Ο Αλέξης της Ιστορίας

Ποιoν «Διά της διολισθήσεως κίνδυνο» (τίτλος) προβλέπει ο Γιάννης Βούλγαρης («Τα Νέα», 3.1.2015), θεωρώντας μάλιστα «αρχετυπικό παράδειγμα πολιτικής χρεοκοπίας την κατάληξη της κρίσης του 1965 στη δικτατορία του 1967»

Ο Αλέξης της Ιστορίας | tovima.gr
Ποιoν «Διά της διολισθήσεως κίνδυνο» (τίτλος) προβλέπει ο Γιάννης Βούλγαρης («Τα Νέα», 3.1.2015), θεωρώντας μάλιστα «αρχετυπικό παράδειγμα πολιτικής χρεοκοπίας την κατάληξη της κρίσης του 1965 στη δικτατορία του 1967» (sic); Αρκούν τα επιχειρήματά του («ο μιθριδατισμός της κοινής γνώμης» ή «η παθητική αποδοχή ενός διαφαινόμενου κινδύνου») για να μας πείσουν πως «ανάλογο κίνδυνο αντιμετωπίζουμε σήμερα»; Ανάλογο δηλαδή της δικτατορίας;
Για άλλους λόγους τα πράγματα είναι κρίσιμα, που δεν έχουν να κάνουν ούτε με το άσπρο άλογο του Γεωργίου Παπανδρέου που δεν εισήλθε το ’67 στη Θεσσαλονίκη ούτε με το πράσινο άλογο του εγγονού του, που εξήλθε προ ημερών από το Μουσείο Μπενάκη. Και είναι κρίσιμα διότι η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει στους θεωρητικούς (πολιτευόμενους και μη) πως όσο περισσότερο συνειδητοποιούν τους φόβους τους τόσο η ελευθερία τους – και η ευθυκρισία τους – συνυφαίνεται με την εδραίωση των αγκυλώσεών τους. Προσωπικά δεν μπορώ να παραβλέψω το «ατού» του ΣΥΡΙΖΑ: η δύναμή του, ακόμη και αυτής της ασαφούς ταυτότητάς του, που πηγάζει από τη συναισθηματική του πλευρά. Και όπως θέλω να πιστεύω, εκτός από την αιθεροβάμονα προοπτική, και η τιμιότητά του.
Και εάν ο Τσίπρας, εξερχόμενος τις προάλλες από τη Βουλή, μας προέτρεψε να είμαστε χαρούμενοι, την αποκαθήλωση ενός πολύτιμου συναισθήματος είχε κατά νου.
Επιτέλους ένα φαντασιωτικό σενάριο που ενοχλεί την γκρίζα επιβίωση εισάγοντας μια ανώτερη αξία στο επίπεδο της απόλαυσης, αν μη τι άλλο, επουλώνει το τραύμα του ευνουχισμού. Εχει κανείς αντίρρηση για το πόσο ευνουχισμένοι είμαστε; Τι συμβιβασμούς έχουμε κάνει; Τι επιθυμίες έχουμε διαστρέψει; (Ολα αυτά που ονομάζουν «θυσίες», «επιτυχία», «καθήκοντα».)
Από πρώτο χέρι γνωρίζω πόσο αυτή η διαλεκτική επιθυμίας και δημόσιας ζωής λειτουργεί δυστυχώς μέσω της αδυναμίας ανάκτησης της χαμένης μας απόλαυσης. Και αναγνωρίζω πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκ των πραγμάτων η μοναδική ευκαιρία για να δω ό,τι διάβαζα έως τώρα στις σελίδες των βιβλίων όπου ο άγγελος της Ιστορίας χρονοτριβεί. Ευκαιρία όμως υπό έναν όρο: ο παλαιοκομμουνιστικός μαξιμαλισμός να πάει στο μουσείο της Ιστορίας. Ξέρω ένα τέτοιο μικρό άγνωστο μουσείο βοτανικής στον Εθνικό μας Κήπο σε απόσταση λίγων μέτρων από του Μαξίμου, όπου ο Τσίπρας θα μπορούσε να εγκαταστήσει τον Γιάννη Τόλιο φέρ’ ειπείν για να συνεχίσει τις μελέτες του περί της ανακατανομής του εθνικού μας εισοδήματος.
Οσο για εμάς, που κατηφορίζουμε την Ηρώδου του Αττικού με τις πιπεριές του Σεφέρη, οφείλουμε εκόντες-άκοντες να χαρούμε, αν και ξέρουμε από τον Βάνεγκεμ πως «η χειραφέτηση δεν έχει χειρότερους εχθρούς από εκείνους που διακηρύσσουν την πρόθεσή τους να αλλάξουν την κοινωνία και δεν παύουν να αποκρύπτουν, εξορκίζοντάς τον, τον παλιό κόσμο που έχουν μέσα τους».
Οσο για εμάς, θέλω να πω, υπάρχουν και τα κλουβιά στον Εθνικό Κήπο με τους σπάνιους αιγόκερους και τα ψωραλέα παγόνια που τα ταΐζουν τις Κυριακές τα παιδάκια.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk