Το 1996 μια ομάδα υπό τον Νίκο Μαζιώτη εισέβαλε στο Πολυτεχνείο και διέλυσε συγκέντρωση του ΝΑΡ. «Πέταξαν τις μολότοφ μέσα στον κόσμο. Δεν ήταν πάνω από είκοσι άτομα,αλλά ήταν ιδιαίτερα αγριεμένοι, “ταλιμπάν”» θυμάται φοιτητής τότε που έζησε το περιστατικό. Για τον σημερινό κατηγορούμενο του Επαναστατικού Αγώνα ο χώρος του Πολυτεχνείου και των Εξαρχείων ήταν αποκλειστικά «των αναρχικών», όπως τουλάχιστον εκείνος και η ομάδα του αντιλαμβάνονταν την έννοια. Ακολούθησαν και άλλα επεισόδια, παρ΄ ότι μεταξύ των στόχων της ομάδας αυτής βρίσκονταν και αρκετοί απ΄ όσους είχαν υπογράψει τις ανακοινώσεις με τις οποίες ο αριστερός κόσμος συμπαραστεκόταν στον τότε αντιρρησία συνείδησης Μαζιώτη. Τα «Μαζιωτάκια» ξεχώρισαν. Η βία για εκείνους έμοιαζε αυτοσκοπός. «Με τις ενέργειές τους φαινόταν ότι τους ένοιαζε η βία,όχι μόνο απέναντι στο κράτος, στους μπάτσους, στην τράπεζα, αλλά ακόμη και σε “συντρόφους”, όταν άγγιζαν τον χώρο τους».

Τα χρόνια πέρασαν, ο Μαζιώτης εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε, για να συλληφθεί προσφάτως ως κατηγορούμενος και να αναλάβει τελικά την ευθύνη για τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα. Θρυλείται ότι ήταν επικεφαλής και μερίδας των κουκουλοφόρων που επί μία διετία εμφανίζονταν ξαφνικά και κατέστρεφαν το κέντρο της Αθήνας. Για όλα αυτά και, κυρίως, για τα επεισόδια του 1996 είχε απομακρυνθεί από το λεγόμενο «Μπλακ Μπλοκ» αλλά και την ΑΚ του Σκυφτούλη, με τον οποίο μόνο αγαστές σχέσεις δεν είχαν. Στελέχη του χώρου δεν αποκλείουν βέβαια και τη λογική των συγκοινωνούντων δοχείων, μέσω των οποίων κάποια μέλη των αντιεξουσιαστικών ομάδων πέρασαν στην τρομοκρατία, όπως για παράδειγμα ο Φούντας, επί χρόνια μέλος της Αναρχικής Αρχειοθήκης Αθήνας, δηλαδή του «Μπλακ Μπλοκ».

«Η ομάδα Μαζιώτη “αγκάλιασε” τους “μπαχαλάκηδες”,κυρίως με τις μεσημεριανές επιδρομές στο Κολωνάκι πριν από δυο-τρία χρόνια αλλά και μετά τον Δεκέμβριο του 2008» λέει στο «Βήμα» άνθρωπος του χώρου. «Είχε τον τρόπο του» προσθέτει αινιγματικά. «Στην εποχή μας άλλωστεη οργή και ο θυμός εύκολα σε μεταφέρουν σε άλλους σχηματισμούς από αυτούς στους οποίους νομίζεις ότι ανήκεις».

Το «κόμμα Μαζιώτη» προσφάτως χτύπησε ξανά. Στις απεργίες της 29ης Ιουνίου και της 8ης Ιουλίου ένα οκτασέλιδο φυλλάδιο κυκλοφορούσε χέρι με χέρι υπογεγραμμένο από τον ίδιο, την Πόλα Ρούπα και τον Κώστα Γουρνά . Επιτιθέμενα στα (συνήθη) «γουρούνια της πλουτοκρατίας», αλλά και για πρώτη φορά σε «κάθε προνομιούχο» , τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα καλούσαν σε «κοινωνική επανάσταση σε κάθε γειτονιά και κοινότητα» ενάντια στην «κοινοβουλευτική χούντα» αλλά και στην «καθεστωτική Αριστερά» , όπως χαρακτηριστικά ανέφεραν. Δεν διεκδίκησαν την οικειοποίηση της λευκής ψήφου σε ενδεχόμενες εκλογές, όπως πολύ παλαιότερα έπραξε η «17 Νοέμβρη». «Κατέθεσαν» μάλιστα και συνολική πρόταση εξουσίας, όσο παράδοξο και αν ακούγεται. Ουτοπική, μέσω της κοινωνικής επανάστασης στην οποία κάλεσαν, που θα οδηγήσει «στην έξοδο από το σύστημα του καπιταλισμού,της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», όπως έγραψαν, τάζοντας «οικονομική ισότητα και πολιτική ελευθερία όλων», αλλά και «οριζόντια οργανωτική δομή διαχείρισης της πολιτικής και οικονομικής ζωής της χώρας».