Αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε να φτάσει στα πρόθυρα της κατάρρευσης η διεθνής οικονομία ώστε οι κυβερνήσεις να δεήσουν να ασχοληθούν με τα αυτονόητα. Να μπορέσουν, δηλαδή, να αντιληφθούν ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας δεν μπορεί να παραδίδεται στα χέρια των ασύδοτων και άπληστων αληταράδων που το οδήγησαν στον γκρεμό.
Και να καταλάβουν, όπως φαίνεται τώρα να αντιλαμβάνονται, ότι δεν μπορεί να υπάρξει εύρυθμη οικονομία χωρίς ρυθμιστικό πλαίσιο, χωρίς ελεγκτικές αρχές και χωρίς τη λειτουργική συνύπαρξη του ιδιωτικού με το Δημόσιο.
Στοιχειώδη πράγματα, θα μου πείτε. Συμφωνώ. Αλλά τα στοιχειώδη είναι αυτά που μας λείπουν συνήθως. Και ερωτώ:
– Πώς να αντιμετωπίσει κανείς σοβαρά τις προσπάθειες του Πρωθυπουργού να δείξει ότι ασχολείται με την οικονομία όταν παραμένει κενή η θέση του οικονομικού συμβούλου του, αφ΄ ότου στις αρχές του καλοκαιριού η Λουρή διορίστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος; Πώς είναι δυνατόν να αντιμετωπίζει μια κυβέρνηση τη μεγαλύτερη διεθνή οικονομική κρίση της τελευταίας πενταετίας χωρίς ένα συγκροτημένο οικονομικό επιτελείο; Και πώς θα μας πείσει ο Πρωθυπουργός ότι έχει ως απόλυτη προτεραιότητα την οικονομία, όταν δεν έχει φροντίσει τόσους μήνες να βρει έναν οικονομικό σύμβουλο;
– Πώς να αξιολογήσει κανείς τις απόπειρες του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης να δείξει ότι κάτι έχει να πει στην παρούσα συγκυρία όταν δεν λέει τίποτε που δεν είναι κοινότυπο και τίποτε που δεν είναι ξεπερασμένο; Πώς θα πείσει τους Ελληνες ότι αξίζει να του εμπιστευτούν την τύχη τους στη μέση της χειρότερης δυνατής οικονομικής συγκυρίας όταν δεν έχει επιδείξει ένα οικονομικό επιτελείο στοιχειωδώς αξιόπιστο; Είναι δυνατόν να κάνει ποτέ σοβαρή δουλειά στην οικονομία με τους καλαμπουρτζήδες που έχει μαζέψει;
Για να παραφράσω (για πολλοστή φορά) τον μακαρίτη τον Κλεμανσό, η οικονομία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους οικονομολόγους. Και αυτό, δυστυχώς, συνέβη την τελευταία δεκαπενταετία όταν κουμάντο έκαναν οι τραπεζίτες, οι μπρόκερ και οι διάφοροι σαλταδόροι του κέρδους. Από την άλλη πλευρά, όμως, η οικονομία είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσει κανείς μόνο στους πολιτικούς. Και κυρίως στους πολιτικούς που δεν δείχνουν καν τη διάθεση να εξοικειωθούν με το αντικείμενο ή έστω να περιστοιχιστούν από σοβαρούς ανθρώπους που είναι εξοικειωμένοι μαζί του. Διότι έτσι καταλήγουν σε δουλειές του ποδαριού και στις δουλειές αυτές οι σαλταδόροι που λέγαμε είναι άπιαστοι.
