Μισό λεπτό προτού βγάλετε συμπεράσματα για την υποβάθμιση του πολιτικού διαλόγου με «νταβατζήδες και τζάμπα μάγκες», να εξηγήσουμε το εξής: μεσημέρι στου «Μπαϊρακτάρη» είναι εξ ορισμού ολισθηρή επιλογή για τον δημόσιο βίο, η οποία οδηγεί, όπως αποδείχθηκε, στον διχασμό και αποκλείει τη συναίνεση για επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας! Αν του είχαν πάει να φάει κάτι ελαφρύ ή του είχαν στείλει μια μερίδα από τη φρουτόκρεμα των διδύμων, τίποτε απ’ αυτά δεν θα είχε συμβεί! Μην παραμελείτε την ανθρώπινη διάσταση της πολιτικής, την οποία, στη συγκεκριμένη περίπτωση λόγω… ειδικού βάρους, είμαι πολύ πιο ειδικός να αναλύσω από Μουλόπουλο και άλλους καταφανώς λιτοδίαιτους και ουδόλως μερακλήδες. Ιδού πώς λειτουργεί: Μπαίνει ο Πρωθυπουργός στο σουβλατζίδικο.
H όσφρησή του τρελαίνεται και στέλνει παρανοϊκά μηνύματα SOS στο βαθύ λαρύγγι, το οποίο με τη σειρά του μεταβιβάζει μικροκύματα πανικού στο ενοχικό στομάχι του. Αυτό, επειδή υποφέρει από κάτι τέτοιες μεσημεριανές αρπαχτές και την ξέρει τη δουλειά, διαχέει τα αρπακτικά νανοκύτταρα που ήδη έχουν ανοίξει τη στοματάρα τους στη χάσκουσα κοιλιά του ηγέτη του τόπου. Εκεί αρχίζει η μεγάλη μάχη. H αδηφάγος κοιλία που εκπέμπει το «φάε-φάε-φάε» συγκρούεται με τον αριστερό λωβό του εγκεφάλου, ο οποίος διατάσσει δίαιτα, «γιατί είναι φρικτό να προχωρώ εγώ μπροστά σαν ντουλάπα και δίπλα μου ο Ρουσόπουλος σαν σικ κρεμάστρα». Την ίδια στιγμή που ο οργανισμός του Πρωθυπουργού υφίσταται αυτό το σοκ απέναντί του η κυρία Παπακώστα χλαπακιάζει τα κεμπάπ και, ακόμη χειρότερα, έχει και τον υιό Μητσοτάκη «φάτσα κάρτα», ο οποίος κατέχει τη χρυσή συνταγή κρητικής μακροβιότητας του μπαμπά του: Τρως σαν βόδι αλλά παραμένεις λεπτός σαν σπίνος! Ο σισύφειος αγώνας να μην υποκύψει στο διπλή πίτα ντονέρ συγχέεται εκείνη τη στιγμή στο θολωμένο μυαλό ενός λαίμαργου (πιστέψτε με, ξέρει τι λέει αυτός που κλέβει το κρουασάν σοκολά της κόρης του) με τα παιδικά του χρόνια, μια στριμμένη θεία που δεν του έπαιρνε παγωτό, κάποιον φίλο του πιο αδύνατο που του ‘φαγε κάποτε ένα κορίτσι, το ότι παραμένει στυλιστική καρικατούρα του κομψότατου Εθνάρχη θείου του, και καταλήγει ασυνείδητα σε ό,τι σήμερα νομίζει πως τον κατατρέχει: στα διαπλεκόμενα.
Ο ταλαιπωρημένος αχόρταγος προσωποποιεί και ταυτίζει στην ουσία τη ζυγαριά του και την τελευταία τρύπα της προκρούστεια τεντωμένης ζωής του με κάποιους φαντασιακούς διαπλεκόμενους εχθρούς. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που η Παπακώστα παραγγέλνει και τρίτη μερίδα «με απ’ όλα», ο ηγέτης, ο οποίος από την πολλή μπίρα σε άδειο στομάχι έχει νευριάσει φοβερά, πετάει κατά πώς λένε την ατάκα «πέντε νταβατζήδες και πέντε συντεχνίες» κυβερνούν τον τόπο. Μπορεί να ήθελε να βρίσει «πέντε σουβλατζήδες και πέντε πιτσαρίες». Το σίγουρο είναι πως αν είχε φάει του σκοτωμού, χωρίς τους βουλευτές του να τον συγχύζουν με την μπουκιά στο στόμα και τις καταραμένες κάμερες να τον παρακολουθούν στην έξοδο για το πόσο προηγείται η κοιλιά του σακακιού του, δεν θα είχε πει τέτοιες βαριές, ανεδαφικές κουβέντες. Λέω ανεδαφικές, γιατί νταβατζήδες δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς… πόρνες ούτε στο σίριαλ της Μανίνας Ζουμπουλάκη, όπου ο Κιμούλης κάνει τον προαγωγό της Ματσούκα, την οποία ερωτεύεται ο Αλκις Κούρκουλος που είναι σοφιστικέ μπράβος. Προαγωγοί χωρίς πόρνες δεν υπάρχουν, πώς να το κάνουμε.
Και επειδή εδώ και δεκαετίες πια όλοι οι πολιτικοί που κατηγορούνται ότι «εκδίδονται επί χρήμασι» αναγνωρίζονται τελικά από τους ίδιους τους αντιπάλους τους ύστερα από εξεταστικές σαν «παρθένες» συμβαίνουν δύο τινά: είτε δεν υπάρχουν πόρνες, ούτε νταβατζήδες, είτε συμβαίνει κάτι άλλο που το γνωρίζουν πολύ καλά συνήθως στο Τμήμα Ηθών! Κάποιος, μπορεί και ο επικεφαλής, τα «πιάνει» κανονικά και ξεχνά ότι υπάρχουν πόρνες και νταβατζήδες, ώσπου κάτι πάει στραβά! Τότε με το κύρος του αξιώματός του μπαγλαρώνει ορισμένους από τους προαγωγούς που δεν του φέρονται με τον δέοντα σεβασμό, τους εξοντώνει και δίνει τη δουλειά στα δικά του κολλητάρια «νταβατζήδες» με το αζημίωτο. Αν μας κυβερνούν «νταβατζήδες», τότε το Μαξίμου είναι κάτι σαν άσπιλο Τμήμα Ηθών…
