλη ταχύτητα στον χώρο του θεάτρου. Λιγότερο ντροπαλοί και περισσότεροι θαρραλέοι από τους προηγούμενους, ακολουθούν ο καθένας τον δικό του ρυθμό.

Μπήκαν νωρίς και με μεγάλη ταχύτητα στον χώρο του θεάτρου. Λιγότερο ντροπαλοί και περισσότεροι θαρραλέοι από τους προηγούμενους, ακολουθούν ο καθένας τον δικό του ρυθμό. Είναι η γενιά που σήμερα πρωταγωνιστεί με το πάθος και την αφοσίωσή της και μοιάζει να έχει πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Δεν το αποφάσισε – εκεί οδηγούν οι επιλογές της. Σε μια κουβέντα για το νέο και το παλιό, το θέατρο έχει τη δική του σκυταλοδρομία.
Τέσσερις ηθοποιοί και ένας σκηνοθέτης, γεννημένοι τη δεκαετία του ’80, καταθέτουν στο «Βήμα» τις σκέψεις τους για τη γενιά και την τέχνη τους. Ολοι τους σχεδόν συγκλίνουν στην επίδραση που είχε επάνω τους ο Λευτέρης Βογιατζής και όλοι τους, σχεδόν, θυμούνται με ξεχωριστό τρόπο τον Μηνά Χατζησάββα. Και έχουν πολλά να πουν…
Δημήτρης Καραντζάς

Σκηνοθέτης

«Σίγουρα έχουν επιδράσει στον τρόπο που σκέφτομαι η δομή και η ακρίβεια των παραστάσεων του Λευτέρη Βογιατζή. Από 13 χρόνων που άρχισα να βλέπω τη δουλειά του, κατάλαβα ότι εκεί υπάρχει κάτι πολύ συγκινητικό, θρησκευτικό σχεδόν. Μετά άρχισα να παρακολουθώ τις παραστάσεις του εντατικά για να καταλάβω όχι λογικά αλλά με τις αισθήσεις μου και να μπορέσω να βρω τον πυρήνα της δουλειάς του. Ακόμα, με έχουν επηρεάσει όλες οι ταινίες του Γκοντάρ, η αναρχία και η ανατροπή των πραγμάτων, γείωση και ποίηση μαζί, οι ταινίες του Μπελ Ατάρ.
Και ύστερα ήταν η σχολή του Εμπρός, στη δεύτερη φάση της. Ευτυχώς πρόλαβα τον Τάσο Μπαντή. Αν δεν ξεκινούσα μαζί του, δεν ξέρω αν θα είχα αυτά τα ερεθίσματα. Με βοήθησε να ανοίξει το μυαλό μου, να αναπτυχθεί ο λόγος μου. Και οι δάσκαλοί μου, η Αννα Μακράκη, η Αννέζα Παπαδοπούλου…
Νομίζω πως η γενιά μας προσπαθεί να εξερευνήσει. Είμαστε μετά τη Μεταπολίτευση, ζήσαμε την άνοδο και την πτώση, τις εναλλαγές, και προσπαθούμε να επιστρέψουμε στη δομή. Δεν αρκούν οι ιδέες. Κάτι άλλο πρέπει να επικοινωνήσεις σήμερα, υπάρχει ένα άλλο αιτούμενο. Σαν να λέμε όχι στο ακατανόητο… Σαν να πρέπει να επιστρέψουμε στην ανάγκη.
Δεν υπάρχει τάση – είμαστε στην αναζήτηση της ουσίας. Και τελικά αισθάνομαι ότι όντως μας έχει δοθεί μεγαλύτερος χώρος, μας έχουν εμπιστοσύνη.
Είμαστε μια γενιά που έζησε την υποστήριξη του Φεστιβάλ Αθηνών και της Στέγης».

Ροές:
«Τέφρα και σκιά» του Χάρολντ Πίντερ
Στέγη: «Κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ
Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν: «Οταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί» του Ιψεν (μέσα Φεβρουαρίου 2016)
Μαρία Κίτσου

Ηθοποιός

«Θεωρώ ότι η αγάπη μου για τη λογοτεχνία έχει επηρεάσει τη δουλειά μου. Από μικρή διάβαζα λογοτεχνία για μεγάλους και ταξίδευα με τη φαντασία μου – γι’ αυτό και αγαπώ πολύ τις δραματοποιημένες παραστάσεις. Μετά ήρθαν το θέατρο και η Δραματική του Εθνικού.
Πριν καν θελήσω να δώσω εξετάσεις στο Εθνικό ήμουν θαυμάστρια της Πειραματικής Σκηνής του Στάθη Λιβαθινού. Ηταν ένας λόγος που έγινα ηθοποιός. Και μετά πήγα σε οντισιόν και με πήρε. Μου πηγαίνει η ρώσικη σχολή θεάτρου, ο αυτοσχεδιασμός.
Πιστεύω στην ομάδα, να είσαι συνδημιουργός. Πιστεύω στον παίκτη που παίζει ομαδικά. Εχει ενδιαφέρον να είσαι εντός ομάδας. Υπάρχει ένας κώδικας επικοινωνίας.
Δεν ξέρω αν υπάρχει στίγμα. Θεωρώ ότι επικοινωνούμε με τις επιλογές μας, μέσα από τις συναντήσεις μας. Μας επηρεάζει αυτό που συμβαίνει γύρω μας, ενισχύει την ομαδικότητα και την αλληλεγγύη.
Ναι, πιστεύω ότι είναι φανερή η επιστροφή στα κλασικά, και δεν είναι τυχαίο αυτό. Αποτελούν μια διαχρονική αξία και πάντα θα ισχύουν τα μηνύματά τους. Προσωπικά λατρεύω το κλασικό θέατρο και το ρεπερτόριο αλλά είμαι ανοιχτή σε όλα.
Δεν έχω βιώσει ανταγωνισμό αλλά έχω νιώσει εμπιστοσύνη από τους μεγαλύτερους και από τους νεότερους. Να σε αποδέχονται και να σε παραδέχονται…
Θέλω να δοκιμαστώ στη σκηνοθεσία. Πιστεύω ότι τολμάμε όχι από άγνοια κινδύνου ούτε από επιπολαιότητα. Εχουμε σοβαρότητα και αφοσίωση».

Θέατρο Βασιλάκου: «Δεσποινίς Τζούλια» του Στρίντμπεργκ (Φεβρουάριος 2016)
Αργύρης Πανταζάρας

Hθοποιός

«Μέσα από την κλασική μουσική μπορώ να αντιληφθώ τη δομή και τη σύλληψη της τέχνης και των συναισθημάτων. Από μικρός μαγνητιζόμουν από τον Μπετόβεν, τον Μπαχ και τον Μότσαρτ.
Μέσα μου έχω ένα μείγμα από όλους όσους έχω συνεργαστεί μέχρι στιγμής, από τον πρώτο ως τον τελευταίο. Γι’ αυτό επέλεξα αυτή τη δουλειά, για να αξιοποιείται το καθετί ως επιρροή. Προσωπική μου δουλειά είναι να ενεργοποιώ ό,τι με ωφελεί και να ακυρώνω ό,τι με βαραίνει…
Τώρα οι καλλιτέχνες έχουμε μεταμορφωθεί σε μονομάχους. Οπως στην εποχή του Κολοσσαίου, μια εποχή ραγδαίας πτώσης του ρωμαϊκού πολιτισμού, οι αρένες ήταν γεμάτες και ο λαός δίψαγε για αίμα, έτσι και τώρα το κοινό διψάει για το «δικό μας αίμα» και αυτό πηγάζει από την πάλη μας με το νόημα.
Σε μια τόσο διεφθαρμένη και σκοτεινή εποχή το ζήτημα του ήθους είναι πια ζήτημα ζωής και θανάτου… Δεν έχουμε να κρυφτούμε από κανέναν, δεν υπάρχουν πλάτες, δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε και δεν μπορεί κανείς να μας εξαγοράσει.
Αυτό που με διακατέχει και με κινεί πάνω στη σκηνή είναι η ακραία ευδιαθεσία, καθώς επίσης το να είμαι πιο γρήγορος από τον εαυτό μου. Το Σύμπαν ολόκληρο κινείται με τρομακτική ταχύτητα και μόνο ακολουθώντας τον παλμό του εναρμονίζομαι. Με τρομάζει οποιαδήποτε μορφή αδράνειας, γιατί μου σηματοδοτεί το τέλος του κόσμου.
Εμπιστοσύνη σημαίνει να παραχωρείς τον έλεγχο. Οι μεγαλύτεροι δύσκολα παραχωρούν αυτό το ανθρώπινο «αγαθό», γιατί ταυτίζεται με τον φόβο του επερχόμενου. Βαριέμαι αφόρητα ανθρώπους που δεν μπορούν να εμπιστευθούν το μέλλον στους άλλους, δηλαδή να επενδύσουν στο επόμενο παρόν.
Αισθάνομαι πολύ τυχερός που έχω βρεθεί με ανθρώπους που μου εμπιστεύθηκαν το όραμά τους».

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά: «Φάουστ» του Γκαίτε (Μεφιστοφελής)
Λένα Παπαληγούρα

Ηθοποιός

«Οι δάσκαλοί μου, έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες, ένας πίνακας, ένα μουσικό κομμάτι, ένα βιβλίο, μια εικόνα στον δρόμο, έλληνες και ξένοι ηθοποιοί, με επηρέασαν με τον τρόπο δουλειάς τους αλλά και με τη στάση τους στα πράγματα, τη στάση ζωής τους.
Δεν ξέρω αν υπάρχει σαφές στίγμα. Σίγουρα είμαστε μια γενιά που στριμώχτηκε. Αρχίσαμε να δουλεύουμε μέσα στην κρίση. Κάπως μάθαμε να δουλεύουμε με τα λίγα. Κι αυτό μάς έκανε ίσως πιο εφευρετικούς. Τον καθένα με τον τρόπο του. Και πιο επίμονους. Είμαστε πιο ζορισμένοι αλλά και με μεγαλύτερη ανάγκη να επικοινωνήσουμε. Είναι σαν να κάνουμε αυτή τη δουλειά από κάποια βαθιά ανάγκη να υπάρξουμε λίγο διαφορετικά, λίγο πιο δημιουργικά σε μια χώρα που βουλιάζει!
Με ενδιαφέρει να γίνομαι όσο πιο προσωπική και ειλικρινής, να βρίσκω ανθρώπους να με εμπνέουν και συνθήκες δουλειάς που να ενισχύουν την ελευθερία και την εμπιστοσύνη. Η δουλειά μου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Συχνά μάλιστα σκέφτομαι ότι μέσα από τη δουλειά βρίσκω καθημερινότητα.
Νιώθω τυχερή γιατί έχω δεχτεί πολλή αγάπη και εμπιστοσύνη από τους μεγαλύτερους.
Εχω υπάρξει κυρίως σε δουλειές που οι μεγαλύτεροι άφηναν πολύ χώρο στους νέους.
Πάντως νομίζω ότι το αξιοθαύμαστο στη δουλειά μας είναι ότι οι άνθρωποι στο θέατρο δεν έχουν ακριβώς ηλικία. Καμιά φορά μάλιστα οι μεγαλύτεροι είναι πολύ πιο νέοι από τους νέους. Πιο απλοί, πιο αθώοι, πιο δημιουργικοί, μπορεί να είσαι 60 ή 70 και να είσαι 30 στην ψυχή – ή και το αντίθετο. Αυτούς τους ανθρώπους τούς θαυμάζω.

Αυτούς που μεγαλώνουν… μικραίνοντας. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επειδή ακριβώς ξέρουν να αφήνουν χώρο και εμπιστεύονται».


Θέατρο Τέχνης: «Αδελφοί Καραμαζόφ» του Ντοστογέφσκι
Θησείον: «Κατερίνα» του Αύγουστου Κορτώ
Πορεία: «Τρεις αδελφές» του Τσέχοφ (από Φεβρουάριο 2016)
Χάρης Φραγκούλης

Ηθοποιός

«Φυσικά και υπάρχουν συναντήσεις με ανθρώπους, είτε εν ζωή είτε από ταινίες και παραστάσεις, που ούτως ή άλλως με έχουν διαμορφώσει. Οπως ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Ακύλλας Καραζήσης, ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, που ήταν πολύ σημαντικοί στη ζωή μου. Ταινίες του Φελίνι ή του Καουρισμάκι είναι αναφορές που έχουν σημασία. Και πολλά ακόμα. Η σχολή μου, όπου γνώρισα τον Νίκο Χατζόπουλο, τη Μαρία Κεχαγιόγλου, τη Μάρθα Φριντζήλα.
Οχι, δεν πιστεύω ότι έχουμε κάποιο στίγμα. Υπάρχουν άνθρωποι που ακολουθούν έναν δρόμο με μια ελευθερία κι έναν ρομαντισμό, μια αλήθεια, έναν πειραματισμό. Ακόμα δεν έχει φτιαχτεί κάτι ούτε έχουμε κουβεντιάσει μεταξύ μας…
Πρέπει να πάρουμε κάτι από την πνευματικότητα της γενιάς των εξηντάρηδων. Να μιλήσουμε με τον Βασίλη Παπαβασιλείου και να πάρουμε κάτι από την τεμπελιά και τη φιλοσοφία του.
Η απενοχοποίηση είναι και καλό και κακό. Να βάζεις τα όριά σου, το μέτρο σου. Εχουμε μια δημοκρατία όπου ο καθένας έχει τη γνώμη και την άποψή του. Είναι φασισμός αυτού του τύπου η δημοκρατία που υπάρχει τώρα. Η γνώμη κερδίζεται με πάρα πολύ αίμα. Κάποιοι θα έπρεπε να μη μιλάνε.
Υπήρχε μια τάση προς το όμορφο, και αυτό ήταν αρκετό, ενώ τώρα πρέπει να προσφέρει λύσεις.
Δεν υπάρχει ένα κίνημα, που να έχει πάρει μια μορφή. Είναι όλα πυροτεχνήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι είμαστε ή αποθεωτικοί ή το αντίθετο…Το θέμα στο θέατρο είναι να παίζουμε ρόλους. Κι αυτό πρέπει να δούμε πού πάει. Δεν μπορούμε να αφαιρούμε το παραμύθι από το θέατρο. Πρέπει να δανείζει ομορφιά. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό της εποχής μας, όλα γρήγορα, κι όλα οριζόντια και όχι κάθετα»

Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν: «Τα παιδιά του ήλιου» του Μαξίμ Γκόρκι.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk