Κάπου στην Ελλάδα. Ενα πούλμαν έχει κάνει στάση και δύο από τους επιβάτες, ο Στέφανος και ο Φίλιππος, μέλη ενός ποπ συγκροτήματος ονόματι Alter Ego, στέκονται όρθιοι μπροστά σε έναν γκρεμό.
– «Πηδάμε;» ρωτά ο ένας.
– «Και δεν πηδάμε…» απαντά ο άλλος.
– «Και η ζωή;» αναρωτιέται ο πρώτος, ενώ ο φακός απομακρύνεται πάνω από την ελληνική φύση, που έχει κινηματογραφηθεί σαν να πρόκειται για το Grand Canyon.
Ο παραπάνω διάλογος ακούγεται σε σκηνή από το «Alter Ego», ταινία με την οποία ο Σάκης Ρουβάς, ο Στέφανος (Στεφ για τους φίλους του), κάνει το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο.
Η περιέργεια είναι ο ακλόνητος άσος του «Alter Ego». Ο Σάκης Ρουβάς ηθοποιός(;). Δεν είναι και λίγο. Στο κάτω κάτω μιλάμε για το αδιαφιλονίκητο pop είδωλο εντός ελληνικών συνόρων τα τελευταία 15 χρόνια. Ετσι το «Alter Ego», που από την περασμένη Πέμπτη φιλοξενείται σε 104 αίθουσες του πανελληνίου, στέκεται – κατά μία έννοια – υπεράνω κριτικής. Ανεξάρτητα από το τι θα γραφεί ή ειπωθεί για την ταινία, τίποτε δεν θα εμποδίσει τους φαν του Sakis – κυρίως θηλυκού γένους – να ικανοποιήσουν την περιέργειά τους απολαμβάνοντας το είδωλό τους και στη μεγάλη οθόνη. Οι προπωλήσεις στα Village προοιωνίζονται την εξέλιξη.
Νέες προκλήσεις…
Στα 35 του ο Σάκης Ρουβάς είναι ένας από τους «χορτάτους» έλληνες καλλιτέχνες. Δεκατρία άλμπουμ, σχεδόν όλα χρυσά και πλατινένια, πέραση όπως είπαμε στα θηλυκά όλων των ηλικιών (οι γνωστές στο πανελλήνιο ως «Ρουβίτσες»), showman με προσωπικό στυλ (και ειδικότητα στην ανάποδη κυβίστηση), αμίμητος στις συναυλίες, τρίτος στον διαγωνισμό της Eurovision το 2004 με το «Shake it» και «πτυχιούχος» στην περίφημη «γλώσσα του σώματος» ή body language όπως συνηθίζουμε να την αποκαλούμε στην Ελλάδα. Μόνο διαφήμιση οδοντόπαστας δεν έχει κάνει και με τέτοιο killer χαμόγελο απορείς πώς τους ξέφυγε.
Συν τοις άλλοις έχει χτίσει την εικόνα του «δουλευταρά», του «καλού παιδιού», του σωστού επαγγελματία. Μόνο που είναι και άνθρωπος. Και ως άνθρωπος το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον. Τα χρόνια περνούν και είναι φυσικό ο Sakis να αναζητεί τρόπους για να κρατηθεί στην επικαιρότητα. Και να κρατήσει και τις «Ρουβίτσες» του. Θεμιτές επιθυμίες, δύσκολες φιλοδοξίες…
Χωρίς τα φόντα
Με τις σύντομες σπουδές υποκριτικής, που όπως μαθαίνουμε έκανε στην Αμερική, ο Ρουβάς πίστεψε ότι έχει τα προσόντα ηθοποιού και επέλεξε την οδό της ασφάλειας, μια μουσική ταινία, με την ελπίδα ότι θα τη συνδυάσει με την έκπληξη. Μόνο που η ελπίδα αποδείχθηκε ψευδαίσθηση. Ο Σάκης, εκ του αποτελέσματος, δεν διαθέτει τα προσόντα για να ανταποκριθεί στη νέα πρόκληση. Ακόμη και το alter ego του, τον ήρωα Στεφ που υποδύεται στην ταινία, τον πλησίασε σε λάθος βάση. Το αποτέλεσμα χορεύει ανάμεσα στην τραγωδία και στην κωμωδία.
Αλλά τι να κάνει και ο Sakis αφού η ταινία από το σημείο εκκίνησής της έχει πρόβλημα. Ας παραβλέψουμε ότι πρέπει να πιστέψουμε πως στην Ελλάδα υπάρχει όντως γκρουπ τύπου Alter Ego, με αγγλόφωνο στίχο και διεθνή απήχηση. Ας παραβλέψουμε ότι πρέπει να δεχθούμε τη Δανάη Σκιάδη ως οδηγό του πούλμαν που μεταφέρει τους Alter Ego στη Θεσσαλονίκη επειδή ματαιώθηκε η συναυλία τους στην… Αγγλία. Ας παραβλέψουμε ακόμη και την πιο αμήχανη σκηνή της ταινίας, όταν ο Στεφ αρπάζει μέσα στο πούλμαν την κιθάρα και τραγουδά το «Suspicious Minds» του Ελβις Πρίσλεϊ για να ανεβάσει τάχα μου το κέφι στο ταξίδι. Πώς να παραβλέψουμε την απίστευτη σοβαροφάνεια μιας ταινίας ντυμένης με στιχομυθίες σχολικής παράστασης, βγαλμένες από την εγκυκλοπαίδεια των κλισέ;
– «Πώς σε λένε;» ρωτά ο Ρουβάς τη Σκιάδη.
– «Αριάδνη».
– «Μου ‘χαν πει ότι θα έρθει κάποια στιγμή στη ζωή μου μια Αριάδνη. Για να με βγάλει από τον λαβύρινθο».
Διάλογοι επιπέδου Δημοτικού, σενάριο χωρίς ματιά στην πραγματικότητα (Νικόλα Δημητρόπουλου – Βάνας Δημητρίου), χωρίς χιούμορ (η πιο αστεία σκηνή είναι όταν ο Ρουβάς κάνει σαπουνάδα σε ένα ψάρι – μπρρρρ….). Η ταινία αυτοακυρώνεται και χαντακώνει τον σταρ της. Η δε πολιτική της ορθότητα εξοργιστική. Για να μη «μουντζουρώσει» την εικόνα του καλού παιδιού ο Σάκης, ύστερα από διάρρηξη που κάνει σε ψυγείο ψιλικατζίδικου προσφέροντας παγωτό στη Σκιάδη, αφήνει 20 ευρώ… Χριστέ μου!
Μεγάλο διαφημιστικό
Η κόστους δύο εκατομμυρίων ευρώ ταινία θυμίζει προϊόν διαφήμισης (η σκηνή με τις υπαρξιακές αναζητήσεις στο χείλος του γκρεμού έχει έναν αέρα από διαφήμιση στιγμιαίου καφέ, γεγονός καθόλου τυχαίο, αφού ο σκηνοθέτης της ταινίας Νικόλας Δημητρόπουλος έχει όντως γυρίσει διαφήμιση για μάρκα στιγμιαίου καφέ.) Και στη διαφήμιση στηρίζεται. Κρίμα. Γιατί μια ιστορία με ήρωα τον τραγουδιστή Σάκη Ρουβά είχε τις δυνατότητες να παρουσιάσει ένα αποτέλεσμα αν όχι ουσιαστικό, τουλάχιστον ανεκτό. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να εξελιχθεί σε μια καλή κωμωδία, ακόμη και αυτοσαρκαστική. Ή σε έναν έντιμο χαβαλέ όπου ο Ρουβάς, παίζοντας τον εαυτό του, θα ικανοποιούσε τις «Ρουβίτσες» του και όλα μέλι γάλα. Η φιλοδοξία του όμως ήταν μεγαλύτερη. Μένει να αποδειχθεί αν θα τον «κάψει» ή θα του επιτρέψει να συνεχίσει αυτό το οποίο από την αρχή της καριέρας του επιζητεί: να υπάρχει.
Από την περασμένη Πέμπτη η ταινία «Alter Ego» διανέμεται σε 104 αίθουσες του πανελληνίου.
