Ξεκινάς ξανά, λες. Οκέι. Η φράση αυτή, τόσο φαινομενικά καθαρή, λειτουργεί σαν ένα είδος άφεσης. Μια μικρή τελετουργία εξαγνισμού που υπόσχεται αποκοπή από ό,τι προηγήθηκε. Μπορεί όμως η ύπαρξη να αποβάλει τα ίχνη της με μια απλή μετατόπιση προθέσεων; Είναι ο εαυτός μια επιφάνεια που επιδέχεται διαγραφή, μια παλίμψηστη ύλη που δέχεται αδιαμαρτύρητα την επανεγγραφή της; Τι παίζει πραγματικά εδώ;
Κάτω από αυτή την επιμελώς κατασκευασμένη διαύγεια, υποβόσκει κάτι διαχρονικά τεσταρισμένο. Δεν ξεκινάς ποτέ από την αρχή, συνεχίζεις, πάντα συνεχίζεις, ακόμη κι όταν πείθεις τον εαυτό σου ότι εγκαινιάζεις κάτι νέο. Τα ‘χει πει αυτά ο Μπέκετ…
Η σύγχρονη κουλτούρα της επανεκκίνησης, η ακατάπαυστη προτροπή προς το restart, το reset, το rebranding, πέρα από μια τεχνική δυνατότητα, είναι μια οντολογική επιταγή, που σε καλεί να ανανεώνεσαι διαρκώς, να αποτινάσσεις το παρελθόν σου σαν περιττό βάρος, να εμφανίζεσαι κάθε φορά ελαφρύτερος, πιο διαχειρίσιμος.
Σ’ αυτό το νεωτερικό(;) πλαίσιο η διάρκεια καθίσταται ύποπτη, η επιμονή ερμηνεύεται ως αδυναμία, η σταθερότητα ως έλλειψη φαντασίας. Αποτέλεσμα, το υποκείμενο να εγκλωβίζεται σε μια ατέρμονη κατάσταση εκκίνησης, που διαρκώς ετοιμάζεται να αρχίσει χωρίς όμως ποτέ να εκκινεί πραγματικά.
Το παρελθόν δεν είναι ένα απλό αρχείο προς επεξεργασία, ούτε μια αποθήκη δεδομένων που αναδιατάσσεται κατά βούληση. Είναι μια χρονικότητα που επιμένει, μια ακολουθία γεγονότων που δεν ακυρώνονται αλλά ενσωματώνονται. Είναι εκείνες οι μικρές αποκλίσεις που αποκαλύπτουν ότι η υποτιθέμενη αρχή σου είναι ήδη διαποτισμένη από ό,τι προηγήθηκε, ότι κάθε νέα απόφαση φέρει μέσα της το ίζημα των προηγούμενων. Πώς αλλιώς;
Η ψευδαίσθηση της συνεχούς αρχής λειτουργεί έτσι ως ένα είδος υπαρξιακής αναισθησίας, μια στρατηγική αποφυγής της διάρκειας, γιατί η διάρκεια απαιτεί κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν αφόρητο.
Απαιτεί παραμονή, απαιτεί να σταθείς μέσα σε αυτό που ήδη είσαι χωρίς να το εξωραΐσεις, να αντέξεις την ατέλεια χωρίς να τη μετατρέψεις αμέσως σε μια αφήγηση βελτίωσης, να αναγνωρίσεις ότι η αλλαγή δεν γίνεται μέσα από διαδοχικές δηλώσεις αρχής αλλά μέσα από μια πιθανόν πιο αργή, συχνά αόρατη μετατόπιση που προϋποθέτει όμως επαφή με το ήδη υπάρχον.
Εδώ εντοπίζεται το πραγματικό, το ουσιαστικά ανατρεπτικό διακύβευμα της εποχής. Να μην εφευρίσκεις αδιάκοπα νέες εκδοχές του εαυτού σου, αλλά να κατοικείς τη συνέχεια χωρίς την παρηγοριά της επανεκκίνησης, να αποδέχεσαι ότι κάθε βήμα εγγράφεται πάνω σε όλα τα προηγούμενα, και ότι η μόνη ουσιαστική μεταβολή δεν προκύπτει από την ψευδαίσθηση της αρχής αλλά από την επίπονη, συχνά σιωπηλή εργασία της συνέχειας. Εδώ σε θέλω.
