Είθισται ποιητική αδεία – από τα Temu – να γράφουμε ότι οι χρονιές ανατέλλουν. Με αυτό το νέο έτος τα πράγματα είναι κατά τι διαφορετικά. Το 2026 δεν έρχεται ως απαλό χάδι ή με την ελαφράδα με την οποία γυρνάει κανείς μια ημερολογιακή σελίδα, αλλά μπαίνει με βηματισμό εισβολής.
Εάν το 2025 υπήρξε η χρονιά της μεγάλης αναμονής, των πολιτικών χρησμών και των αναγνωριστικών κινήσεων, το 2026 είναι η στιγμή που η παγκόσμια σκακιέρα σταματά να τρίζει και αρχίζει να σπάει. Επτά πρόσωπα, ισάριθμες διαφορετικές κοσμοθεωρίες και μία παγκόσμια οικονομία που μοιάζει να ακροβατεί σε τεντωμένο σκοινί πάνω από μια άβυσσο αλγορίθμων, δασμών και εθνικών εγωισμών συνθέτουν το νέο σκηνικό που διαμορφώνεται στο διεθνές περιβάλλον.
Σε έναν κόσμο που έχει χάσει την πίστη του στα μεγάλα αφηγήματα και ιδανικά, οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Κίνας, της Σαουδικής Αραβίας, της Ινδίας, του Ισραήλ και του Ηνωμένου Βασιλείου δεν καλούνται πλέον να παίξουν μόνο τον ρόλο του πολιτικού και να διαφυλάξουν την παγκόσμια τάξη, αλλά να διαχειριστούν (ή μήπως να επιτείνουν;) την παγκόσμια αταξία.
Ντόναλντ Τραμπ: Η Παλινόρθωση της Συναλλακτικής Διπλωματίας
Reuters
Ο Ντόναλντ Τραμπ υποδέχεται το 2026 έχοντας κάνει σαφές πως αντιμετωπίζει τη δεύτερη θητεία του όχι ως μια απλή πολιτική επιστροφή, αλλά ως μια ολική επαναφορά της αμερικανικής ισχύος στην πιο ωμή της μορφή. Αντλώντας μάλιστα momentum από την επερχόμενη επέτειο ενός τετάρτου της χιλιετίας (βλ. 250 ετών) από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας (4 Ιουλίου 1776) και τους σχετικούς εορτασμούς για την αμερικανοσύνη.
Για τον Τραμπ, η παγκόσμια σκηνή δεν είναι ένας χώρος αξιών – πολύ περισσότερο ιδεών –, αλλά ένα μεγάλο παζάρι. Γι’ αυτό και το 2026 οι δασμοί δεν αποτελούν πλέον απειλή ή δαμόκλειο σπάθη. Είναι η νέα κανονικότητα. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας που υλοποιεί ο Λευκός Οίκος το 2026 εστιάζει στον «Σκληρό Ρεαλισμό».
Ο 47ος POTUS χρησιμοποιεί το δολάριο ως γεωπολιτικό ρυθμιστή, επιβάλλοντας δασμούς που αναγκάζουν ακόμη και τους πιο στενούς συμμάχους να αναρωτηθούν εάν η φιλία με την Ουάσιγκτον συνοδεύεται από τιμοκατάλογο. Η οικονομία υπό τον Τραμπ είναι μια άσκηση επιθετικού προστατευτισμού: κλείνει τις πόρτες στον κόσμο για να «θεραπεύσει» τον πληθωρισμό, την ώρα που η Τεχνητή Νοημοσύνη και τα κρυπτονομίσματα αποκτούν θεσμική βούλα στον Λευκό Οίκο.
Το 2026, ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν θέλει να ηγηθεί του ελεύθερου κόσμου – τουλάχιστον με πολιτικούς όρους. Αλλά επιδιώκει να τον αναγκάσει να αγοράζει αμερικανικά. Η διπλωματία του θυμίζει έντονα ριάλιτι σόου υψηλού ρίσκου: οι σύνοδοι κορυφής είναι σκηνοθετημένες για να παράγουν τίτλους ειδήσεων και χρηματιστηριακά σκαμπανεβάσματα.
Η σχέση του με το ΝΑΤΟ έχει μετατραπεί σε μια υπηρεσία σε συνδρομητική πλατφόρμα, όπου η προστασία παρέχεται μόνο σε όσους «πληρώνουν τους λογαριασμούς τους». Για τον Τραμπ, το 2026 είναι η χρονιά που η Αμερική σταματά να φορά τη στολή εργασίας του χωροφύλακα του πλανήτη και γίνεται ο μεγαλύτερος πωλητής του.
Σι Τζινπίνγκ: Ο Αυτοκράτορας της Ψηφιακής Κυριαρχίας
Στην αντίπερα όχθη, ο Σι Τζινπίνγκ βρίσκεται στην αφετηρία του 15ου Πενταετούς Σχεδίου (2026-2030). Η Κίνα δεν είναι πια ο ακούραστος κινητήρας της παγκόσμιας ανάπτυξης, αλλά ένας γίγαντας που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον αποπληθωρισμό και την τεχνολογική υπεροχή.
Reuters
Ο Σι έχει καταλάβει ότι η μάχη του 21ου αιώνα δεν θα κριθεί στα λιμάνια, αλλά στους servers. Η πρωτοβουλία «AI Plus» είναι το μανιφέστο του για το 2026. Ενώ ο αμερικανός ομόλογός του υψώνει τείχη από μπετόν και δασμούς, ο εκείνος χτίζει ψηφιακούς δρόμους. Επενδύει σε «νέες ποιοτικές παραγωγικές δυνάμεις» (NQPFs) – μια κωδική ονομασία για τα μικροτσίπ, την κβαντική πληροφορική και την πράσινη ενέργεια. Αυτή τη χρονιά, ο Σι παίζει το χαρτί του «υπεύθυνου παίκτη» στον Παγκόσμιο Νότο, προσφέροντας μια εναλλακτική στο δολάριο μέσω του ψηφιακού γιουάν.
Η Κίνα του Σι είναι πλέον μια χώρα που στρέφεται προς τα μέσα για να θωρακιστεί, αλλά επεκτείνεται προς τα έξω για να κυριαρχήσει τεχνολογικά. Ο έλεγχος των σπάνιων γαιών χρησιμοποιείται ως αντίβαρο στους αμερικανικούς δασμούς, δημιουργώντας έναν παγκόσμιο τεχνολογικό «ψυχρό πόλεμο». Για τον Σι, το 2026 είναι η χρονιά που η Κίνα πρέπει να αποδείξει ότι το «Κινεζικό Oνειρο» μπορεί να επιβιώσει χωρίς τη δυτική κατανάλωση, βασιζόμενο στην απόλυτη κυριαρχία πάνω στα δεδομένα και την ενέργεια του μέλλοντος.
Βλαντίμιρ Πούτιν: Ο Παίκτης της Φθοράς
Για τον Βλαντίμιρ Πούτιν το 2026 προβάλλει ως η χρονιά της «δικαίωσης» μέσω της ανθεκτικότητας. Επειτα από χρόνια οικονομικών και πολιτικών κυρώσεων, ο ρώσος πρόεδρος ποντάρει στην κόπωση των αντιπάλων του. Η στρατηγική του είναι απλή: να παραμείνει στο τραπέζι περισσότερο από τους άλλους.
Τη χρονιά που μόλις ξεκίνησε, η ρωσική οικονομία είναι πια μια πλήρως στρατιωτικοποιημένη μηχανή που έχει μάθει να ζει στη σκιά του παγκόσμιου εμπορίου, τροφοδοτούμενη από εναλλακτικές οδούς προς την Ασία.
Reuters
Ο Πούτιν εκμεταλλεύεται κάθε ρωγμή στη δυτική συμμαχία, ειδικά τώρα που η Ουάσιγκτον του Τραμπ δείχνει λιγότερη διάθεση για δαπανηρές δεσμεύσεις στην Ευρώπη.
Με τον προϋπολογισμό του 2026 να ρίχνει το 40% των δαπανών στην άμυνα και την ασφάλεια, ο Πούτιν δεν κόπτεται βεβαίως για την ευμάρεια των πολιτών του, αλλά για την επιβίωση του καθεστώτος του ως «μεγάλου αποσταθεροποιητή» στην παγκόσμια κονίστρα.
Χρησιμοποιεί την ενέργεια, τα σιτηρά και τις κυβερνοεπιθέσεις ως εργαλεία υβριδικού πολέμου. Τη νέα χρονιά η Ρωσία του Πούτιν δεν επιδιώκει την αποδοχή από την παγκόσμια κοινότητα αλλά τη διατήρηση της απειλής και του φόβου.
Ο ίδιος εμφανίζεται ως ο ηγέτης ενός «αντι-δυτικού μετώπου», συσπειρώνοντας δυνάμεις που θέλουν να δουν την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων να καταρρέει. Για τον Πούτιν, το 2026 είναι (ή τουλάχιστον ο ίδιος θα ήθελε να είναι) η χρονιά που η φθορά της Δύσης γίνεται πλέον μη αναστρέψιμη και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην παρακμή.
Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν: Ο Πρίγκιπας του Μέλλοντος
Αν υπάρχει ένας παίκτης που το 2026 μοιάζει να ζει ήδη στο 2050, αυτός δεν είναι άλλος από τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν (MBS). Η Σαουδική Αραβία δεν είναι πια απλώς μια πετρελαιοπαραγωγός χώρα. Αναδεικνύεται σε ένα παγκόσμιο επενδυτικό fund. Με το πρόγραμμα «Vision 2030» να πλησιάζει στην τελική του ευθεία, ο MBS είναι ο άνθρωπος που κρατά τα κλειδιά της παγκόσμιας ρευστότητας και της ενεργειακής μετάβασης.
Photo Reuters
Τη χρονιά που μόλις ξεκίνησε, το Ριάντ θα φιλοξενήσει παγκόσμιες συνόδους για την Τεχνητή Νοημοσύνη και τον αθλητισμό, ενώ οι φουτουριστικές πόλεις στην έρημο, όπως η Neom, αρχίζουν να αποκτούν την πρώτη τους λειτουργική μορφή παρά τις προκλήσεις. Ο MBS διεκδικεί τον ρόλο του απόλυτου μεσολαβητή ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση.
Είναι ο μόνος που μπορεί να μιλάει την ίδια ημέρα με τον Τραμπ για την ασφάλεια, με τον Σι για την τεχνολογία και με τον Πούτιν για τον έλεγχο των τιμών του πετρελαίου.
Το 2026, ο MBS δεν ακολουθεί κανέναν από τους ομολόγους και τους συνομιλητές του. Αντίθετα, όλοι ακολουθούν τη ροή των χρημάτων του, παρά τις προκλήσεις. Χρησιμοποιεί το επενδυτικό του ταμείο (PIF) για να αγοράσει επιρροή σε κάθε γωνιά του πλανήτη – από το ποδόσφαιρο (βλ. παραμονή του Κριστιάνο Ρονάλντο στη Saudi Pro League και φήμες για ενδιαφέρον απόκτησης της Μπαρτσελόνα) και το Χόλιγουντ μέχρι τις κρίσιμες υποδομές στην Ευρώπη. Για τον MBS, το 2026 είναι η χρονιά που η Σαουδική Αραβία παύει να είναι μια περιφερειακή δύναμη και γίνεται ο απαραίτητος εταίρος της νέας παγκόσμιας οικονομίας.
Κιρ Στάρμερ: Ο Τεχνοκράτης στη Μετά Brexit Θύελλα
Ο βρετανός πρωθυπουργός μπήκε στο 2026 με το βάρος μιας χώρας που προσπαθεί να βρει τα πατήματα και τη θέση της σε έναν κόσμο που δεν κάνει τα στραβά μάτια, δεν χαρίζεται και δεν συγχωρεί. Επειτα από 18 μήνες στην εξουσία, ο Στάρμερ ανακαλύπτει ότι η αλλαγή είναι εξαιρετικά δύσκολη όταν τα ταμεία είναι άδεια και οι παγκόσμιοι σύμμαχοι κινούνται με βάση το ένστικτο και όχι με τους συνήθεις κανόνες.
Το 2026 μοιάζει για τον Στάρμερ ως η χρονιά του «μεγάλου επαναπροσδιορισμού» (βλ. reset). Χωρίς να μπορεί να επιστρέψει (πιθανότατα) στην ΕΕ, προσπαθεί να χτίσει μια γέφυρα λογικής ανάμεσα στην Ευρώπη και την απρόβλεπτη Αμερική του Τραμπ. Εκπροσωπεί την τελευταία ίσως προσπάθεια της παραδοσιακής, θεσμικής διακυβέρνησης να επιβιώσει σε μια εποχή εύκολων ρητορειών και φθηνού λαϊκισμού.
Reuters
Ο Στάρμερ ποντάρει στην «ασφάλεια μέσω της συνεργασίας», προσπαθώντας να πείσει τις αγορές ότι η σταθερότητα είναι η νέα επανάσταση.
Το 2026, η Βρετανία υπό τον Στάρμερ προσπαθεί να γίνει ο «έντιμος διαμεσολαβητής» σε έναν κόσμο συγκρούσεων, την ώρα που στο εσωτερικό πρέπει να αποδείξει ότι η σοσιαλδημοκρατική διαχείριση μπορεί να παράγει ανάπτυξη σε ένα περιβάλλον παγκόσμιου προστατευτισμού. Για τον Στάρμερ, το 2026 είναι η χρονιά της απόλυτης δοκιμασίας: μπορεί η λογική να αποδειχθεί πιο δυνατή από τον θόρυβο;
Μπενιαμίν Νετανιάχου: Ο Survivor της Γεωπολιτικής Αβύσσου
Αν η πολιτική επιβίωση ήταν ολυμπιακό άθλημα, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου το 2026 θα είχε ήδη κατακτήσει – για όλους τους λάθος λόγους – το χρυσό μετάλλιο. Ο «Μπίμπι» εισέρχεται στη νέα χρονιά έχοντας μετατρέψει το Ισραήλ σε έναν γρίφο για δυνατούς λύτες. Για τον ίδιο πρόκειται για μια χρονιά «διαχείρισης της ισχύος μέσω της έντασης».
Στην παγκόσμια σκακιέρα, εμφανίζεται ως ο απόλυτος εγγυητής μιας ασφάλειας που μοιάζει να βρίσκεται σε διαρκή συναγερμό. Η σχέση του με τον Τραμπ είναι μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον προσωπικό θαυμασμό και τον σκληρό ρεαλισμό.
Reuters
Το Ισραήλ του 2026 είναι ένα αλλοτινό «Start-up Nation» που έχει μετατραπεί σε «Fortress Nation» – με ανεπούλωτα συλλογικά τραύματα – και δεν ζητεί πλέον την άδεια κανενός για να χαράξει τα δικά του σύνορα στην άμμο της Εγγύς Ανατολής.
Ναρέντρα Μόντι Ο Γκουρού της Νέας Ισορροπίας
Στο Νέο Δελχί, ο Ναρέντρα Μόντι υποδέχεται το 2026 ως ένας «Vishwa Guru» (Δάσκαλος του Κόσμου). Είναι ο άνθρωπος που καταφέρνει το ακατόρθωτο: να είναι ο απαραίτητος εταίρος της Δύσης απέναντι στην Κίνα, παραμένοντας ταυτόχρονα στρατηγικός συνομιλητής της Μόσχας.
Η ινδική οικονομία το 2026 είναι μια ασταμάτητη μηχανή που σύντομα θα διεκδικεί με αξιώσεις τη θέση της τρίτης μεγαλύτερης δύναμης στον κόσμο. Ο Μόντι δεν μιλάει τη γλώσσα των ιδεολογιών, αλλά τη γλώσσα των υποδομών. Στο παγκόσμιο παζάρι, η Ινδία λειτουργεί ως ο «πολυδιάστατος παίκτης» που μπορεί να αγοράζει ρωσικό πετρέλαιο και ταυτόχρονα να κατασκευάζει αμερικανικά iPhones, επιβεβαιώνοντας ότι τη χρονιά που διανύουμε η Ινδία θα είναι ο κρίσιμος ρυθμιστής της πλάστιγγας.
Reuters
Επτά ηγέτες, επτά σχολές σκέψης
Τι συμβαίνει όταν αυτοί οι επτά διαφορετικοί κόσμοι διαφωνούν; Το 2026 διαφαίνεται ότι θα είναι αναντίρρητα η χρονιά των ασύμμετρων συμμαχιών. Δεν θα υπάρχουν πια «στρατόπεδα» με την παραδοσιακή έννοια ή στρατηγικές συμμαχίες, αλλά ευκαιριακά συμφέροντα. Η παγκόσμια οικονομία του 2026 δεν θα επηρεάζεται μόνο από τα επιτόκια της FΕD ή της ΕCB, αλλά από το ποιος ελέγχει τα ορυκτά για τις μπαταρίες, ποιος κατέχει τους πιο ισχυρούς servers για την τροφοδότηση της Tεχνητής Nοημοσύνης και ποιος μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια των θαλάσσιων εμπορικών οδών.
Ο πληθωρισμός το 2026 δεν θα είναι μόνο νομισματικό φαινόμενο, αλλά γεωπολιτικό αποτέλεσμα των δασμών και των κυρώσεων. Ο Τραμπ θα πιέζει για διμερείς συμφωνίες που ευνοούν τη μείωση του αμερικανικού ελλείμματος, ο Σι θα οχυρώνει το ψηφιακό του νόμισμα, ο Πούτιν θα εργαλειοποιεί κάθε έλλειψη στην αγορά τροφίμων και ενέργειας, ο MBS θα επιχειρεί να αγοράσει το μέλλον της τεχνολογίας και ο Στάρμερ θα προσπαθεί να κρατήσει τη λογική των διεθνών κανόνων ζωντανή.
Τα νέα δεν είναι ακριβώς ευοίωνα. Το 2026 δεν προμηνύεται μια χρονιά σταθερότητας. Αλλά μάλλον θα είναι το έτος κατά τη διάρκεια του οποίου θα συνειδητοποιήσουμε ότι η παλαιά παγκόσμια τάξη, βασισμένη στην «Pax Americana» και τους πυλώνες της παγκοσμιοποίησης, δεν προβλέπεται να ανακάμψει.
Το 2026 είναι η εποχή του «Μεγάλου Κατακερματισμού», ενώ πιθανότατα ο κόσμος δεν θα τελειώσει με πάταγο, αλλά με μια ειδοποίηση στο κινητό μας τηλέφωνο. Οι ηγέτες ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Ινδίας, Σαουδικής Αραβίας, Ισραήλ και Ηνωμένου Βασιλείου είναι οι σκηνοθέτες μιας παράστασης όπου το σενάριο γράφεται σε πραγματικό χρόνο, και οι πολίτες ως θεατές καλούμαστε να μάθουμε να ζούμε (ή μάλλον να επιβιώνουμε) μέσα στο άλλοτε δημιουργικό, άλλοτε απρόβλεπτο και συχνά επικίνδυνο χάος που αφήνουν στο διάβα τους.
Αν μη τι άλλο, η χρονιά που μόλις υποδεχθήκαμε με τυμπανοκρουσίες δεν θα ζητήσει την άδειά μας για να σαρώσει ό,τι δεν αναθεωρήθηκε ακόμη.
