Εμείς οι Νεοέλληνες αντιμετωπίζουμε οτιδήποτε σερβίρεται ως καινούργιο σαν ιθαγενείς που λαμβάνουν τα καθρεπτάκια των αποικιοκρατών και κάθε νέα ιδέα ως πανάκεια στα πάσης φύσεως εγγενή προβλήματά μας. Περί της τεχνητής νοημοσύνης ο λόγος, της ΑΙ, με ζωηρότατες αμφιβολίες για το εάν αξιοποιείται, εν προκειμένω, ορθώς ορολογικά η έννοια «νοημοσύνη» ή αν πρόκειται για έναν αυτόματο επεξεργαστή και αυτόνομο εφαρμοστή όλων των οικουμενικά ήδη υφιστάμενων γνώσεων, πληροφοριών και δεξιοτήτων.
Από όσους παρίσταντο προσφάτως στο Delphi Forum, εκθειάζοντας την επέλαση της ΑΙ, σας το εγγυώμαι, δεν θα βρίσκονται εκεί σε μια δεκαετία ούτε οι μισοί. Οχι γιατί θα έχουν αποδημήσει φυσικά, αλίμονο, αλλά επαγγελματικά! Διότι θα έχει επέλθει η ραγδαία Αντικατάσταση. Τούτο συνεπάγεται η λογιζόμενη ως τεχνολογική επανάσταση: την αντικατάσταση του ανθρωπίνου παράγοντα ως ενεργού στοιχείου της αγοράς και της επιστήμης, της εργασίας και της παραγωγής, της δημιουργίας και εντός ολίγου και της ίδιας της σκέψεως.
Διόλου τυχαία ο Elon Musk ομιλεί για την ανάγκη να εξεύρει ο Ανθρωπος λόγο ύπαρξης μετά την αναπόφευκτη απώλεια της εργασίας του λόγω της εμφάνισης των ανθρωποειδών ρομπότ. Καθόλου αστόχαστα ο Γερουσιαστής Sanders υπογραμμίζει ότι η βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα δεν αγγίζει ούτε το 1% της επίδρασης που θα έχει η ΑΙ στις ζωές μας. Απολύτως στοχευμένα, στην ίδια τη Μέκκα του NewTech, που απαξιούσε το εργατικό της δυναμικό λόγω του αναλώσιμού του, η ηγεσία του ΚΚ Κίνας επιχειρεί να επιβάλει στην Anthropic, αλλά και στα εγχώρια labs, κανόνες περιορισμού των οριζοντίων απολύσεων λόγω ΑΙ.
Κατά μείζονα λόγο σε μια ασπόνδυλη οικονομία, όπως η ελληνική, με συστηματική εγκατάλειψη των πρώτων υλών της, μονοδιάστατη έμφαση στην παροχή υπηρεσιών και ασήμαντη για τα παγκόσμια μεγέθη βιομηχανική παραγωγή (η οποία υπό άλλες συνθήκες θα καθίστατο όντως πιο ανταγωνιστική ένεκα της ρομποτικής εισβολής) η επίδραση της ΑΙ στην αγορά εργασίας και εν γένει στα δομικά στοιχεία της οικονομίας και της κοινωνίας θα είναι δραματική.
Η αλληλουχία θα έχει ως εξής: απώλεια δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στον τομέα των υπηρεσιών πάσης φύσεως [πλην ίσως των χειρωνακτικών], αναπλήρωση του μηνιαίου εισοδήματος από συμβολικό επιμίσθιο (βλ. GBI, global basic income), διόγκωση του ιδιωτικού χρέους λόγω της συνεπακόλουθης αδυναμίας κάλυψης των αναγκών στέγασης, πληρωμής δανείων κ.ο.κ., κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος και του κράτους πρόνοιας λόγω απώλειας ασφαλιστικών εισφορών και δημιουργίας στρατιών δικαιούχων επιδομάτων και συντάξιμων αποδοχών, αύξηση του χρέους έναντι τραπεζών και κράτους, ανακεφαλαιοποίηση του χρηματοοικονομικού και ασφαλιστικού τομέα, αύξηση του δημοσίου χρέους, ύφεση.
Για να μην αναφερθεί κανείς στον κατακλυσμό των πρώην δρώντων από ψυχικές ασθένειες και έκνομες έξεις, τη συνεπαγόμενη αποδόμηση των οικογενειακών και κοινωνικών αρμών και την απώλεια οράματος για την ανθρώπινη κοινότητα.
Σας φαίνονται όλα αυτά υπερβολικά δυστοπικά ή πολύ μακρινά; Ισως. Προτείνω όμως να κατέβουμε το συντομότερο από το i-cloud μας, γιατί το ζήτημα είναι εδώ και υπαρξιακό.
Ο κύριος Δημήτριος Κ. Ρούσσης είναι επ. καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ.
