Διαφήμιση

Την περίμενα από καιρό την ολοσέλιδη διαφήμιση του Εθνικού Θεάτρου στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής όπου εγκαινιάζεται το Νέο Ρεξ με το έργο μου στις 5 Νοεμβρίου.

Διαφήμιση | tovima.gr
Την περίμενα από καιρό την ολοσέλιδη διαφήμιση του Εθνικού Θεάτρου στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής όπου εγκαινιάζεται το Νέο Ρεξ με το έργο μου στις 5 Νοεμβρίου.
Θα έπρεπε όμως ο Στάθης Λιβαθινός να το διακρίνει; Και θα έπρεπε να περιμένω τόσα χρόνια για να δω την εκπλήρωση – όπως τουλάχιστον μου τη φανέρωσε πέρυσι ο Μιχαήλ Μαρμαρινός;
Λοιπόν, γράφοντας, δεν έχω μόνο βαθιά ταπεινωθεί, όπως έλεγε ο Χειμωνάς, αλλά και έχω βαθύτατα απολαύσει, επειδή σε όλη μου τη ζωή κατατοπιζόμουν στο ασυνείδητο. Γνώριζα δηλαδή την απόλαυση, χωρίς να το αναγνωρίζω, στη γραφή. Γνώριζα και αναγνώριζα έτσι τον εαυτό μου στο ασυνείδητο, γράφοντας με εκείνο το «bien dire» (το ευ λέγειν), που μόνο αυτό στοχεύει στο πραγματικό με δύο τρόπους: η γραφή να γράφεται και την ίδια στιγμή να μη γράφεται ως αδύνατη να γραφτεί. Γνώριζα και αναγνώριζα ότι, ενώ γράφω, είναι αδύνατο να γράψω. Αλλά, κυρίως, ότι η αδυναμία αυτή της γραφής – παρά το πολυγραφότατο – διαμόρφωσε τελικά τον συγγραφέα μου τόσο στη σύντομη ηλεκτρονική καταγραφή στο «Βήμα» όσο και στο ποίημα.
Αν κανείς δεν ασκήσει τη γραφή ως καταχθόνιο μηδενισμό απέναντι σε μια κοινωνία που δεν την υπολογίζει (τη μηδενίζει), αν δηλαδή δεν αντιληφθεί αυτόν τον μηχανισμό, που δημιουργεί συνεχώς την ανικανοποίητη προσδοκία, μηδενίζοντας το κοντέρ και εκμηδενίζοντας τον γραφιά, τότε δεν έχει γράψει ποτέ του τίποτα και όσα έχει γράψει (ευανάγνωστα, ευπώλητα, καταγγελτικά) δεν διαβάζονται. Και αν διαβάζονται, να είναι σαν να μην έχουν μηδέποτε διαβαστεί. Διότι – πώς να το κάνουμε; – ουδέποτε έχουν γραφτεί.
Είμαστε λίγοι στην Ελλάδα – κάνα δυο έχουν ήδη νωρίς αποδημήσει – που τα βάλαμε με την κοινή λογική, δηλαδή με τη λογική-πόρνη.
Είμαστε μετρημένοι στα δάχτυλα, κουρασμένοι πια ακόμη και για να επικοινωνούμε μεταξύ μας, αλλά κοινωνοί αυτής της «ανομολόγητης κοινότητας». Γνωρίζουμε ότι η ανεπάρκειά της (το εκτός χρόνου και τόπου της) δεν αποτελεί τον αντίθετο πόλο της επάρκειας αλλά την υπερβολή μιας έλλειψης που μας συνιστά. Γράφουμε κείμενα χωρίς κέντρο βάρους άλλο από το βάρος του θάρρους ενός ελεύθερου συνειρμού μάλλον παρά μιας ελεύθερης γνώμης. Αλλά ποια άλλη μέθοδος εκτός του ελεύθερου συνειρμού προγραμματίζει καλύτερα τη διολίσθησή μας στο ασυνείδητο, δομημένο – όπως ξέρουμε – σαν μια γλώσσα;
Ο Μπαρτ έλεγε ότι βλέπει τη γλώσσα, ο Τζόις ότι είναι η γλώσσα. Να πω ότι αυτοί οι δάσκαλοι στοίχειωσαν και τη δική μου γραφή;

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk