ΤΟΝ θυμάστε τον Γαβριά, το πανέξυπνο χαμίνι των «Αθλίων» του Βικτόρ Ουγκό; Αν ναι, θα θυμάστε και πως ο αλητάκος εκείνος είχε πάρει μέρος στη μάχη ανάμεσα στους παρισινούς επαναστάτες του 1848 που είχαν οχυρωθεί σε οδοφράγματα, και στον κυβερνητικό στρατό. Φυσικά, ο Γαβριάς είχε αυτοστρατευθεί στο πλευρό των πρώτων και, γλιστρώντας έξω απ’ το οδόφραγμα, «ψείριζε» τα πολεμοφόδια των σκοτωμένων στρατιωτών, τραγουδώντας ένα λαϊκό τραγουδάκι, που άρχιζε έτσι:
«Τι κακό σ’ αυτό το μέρος!
Σ’ αυτό φταίει ο Βολταίρος.
Τι χαλάζι περισσό!
Σ’ αυτό φταίει ο Ρουσσώ!»
Κι όλες οι στροφές καταλήγανε σ’ εκείνους τους δύο «φταίχτες».1
Δεν θέλω να κολακέψω τους ανατολικούς γείτονές μας, παρομοιάζοντάς τους με τον Γαβριά, ένα από τα πιο αξιαγάπητα πρόσωπα των «Αθλίων». Αλλά πολύ συχνά, οι λόγοι και οι πράξεις της Αγκυρας φέρνουν στον νου το τραγούδι του: για όλα φταίνε «ο Βολταίρος και ο Ρουσσώ», που σήμερα ονομάζονται Ελλάδα!
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ νωπότατο, ύστερα από χίλια άλλα: Η Ευρωπαϊκή Ενωση σχεδιάζει να συγκροτήσει δικό της στρατό. Ποιές χώρες είναι φυσικό και λογικό να μετάσχουν σ’ αυτόν; Μα οι 15, που αποτελούν την Ε.Ε. Αμ’ δε! Η Τουρκία, ενώ δεν ανήκει στην Ε.Ε., αξιώνει να παίρνει μέρος στο επιτελείο του ευρωπαϊκού στρατού, αντίθετα με τη σχετική ρητή απόφαση των 15! Και σαν να μην έφτανε αυτός ο αναιδής παραλογισμός, ακολουθεί ο ιταμός εξωφρενισμός, δια χειλέων του τούρκου πρέσβη στο ΝΑΤΟ, Ονούρ Οϊμέν:
«Αν η Τουρκία δεν περιληφθεί στους σχεδιασμούς της ευρωπαϊκής άμυνας, υπάρχει κίνδυνος στρατιωτικής αναμέτρησης με την Ελλάδα». Γιατί; Επειδή συνεχίζει «η Αθήνα υποκινεί την άρνηση των 15 ευρωπαίων εταίρων»! Από την Αγκυρα έρχομαι και στην κορφή Ωϊμένα! ‘Η «Δεν μπορώ να δείρω τον ευρωπαϊκό γάιδαρο και δέρνω το ρωμέικο σαμάρι…»
Και αυτά, ενώ ο τούρκος Μεττερνίχος και οι αγκυραίοι αυθέντες του ξέρουν άριστα πως το θέμα της ευρωπαϊκής άμυνας δεν έχει καμιά σχέση με τα ελληνοτουρκικά, αλλά αφορά όλη την ΕΕ. Η οποία δεν θέλει την Τουρκία στους στρατιωτικούς κόλπους της, όχι μόνο επειδή δεν είναι μέλος της ΕΕ, αλλά και επειδή η Αγκυρα καθυστερεί και καθυστερεί και καθυστερεί να υποβάλει στην Κομισσιόν το Εθνικό Σχέδιο Δράσης, που την δεσμεύει να συμμορφωθεί με όλους τους όρους της εταιρικής σχέσης, πράγμα που λίαν απαρέσκει στους τούρκους στρατιωτικούς.
Αλλά δε βαριέσαι! Για την απόρριψη των τουρκικών αξιώσεων δεν φταίει ούτε η ΕΕ, ούτε οι παρασάγγες που χωρίζουν την Τουρκία από την πόρτα του ευρωπαϊκού σπιτιού. Φταίει η παμπόνηρη, παντοδύναμη Αθήνα, που βυσσοδομεί εις βάρος της Αγκυρας!
ΟΛΑ αυτά θα ήταν ευτράπελα και μέρος της υψηλής πολιτικής των εκβιασμών, που ασκεί κατά πάγια παράδοση η Αγκυρα. Αλλά παύουν να είναι αστεία, από την ώρα που οι τουρκικοί τραμπουκισμοί έχουν την αμέριστη υποστήριξη των αμερικανών κοσμοκρατόρων και αβανταδόρων της.
Πρώτος-πρώτος, ο υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ και σεσημασμένο «γεράκι» Ντέιβιντ Ράμσφελντ, σε συνέδριο στο Μόναχο, δήλωσε πως το ευρωπαϊκό στρατιωτικό σχέδιο «αποσταθεροποιεί το ΝΑΤΟ», αλλά και πως ανάγκη πάσα «να αγκαλιάζει όλες τις χώρες μέλη της Ατλαντικής Συμμαχίας, που δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση», ήγουν την Τουρκία. Και απόκοντα, ο πολλά δυνάμενος εν Ουασινγκτώνι ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Τζων Μακέιν «πικραίνεται» για «τον τρόπο που η ΕΕ χειρίζεται τις σχέσεις της με την Τουρκία, ένα σύμμαχο κλειδί του ΝΑΤΟ». Και, φυσικά, ο Γ. Γραμματέας του ΝΑΤΟ έσπευσε να εκφράσει και τις δικές τους «ανησυχίες».
ΑΠΕΝΑΝΤΙ σ’ αυτά, όμως, και στις άλλες φιλοτουρκικές κορώνες των νέων αρχόντων της Ουάσινγκτον, υπάρχει ένας πελώριος διαφωνών ογκόλιθος: ο ίδιος ο πρόεδρος Μπους. Αν τουλάχιστον πιστέψουμε τον ίδιον. Που, πριν έναν ακριβώς χρόνο, στις 19.2.2000, διαλαλούσε σε λόγο του στην Καλιφόρνια:
«Οι Αρμένιοι έχουν υποστεί μίαν ασυγχώρητη γενοκτονία, η οποία επιβάλλει σε κάθε τίμιο άνθρωπο να θυμάται και να βεβαιώνει τα γεγονότα εκείνα και τα διδάγματα από ένα αποτρόπαιο έγκλημα, σε έναν αιώνα αιματηρών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητος. Εάν εκλεγώ πρόεδρος, θα φροντίσω να αναγνωρίσει το έθνος μας δεόντως το τραγικό μαρτύριο του αρμενικού λαού».
Και φυσικά, οι Αρμένιοι (και όχι μόνο) περιμένουν, τώρα που έγινε πρόεδρος, «να τιμήσει τις υποσχέσεις του και να καταδικάσει επίσημα τη γενοκτονία του 1915».
Θα το κάνει; Θα αψηφήσει τους αφρούς λύσσας των «πολύτιμων συμμάχων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ»… και τον κίνδυνο να «διαρρήξει» η Αγκυρα τις σχέσεις της με την Ουάσινγκτον, όπως έκανε με τη Γαλλία; Κι αν δεν τον κάνει, τι αξιοπιστία απομένει στον αρχηγέτη της υφηλίου;
Βέβαια, τις υποσχέσεις εκείνες τις έδωσε σε προεκλογική περίοδο και για ν’ αποσπάσει τις ψήφους των εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων των ΗΠΑ. Και όπως έλεγε ο «σιδηρούς καγκελάριος» Μπίσμαρκ, «Τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται πριν από τις εκλογές, κατά τον πόλεμο και μετά το κυνήγι». Ωστόσο ο λόγος ενός κυβερνήτη είναι λόγος, και μάλιστα όταν γίνει πρόεδρος και πρόεδρος, που είπε το θαυμάσιο τούτο:
«Ο κόσμος επιζητεί (sic) την ηγεσία της Αμερικής, προσβλέπει στην ηγεσία μιας χώρας, που οι αξίες της είναι η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η ισότητα».
Η δικαιοσύνη, Mr. President! Ιδού, λοιπόν, η Ρόδος, ιδού και το (περί γενοκτονίας) ψήφισμα…
ΕΠΙΜΕΤΡΟ. Για την εκστρατεία δυσφήμισης της χώρας με όπλο την τρομοκρατία και με στόχο τη ματαίωση των Ολυμπιακών του 2004, έχουν γραφτεί τόσα, που νομίζω πως άλλα σχόλια πλεονάζουν. Θα περιορισθώ σ’ ένα μόνο:
Ο πρωτολάτης αυτής της εκστρατείας συνταξιούχος υπάλληλος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, Γουέιν Μέρι, ως μαινόμενη Ηρωδιάδα, αποκαλεί τη χώρα μας «βασίλειο του τρόμου». Αν αυτός ο «παρανοϊκός» (όπως τον αποκαλούν) σταυροφόρος διάβαζε τις αμερικανικές εφημερίδες και ειδικά την «Washington Post», θα μάθαινε αν και το ξέρει άριστα πως «αποτελούν καθημερινό φαινόμενο οι φονικές επιθέσεις οπλοφόρων, που καταγράφουν τα αστυνομικά τμήματα των ΗΠΑ». Και πως «το 1996, σκοτώθηκαν 10.744 αμερικανοί από πυροβόλα όπλα». Αλλά πως μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού κατά την «Washington Post», πάντα «υπολογίζεται πως τα όπλα που υπάρχουν στις ΗΠΑ ξεπερνούν τα 192 εκατομμύρια»; Κι όμως, ο νέος υπουργός δικαιοσύνης Ντόναλντ Ασκροφτ «υπεραμύνθηκε του συνταγματικού δικαιώματος των αμερικανών να φέρουν όπλα». Και να τα μεταχειρίζονται, φυσικά, όποτε τους κάνει «συνταγματικό» κέφι…
Πού, λοιπόν εδρεύει το «βασίλειο του τρόμου», εντιμότατε κ. Μέρι;
ΥΣΤΕΡΑ απ’ όλα αυτά τα τουρκικά, τα προεκλογικά, τα τρομοκρατικά καταλαβαίνουν οι αναγνώστες γιατί θυμήθηκα τους Αθλιους…
1. Οι άθλιοι, Βιβλ. 5, κεφ. 15. Μετάφρ. Ι. Ισιδωρίδου Σκυλίτση σε άκρα, αλλά ωραία καθαρεύουσα. Χαρακτηριστικά, όμως, το τραγούδι έχει μεταφραστεί στη δημοτική…
