ΒΕΡΟΛΙΝΟ, 30 ΙΟΥΝΙΟΥ.
Η φύση δεν τον έχει προικίσει με ιδιαίτερα κάλλη. Με ύψος 1,63 μ. ο πρώην πρόεδρος του Κόμματος του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού PDS (πρώην Κομμουνιστικό Κόμμα της Ανατολικής Γερμανίας) Γκρέγκορ Γκίζι είναι ο πιο κοντόσωμος βουλευτής της Γερμανίας. Μόνο που ο μικρός το δέμας πολιτικός είναι γίγας στο λέγειν. Υστερα από την αποχώρηση του σοσιαλδημοκράτη Οσκαρ Λαφοντέν και τον «γλωσσοδέτη» που έχει πιάσει τελευταία τον πράσινο υπουργό Εξωτερικών κ. Γιόσκα Φίσερ ο κ. Γκίζι είναι κατά γενική άποψη ο τελευταίος μεγάλος αγορητής του γερμανικού κοινοβουλίου. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η απήχησή του στα μέσα ενημέρωσης. Ετοιμόλογος και πνευματώδης, ο κ. Γκίζι ανατρέπει το κλισέ ότι ένας πολιτικός σε talk show προκαλεί αμέσως όρεξη για ζάπινγκ. «Είστε δημαγωγός;» τον ρώτησε πρόσφατα ένας δημοσιογράφος. «Διαλεκτικός» ήταν η απάντηση. Και αυτή η σπάνια για πολιτικούς γλωσσική δεξιοτεχνία είναι προφανώς ένα από τα μυστικά της επιτυχίας του.
Η επιτυχία όμως έχει το τίμημά της. «Υστερα από 11 χρόνια στη Βουλή οι μπαταρίες μου έχουν αδειάσει» έλεγε ο ίδιος πριν από λίγους μήνες. Φανερά καταπονημένος ο μόλις 53 ετών κ. Γκίζι ήθελε να αποσυρθεί από την πολιτική. «Το μόνο που θα μπορούσε να συγκινήσει τον Γκρέγκορ είναι ένα νέο ξεκίνημα, όπως από τη θέση του κυβερνήτη-δημάρχου του Βερολίνου» έλεγε ένας φίλος του.
* Τι λένε τα προγνωστικά
Η «ιστορική» αυτή ευκαιρία προσφέρεται τώρα στις εκλογές που θα γίνουν το φθινόπωρο στη γερμανική πρωτεύουσα. Σύμφωνα με τα προγνωστικά, το PDS παραμένει μεν, με 18%, τρίτο κόμμα σε ψήφους, πολύ πιο πίσω από τους σοσιαλδημοκράτες (32%) και τους χριστιανοδημοκράτες (30%). Η ανακοίνωση όμως της υποψηφιότητας του κ. Γκίζι λειτουργεί υπέρ του PDS. Και αυτό όχι μόνο στο Ανατολικό Βερολίνο, όπου στις προηγούμενες εκλογές είχε λάβει περισσότερο από 40%, αλλά και στο Δυτικό, όπου ο κ. Γκίζι γίνεται όλο και περισσότερο ο αγαπημένος των σαλονιών και των «απολίτικων», όπως τους χαρακτηρίζει ο δημοσιολόγος κ. Κλάους Χάρτουνγκ, αστών. «Ο επιτυχημένος επιχειρηματίας ξέρει καλά την αγορά αλλά περιφρονεί την πολιτική. Ο Γκίζι, η καραμούζα της λογικοφάνειας, εκμεταλλεύεται αυτή τη δυσφορία προσφέροντας απλουστευτικές λύσεις. Το ότι αυτό σημαίνει περισσότερο κράτος δεν φαίνεται να ενδιαφέρει κανέναν» λέει ο κ. Χάρτουνγκ.
Αυτό που ενδιαφέρει, αντίθετα, είναι τα πρόσωπα και η ακτινοβολία τους. Και σε αυτό ο κ. Γκίζι είναι ασυναγώνιστος. Στο υποθετικό ερώτημα ποιον θα προτιμούσαν ως επικεφαλής της πόλης τους οι ψηφοφόροι τάσσονται απερίφραστα υπέρ του κ. Γκίζι αφήνοντας παρασάγγας πίσω τον κ. Κλάους Βοβεράιτ (σοσιαλδημοκράτες) και τον κ. Φρανκ Στέφελ (χριστιανοδημοκράτες).
Αυξάνονται όμως έτσι και οι πιθανότητες του κ. Γκίζι να γίνει κυβερνήτης-δήμαρχος; «Οι σοσιαλδημοκράτες δεν θα σας παραχωρούσαν ποτέ αυτή τη θέση» αντέτεινε πρόσφατα δημοσιογράφος. «Ας φθάσουμε εμείς το 30% και μετά θα δείτε» ήταν η υπεραισιόδοξη απάντηση. «Οι σοσιαλδημοκράτες δεν θα έχουν άλλη επιλογή».
Τι είναι όμως αυτό που κάνει τον κ. Γκίζι να «ξανανιώνει» κυριολεκτικά όταν ακούει για τη γενέτειρα πόλη του; Ο ίδιος το εξηγεί με αυτοβιογραφικούς λόγους: «Δεν θέλω να βλέπω μια πόλη στην οποία η οικογένειά μου ζει εδώ και επτά γενιές να καταρρέει» λέει υπονοώντας τη δραματική χειροτέρευση των δημοτικών υπηρεσιών λόγω των τεράστιων ελλειμμάτων (13 τρισ. δρχ.) που συσσωρεύθηκαν στα ταμεία του Βερολίνου ύστερα από την 11χρονη διακυβέρνηση του συνασπισμού χριστιανοδημοκρατών – σοσιαλδημοκρατών.
* Διαπλεκόμενα και ενοποίηση
Πέρα από την εξυγίανση των οικονομικών έχει όμως και δύο άλλους βασικούς στόχους. Ο πρώτος είναι η «καταπολέμηση της διαπλοκής» ανάμεσα στους πολιτικούς και στους εργολάβους οικοδομών που έχουν γίνει, λόγω των τεράστιων οικοδομικών προγραμμάτων που χρηματοδοτεί ο δήμος, οι μυστικοί «κυρίαρχοι» της πόλης. «Αυτό μπορεί να επιτευχθεί σε έναν βαθμό με την ιδιωτικοποίηση των οικιστικών συγκροτημάτων» λέει.
Ο δεύτερος στόχος είναι η ολοκλήρωση της «εσωτερικής ενοποίησης» της Γερμανίας. «Οι χριστιανοδημοκράτες ήταν το πιο κατάλληλο κόμμα για την επίτευξη της κρατικής ένωσης» λέει. «Τώρα, όμως, λόγω αντικομμουνισμού, αποκλείουν από την ενεργό ζωή της χώρας την πλειονότητα των Ανατολικογερμανών». Η εσωτερική ενοποίηση, προσθέτει, μπορεί να γίνει μόνο από έναν συνασπισμό των σοσιαλδημοκρατών με το PDS κατ’ αρχάς στο Βερολίνο και ύστερα, μετά τις γενικές εκλογές του 2006, σε επίπεδο ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
«Δεν φοβάστε ότι έτσι θα γίνετε το γκαρσόνι του Σρέντερ;» ρώτησε ένας δημοσιογράφος υπονοώντας μια παλιότερη ρήση του καγκελαρίου κ. Γκέρχαρντ Σρέντερ ότι στην κυβέρνησή του αυτός είναι ο μάγειρος και ο κ. Φίσερ το γκαρσόνι. «Οχι» απάντησε ο κ. Γκίζι «και προπαντός δεν θέλω να γίνω γκαρσόνι στη θέση του γκαρσονιού».
