Στα πρώτα του βήματα το 2026, με τις ευχές αισιοδοξίας να το συνοδεύουν, είτε ως τρέχουσα επικαιρότητα είτε ως ευρύτερη πολιτική συνθήκη, το νέο έτος είναι αυτόχρημα εκλογικό. Ακόμη και αν η εκλογική αναμέτρηση διεξαχθεί το 2027, το έτος που ξεκίνησε θα είναι ο χρονικός τόπος της παρατεταμένης προπαρασκευής της.
Τόσο στο μέτωπο της επεξεργασίας των επιχειρημάτων όσο και στην οργανωτική δημόσια στήριξή τους. Μηχανικά οι πολιτικές δυνάμεις θα συνταχθούν στις ανάγκες της πολιτικής σύγκρουσης εν όψει. Στη σκιά αυτής της δημόσιας παραδοσιακού τύπου εκλογικής ανασύνταξης, η συνειδητοποίηση θα επιταχυνθεί και θα ωριμάσει.
Αν ο βιωμένος χρόνος μεταφέρεται αμορφοποίητα με τη μνήμη, η ατομική εμπειρία ξαναβλέπει τον εαυτό της με νέα ματιά σε κάθε εκλογική αναμέτρηση και ως ανακεφαλαιωμένη εμπειρία εκφράζεται στην κάλπη.
Είναι λογικό. Η κυριαρχία της επικαιρότητας έτσι όπως καθημερινά ρέει ως «μικρό» ή «μεγάλο» γεγονός μάς παρασύρει στις στιγμιαίες εντυπώσεις και νοθεύει την κρίση μας ως προς το σημαντικό και το ασήμαντο, σβήνει ή υποτιμά την αναγκαία διάκριση, παρέχει την ευκαιρία σε έναν επικοινωνιακό μηχανισμό επιρροής ή και επιβουλής να κατατάσσει την πραγματική ζωή κατά τις προσωρινές πολιτικές του ανάγκες και ανάλογα να επιχειρεί να καθορίσει τη βαρύτητα των γεγονότων.
Προσκρούει στη διαδρομή στο ατομικό κριτήριο, που αν προς στιγμή υπόκειται στην επιρροή της ρητορικής της εξουσίας ή μιας πολιτικής δύναμης με ισχυρό λόγο, ο χρόνος θα έλθει να συντελέσει στην ωρίμανση, το εντυπωσιακό θα χάσει την έντασή του και το βιωμένο θα γίνει με ανανεωμένο τρόπο σταθερό μέρος της πραγματικότητας. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς μια εκδήλωση διαφθοράς, είναι ένα μάθημα επανάληψης, μια άσκηση εμπέδωσης της θεσμικής αλλοίωσης.
Ενα έτος είναι μακρύς χρόνος. Αν μια εξουσία χρειάζεται πάντα και άλλον χρόνο, ταυτόχρονα ο ίδιος αυτός χρόνος την απειλεί, αφού οι ευκαιρίες που δίνει συνυπάρχουν με τη φθορά που μηχανικά γεννάει, αλλά και με τα γεγονότα που απρόβλεπτα θα προκύψουν και εκτός ελέγχου θα εισβάλουν. Δεν θα αποφύγει αυτό το πρόβλημα η σημερινή κυβέρνηση.
Στον έβδομο χρόνο της διακυβέρνησης, με το παρελθόν εξαντλημένο ως επιχείρημα και τη συμψηφιστική μέθοδο να τροφοδοτεί την ατομική συνειδητοποίηση, θα αισθανθεί την πίεση να αποκτά νέα ορμή με την επιστροφή στην ημερολογιακή ρουτίνα της διαχείρισης και τις αριθμητικές καταγραφές της αποδοχής της να δείχνουν τη μειωμένη εμπιστοσύνη που πλέον τη συνοδεύει.
Υποχρεωτικά θα εξελιχθεί σε εκλογικό σχήμα και όλες οι αποφάσεις και ενέργειές της θα ενταχθούν σε έναν προπαρασκευαστικό εκλογικό σχεδιασμό, υποτασσόμενη ταυτόχρονα στην παραλυτική αντίφαση παράτασης και ταυτόχρονα επίσπευσης του χρόνου των εκλογών.
Σε μια παράλληλη ασφυκτική ανάγκη πειθαρχημένης εκλογικής προπαρασκευής θα βρεθούν αμέσως μετά τις πρώτες μέρες της επιστροφής στην καθημερινότητα οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Εκεί ο χρόνος μοιάζει παράδοξα κάπως να έχει ήδη εξαντληθεί. Σχεδιασμοί νέων κομμάτων, συνέδρια τακτικής, υπερβολικοί στόχοι, ανεδαφικές επιδιώξεις.
Οι διακηρύξεις για ανασύνταξη, αυτές κυρίως, χρειάζονται χρόνο ουσιαστικής επεξεργασίας και ωρίμανσης. Η έγκαιρη προπαρασκευή είναι μια ασπίδα απέναντι στην ταχύτητα του χρόνου. Και στην επόμενη πρώτη κάλπη θα κριθεί και αυτή η προπαρασκευή. Θα ζυγιστούν από τους πολίτες και η ανάγνωση του χρόνου και η κατανόηση της εποχής. Η πολιτική δοκιμασία μπροστά μας έχει ενδιαφέρον.
Ο κ. Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας.
