Ο «ξένος» του ΠαΣοΚ
Στο πρώτο του πέρασμα από το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας ως υφυπουργός Οικονομικών πριν από τρία χρόνια ήταν ο «σπάγκος» της κυβέρνησης αλλά κέρδισε την απόλυτη εκτίμηση και εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού. Αυτό του έδωσε δύο προαγωγές και από το Ανάπτυξης έγινε «τσάρος» της οικονομίας και πρώτος τη τάξει υπουργός προκαλώντας πέραν των άλλων και τη… ζήλια των συναδέλφων του. Ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών κ. Ν. Χριστοδουλάκης μέσα σε οκτώ μήνες στην πλατεία Συντάγματος «σπατάλησε» όλο του το πολιτικό κεφάλαιο σε χειρισμούς και πρωτοβουλίες που δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Οι μεγάλες προσδοκίες χάθηκαν γρήγορα, άλλοτε διότι ήταν λανθασμένες οι επιλογές και άλλοτε διότι δεν βρήκε την ανταπόκριση που χρειαζόταν από την αγορά ή ακόμη και τη στήριξη που ήταν απαραίτητη από το κόμμα του.
Αν κάτι μένει αναλλοίωτο στην πολιτική πορεία του κ. Χριστοδουλάκη είναι η απεριόριστη εμπιστοσύνη και εκτίμηση του πρωθυπουργού κ. Κ. Σημίτη για τις ικανότητές του και για τα σχέδιά του στην οικονομία. Στο Μέγαρο Μαξίμου οι «πόρτες» είναι ανοιχτές για τον υπουργό Οικονομίας όσο ποτέ άλλοτε για κανέναν υπουργό. «Ο Σημίτης έχει πιστέψει στο πρόγραμμα του Νίκου και στις πολιτικές του και τον στηρίζει με κάθε τρόπο» λένε υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί παράγοντες, οι οποίοι θεωρούν αδυναμία του ότι «ο Χριστοδουλάκης χάνει ακόμη και όταν έχει δίκιο»!
Το γεγονός ότι ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών έχει συγκρουσθεί με το μισό Υπουργικό Συμβούλιο αποτελεί απλώς την επιβεβαίωση της δύσκολης πορείας του στο κρισιμότερο κυβερνητικό πόστο. Στην παρούσα φάση βεβαίως του χρεώνουν τα πάντα. Ακόμη και όταν δεν έχει ανάμειξη ή, ακόμη χειρότερα, όταν έχει τη σωστή θέση, βρίσκεται απολογούμενος για κάθε κίνηση που προκαλεί κοινωνική δυσαρέσκεια. Οι αντιπαραθέσεις του ακόμη και σε υπουργικά συμβούλια με υπουργούς όπως η κυρία Βάσω Παπανδρέου, ο κ. Ι. Παπαντωνίου, ο κ. Π. Ευθυμίου, ο κ. Κ. Σκανδαλίδης αλλά και με τον πρώην υπουργό Υγείας κ. Αλ. Παπαδόπουλο έχουν σημαδέψει την πορεία του στο συγκεκριμένο υπουργείο. Το χειρότερο είναι ότι έχασε ακόμη και παραδοσιακές πολιτικές φιλίες του, όπως π.χ. με τον υπουργό Μεταφορών κ. Χρ. Βερελή, ασχέτως του αν δεν βγήκαν ποτέ στο προσκήνιο οι έντονες διαφωνίες τους. Στο Ασφαλιστικό χρειάστηκε η ασφυκτική πίεση του κ. Δ. Ρέππα για να προχωρήσει το θέμα και, αν δεν υπήρχε η εύκολη πρόσβαση του υπουργού Εργασίας απευθείας στο Μέγαρο Μαξίμου, μπορεί να είχε ναυαγήσει και αυτή η μεταρρύθμιση.
Αυτή την περίοδο ένας από τους λίγους υπουργούς που διατηρούν καλές σχέσεις με τον κ. Χριστοδουλάκη είναι ο διάδοχός του στο Ανάπτυξης κ. Α. Τσοχατζόπουλος, ο οποίος λόγω πείρας και χαρακτήρα έχει βρει τον τρόπο του να συνεννοείται. «Ο Ακης ξέρει να κάνει το δικό του και όταν ακόμη φαίνεται ότι αποδέχεται εισηγήσεις άλλων» εξηγεί υπουργός ο οποίος γνωρίζει το πώς εξελίσσεται η συνεργασία των δύο σε πολλά θέματα συναρμοδιότητας που τρέχουν αυτή την περίοδο.
Στο κόμμα τον θεωρούν ακόμη «ξένο» και βάλλουν εναντίον του με κάθε ευκαιρία. Η σύγκρουσή του με τον Γραμματέα τής ΚΕ κ. Κ. Λαλιώτη μαζεύτηκε μόνο ύστερα από παρέμβαση του Πρωθυπουργού.
Η τελευταία αντιπαλότητα που προκαλεί ακόμη τριγμούς στην κυβέρνηση με τον υπουργό Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης κ. Σκανδαλίδη για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων χρεώθηκε και πάλι στον κ. Χριστοδουλάκη ενώ θεωρητικώς εκείνος έχει το δίκιο με το μέρος του. Υπουργοί και κομματικά στελέχη όμως επιμένουν ότι «δεν έχει πάντα σημασία τι ακριβώς κάνεις αλλά πώς το κάνεις και κυρίως πώς καταφέρνεις να το παρουσιάσεις ώστε να γίνει αποδεκτό». Ακριβώς εδώ εντοπίζουν και τη βασική αδυναμία διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας από τον κ. Χριστοδουλάκη, ο οποίος «χωρίς να το θέλει εμφανίζει προς τους συνομιλητές του μια απίστευτη αλαζονεία ενώ για όσους τον ξέρουν καλά δεν υπάρχει στον χαρακτήρα του» επιμένει φίλος του από τα παλιά, ο οποίος πιστεύει ότι «τώρα ωριμάζει πολιτικά ο Νίκος». Ο ίδιος άνθρωπος ισχυρίζεται ότι «ίσως αυτό που τον εκθέτει είναι μια έμφυτη συστολή που συχνά παρεξηγείται και παρερμηνεύεται».
Αυτοί που επιμένουν να τον εμπιστεύονται τονίζουν ότι ο δρόμος για τον «κόκκινο μονεταριστή», όπως τον πειράζουν οι φίλοι του, είναι ανοιχτός αλλά για να τον περάσει χωρίς να είναι το «κόκκινο πανί» πρέπει να αντιληφθεί ότι στην πολιτική, όπως και στο ποδόσφαιρο, δεν μπορείς να τα κάνεις όλα μόνος σου»!
