gromaios@otenet.gr
«Ανθρωποι… Ανθρωποι… Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Ολοι άνθρωποι είμαστε…»!
Είναι ο αείμνηστος Χρήστος Τσαγανέας, που διερωτάται και απορεί, εγκλεισμένος στο ψυχιατρείο, στη γνωστή ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται»…
Μίσος και αλληλοσπαραγμός είναι η «κολόνια» που ευωδιάζει, εξήντα χρόνια τώρα, στους Αγίους Τόπους και στα πέριξ…Το μίσος εκτρέφει τον φανατισμό και ο φανατισμός γεννά τη βία.
Ενας φαύλος κύκλος τρομοκρατικών επιθέσεων, πολεμικών επιχειρήσεων και διπλωματικών παιχνιδιών, που πότε κλείνει και πότε ανοίγει με εκατοντάδες θύματα και «ανανέωση» του μίσους…
Πρωταγωνιστές εμφανίζονται το Ισραήλ και οι Παλαιστίνιοι σε μια διαρκή αντιδικία για να μοιράσουν μια μικρή λωρίδα γης. Και οι Ισραηλινοί, από την ώρα που – καλώς ή κακώς – εγκαταστάθηκαν εκεί, έχουν δικαίωμα να γίνει σεβαστή η κρατική τους υπόσταση. Εχουν και δικαίωμα να προασπίσουν και την εδαφική τους ακεραιότητα…
Αλλά και οι Παλαιστίνιοι, που προϋπήρχαν των Ισραηλινών σε αυτά τα εδάφη, έχουν δικαίωμα να εγκαταστήσουν και να οργανώσουν και το δικό τους κράτος και να το προασπίσουν με τις δικές τους δυνάμεις…
Δυστυχώς το Ισραήλ θέλησε να παίξει έναν άλλον ρόλο, πέραν της προάσπισης της εδαφικής ακεραιότητάς του. Ενισχυόμενο στρατιωτικά και οικονομικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ανέλαβε να «συνετίσει» και να «καθυποτάξει» τις γειτονικές αραβικές χώρες στην αμερικανική επικυριαρχία. Μετατράπηκε στον «ταραξία» της περιοχής… Δεν έμεινε γειτονική αραβική χώρα που να μην έχει «γευθεί» την επίθεση και την κατοχή των Ισραηλινών…
Για να παίζεται και να διαιωνίζεται αυτό το παιχνίδι έπρεπε να παραμένει σε «εκκρεμότητα» το Παλαιστινιακό. Πιθανόν ο κ. Μπους να είναι αφελής, όχι όμως και η ισραηλινή ηγεσία. Γνωρίζει πολύ καλά ότι η αντιμετώπιση και η εξάλειψη της όποιας μορφής τρομοκρατίας στην περιοχή απαιτεί πολιτικές λύσεις. Γνωρίζει πολύ καλά ότι η Χεζμπολάχ και η Χαμάς είναι οργανώσεις που εκτρέφονται από την ισραηλινή επιθετικότητα και την αμερικανική στρατηγική της απόλυτης επικυριαρχίας στη Μέση Ανατολή…
Αείμνηστε Τσαγανέα, αν ζούσες σήμερα, θα διαπίστωνες ότι «όλοι άνθρωποι είμαστε», αλλά όχι της ίδιας αξίας… Επίσημα, δημόσια και ξεδιάντροπα, ακούσαμε ότι ένας Ισραηλινός αξίζει περισσότερο από δύο Παλαιστινίους και ότι οι ανθρώπινες ζωές που χάνονται από τρομοκρατικά χτυπήματα έχουν πολλαπλάσια αξία από τα θύματα που θάβονται στα ερείπια των κτιρίων που καταρρέουν από τους πυραύλους και τις βόμβες της «αυτοάμυνας»!
Θα αγανακτούσες όταν θα άκουγες τις κυνικές δηλώσεις των Αμερικανών ότι θα μπλοκάρουν την απόφαση του ΟΗΕ για εκεχειρία για όσες ημέρες χρειάζεται το Ισραήλ να «ολοκληρώσει» το έργο του στον Λίβανο, δηλαδή την οριστική διάλυση της χώρας, ως μήνυμα προς τη Συρία και το Ιράν…
Θα χαιρόμασταν το σαρδόνιο χαμόγελό σου όταν θα έβλεπες, στην τηλεόραση, τους ηγέτες των οκτώ πλουσιοτέρων χωρών του κόσμου να ποζάρουν, μπροστά στο μεγαλοπρεπές τσαρικό ανάκτορο της Αγίας Πετρούπολης, με ένα πλατύ χαμόγελο ευτυχίας… Εκαναν μπίζνες οι άνθρωποι… Με την τραγωδία του Λιβάνου θα ασχοληθούν; Ή με το ράλι της τιμής του πετρελαίου;
«Ολοι άνθρωποι είμαστε… πιόνια στη Μεγάλη Σκακιέρα».
