Φέτος, μια χρονιά ορόσημο για την Πειραιώς 260 του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου που συμπληρώνει 20 χρόνια αταλάντευτης λειτουργίας, στρέφουμε το βλέμμα στο εορταστικό πρόγραμμα της, που συμβαδίζει με τις νέες τάσεις στη σύγχρονη δημιουργία.

Η αυλαία ανοίγει στις 29 Μαΐου με το μουσικοθεατρικό Σλήμαν III του Χάινερ Γκαίμπελς, ένα έργο που αντλεί την αφετηρία του από τα ημερολόγια του Ερρίκου Σλήμαν και την ανασκαφική ανασύνθεση της Τροίας.

Στο φετινό πρόγραμμα, ο χορός συνομιλεί πιο στενά από ποτέ με το θέατρο, τη μουσική και τις εικαστικές τέχνες, επιβεβαιώνοντας τη διαρκή ώσμωση των παραστατικών μορφών. Παράλληλα, η Πειραιώς 260 υποδέχεται μερικούς από τους σημαντικότερους δημιουργούς της ασιατικής σκηνής, με δυνατές παρουσίες από την Κορέα και την Ιαπωνία, ενώ διεθνείς αφίξεις όπως ο υποψήφιος για Όσκαρ Βάγκνερ Μόουρα με το The Trial της Κριστιάν Ζαταΐ από τη Βραζιλία και το εκρηκτικό Tao Dance Theater υπόσχονται μερικές από τις πιο πολυσυζητημένες στιγμές του καλοκαιριού.

Από το πρόγραμμα δεν θα μπορούσε να λείπει το αφιέρωμα «2005-2015. Στα χρόνια του Λούκου», το ντοκιμαντέρ του Ηλία Γιαννακάκη για τον εμπνευστή της Πειραιώς 260 και πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Γιώργο Λούκο, ενώ ξεχωρίζουν και παραστάσεις από τη νέα ενότητα «Φωνές του Αραβικού Κόσμου», που φέρνουν στην Αθήνα καλλιτέχνες από το Ιράν και την Παλαιστίνη.

Ακόμη, η Λένα Κιτσοπούλου ετοιμάζει γλέντι σε μουσική Νίκου Κυπουργού, με τον Λευτέρη Πανταζή στο τραγούδι, στις «Βάκχες».

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ  

29 – 31 Μαΐου & 1 Ιουνίου 

Heiner Goebbels 

Σλήμαν III  

Παίζουν Ακύλλας Καραζήσης, Ανδρομάχη Φουντουλίδου, Τραγουδούν Λυδία Κονιόρδου, Άγγελος Κυδωνιεύς κόντρα τενόρος ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 70΄

Το Φεστιβάλ υποδέχεται στην εναρκτήρια δράση του τον Χάινερ Γκαίμπελς, έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής μουσικής και θεατρικής σκηνής.

Το Σλήμαν III αποτελεί μια απόπειρα δημιουργίας διαφορετικών χώρων εμπειρίας για το κοινό, που επιτρέπουν την εκ νέου εξέταση της αντίληψής μας για την Ιστορία. Αφετηρία του έργου είναι η ανασύνθεση ενός σχεδίου της Τροίας –με τα εννέα ανακαλυφθέντα στρώματά της– όπως αυτό προκύπτει από την ημερολογιακή αφήγηση του Ερρίκου Σλήμαν (Heinrich Schliemann) για τις ανασκαφές εκεί κατά τα έτη 1871–1873.

Φωνές, περφόρμερ και μουσικοί αλληλεπιδρούν με ένα ετερόκλητο κειμενικό και μουσικό υλικό που περιλαμβάνει ψευδοαρχαϊκές απαγγελίες και αποσπάσματα από την Ιλιάδα, μέρη από τους Τρώες – την όπερα του Εκτόρ Μπερλιόζ – καθώς και δημοτικά τραγούδια, ηλεκτρονικά ηχητικά δείγματα και προηχογραφημένα κομμάτια.

Χάινερ Γκέμπελς ©Harald Hoffmann, bw

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

30 Μαΐου

Ictus Ensemble – Suzanne Vega – Collegium Vocale Gent

Einstein on the Beach

Αφήγηση Suzanne Vega, Μουσική διεύθυνση Tom De Cock

Σε συναυλιακή εκδοχή

Σχεδόν μισό αιώνα μετά την παρθενική του παρουσίαση από τους πρωτεργάτες Ρόμπερτ Ουίλσον και Φίλιπ Γκλας, το Einstein on the Beach, η παράσταση που άλλαξε ριζικά το τι νοείται ως όπερα στον εικοστό αιώνα παραμένει ένα ανοιχτό έργο με ρευστά νοήματα. Μέρος μιας αφιερωματικής τριλογίας σε πρόσωπα που επιχείρησαν να αλλάξουν τον κόσμο μέσα από τη διεισδυτικότητα των ιδεών τους και όχι μέσω της βίας (οι άλλες δύο ιστορικές φιγούρες είναι ο Φαραώ Αμένοφις Δ’ και ο Μαχάτμα Γκάντι), το Einstein on the Beach είναι μια μη αφηγηματική βιογραφία όπου εκείνο που βιογραφείται δεν είναι το πρόσωπο αλλά ένας ολόκληρος αιώνας στις πιο ιλιγγιώδεις του στιγμές. Το έργο αποτελεί μια αφηρημένη εξερεύνηση του κόσμου του Αϊνστάιν, παράλληλα όμως πυροδοτεί στον θεατή ένα πλήθος συνειρμών που τον αποδεσμεύει από το ιστορικό πρόσωπο.

Πέρα από ένα αδιαμφισβήτητο καλλιτεχνικό κατόρθωμα, είναι επιπλέον το έργο στο οποίο συναντήθηκε η φορμαλιστική μουσική πρόταση του Φίλιπ Γκλας με το σκηνικό όραμα του Ρόμπερτ Ουίλσον.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

1 & 2 Ιουνίου

Afsaneh Mahian 

The Child
της Ναγκμέ Σαμινί

Σκηνοθεσία Afsaneh Mahian

Διάρκεια: 70΄

Το έργο ξεκινάει και καταλήγει με ένα επείγον ερώτημα: ποια είναι τα σώματα που έχουν αξία και ποια εκείνα που κρίνονται ανεπιθύμητα;

Γραμμένο από την Ιρανή συγγραφέα Ναγκμέ Σαμινί ως ηχηρή δήλωση υπέρ της ειρήνης και της ισότητας, το έργο ανεβαίνει σε σκηνοθεσία της γεννημένης στην Τεχεράνη Αφσανέχ Μαχιάν, δημιουργού με σταθερό καλλιτεχνικό αποτύπωμα. Τις τρεις γυναίκες ερμηνεύει η διεθνώς βραβευμένη ηθοποιός Φατμέ Μοταμέντ-Αριά.

The Child

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η 

6 & 7 Ιουνίου 

Γιάννης Μαυριτσάκης  

GRAUTS 

Παίζουν: Μιχάλης Βαλάσογλου Παρουσιαστής, Κλεοπάτρα Μάρκου Αρχηγός σέχτας, Blaine L. Reininger Τραγουδιστής, Μαρία Βούρου Καμεραγούμαν, Ελένη Καστανιώτη Μακιγιέζ, Σταύρος Κώττας Φλορ μάνατζερ 

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 135΄ 

Μια αληθινή αντιπαράθεση ή μια σκηνοθετημένη πραγματικότητα; Ο χρόνος και ο τόπος του GRAUTS είναι το πλατό μιας τηλεοπτικής συνέντευξης την εποχή της εκτόξευσης των διαπλανητικών Βόγιατζερ. Στον απόηχο των πειραματισμών με LSD, ένα σκηνοθετημένο talk show ισορροπεί ανάμεσα στο ντοκουμέντο, την παραίσθηση και τη συναυλία. Στο νέο αυτό έργο, το θέμα των Βακχών και η διαλεκτική αντιπαράθεση Πενθέα-Διονύσου επανέρχεται με τρόπο λοξό. Ο κύκλος τραγουδιών που συνέθεσε ο Γκούσταφ Μάλερ (1901-1904), σε ποίηση του Φρίντριχ Ρίκερτ, με τίτλο Τραγούδια για τα νεκρά παιδιά (Kindertotelieder), διασκευάζεται σε ψυχεδελικές και πανκ παραλλαγές.

GRAUTS Key Visual©Yannis Mavritsakis-Sora AI

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

8 – 11 Ιουνίου

Στεφανία Γουλιώτη

Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ

Βασισμένο στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή

Σκηνοθεσία – Δραματουργία Στεφανία Γουλιώτη, Κείμενο Δημήτρης Χατζής, Σύμβουλος δραματουργίας Έκτορας Λυγίζος, Συγγραφή πρόσθετου κειμένου Νεφέλη Μαϊστράλη

Η παράσταση περιλαμβάνει γυμνό.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 75΄

Η αναγκαιότητα της Τέχνης για τον ‘τακτοποιημένο’ θεατή, η σύνδεσή του με τον άλογο και χαοτικό κόσμο όπου όλα τα ένστικτα βρίσκουν τη νομιμότητά τους, το θέμα της σχέσης του καλλιτέχνη με το δημιούργημά του, καθώς και το ίδιο το μυστήριο της γλυπτικής τέχνης και των υλικών της, αποτέλεσαν το έναυσμα για αυτή την παράσταση. Εδώ, η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα, αλλά γίνεται η ίδια πρωταγωνίστρια πάνω στη σκηνή. Η πορεία του υλικού –από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα για το τι τελικά αυτή σημαίνει, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση– αναδύεται σε γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της ηρωίδας.

Από την παράσταση της Στεφανίας Γουλιώτη ©Γκέλυ Καλαμπάκα

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

13 Ιουνίου

Ηλίας Γιαννακάκης

2005-2015. Στα χρόνια του Λούκου

Σενάριο – Σκηνοθεσία Ηλίας Γιαννακάκης • Διεύθυνση φωτογραφίας – Κάμερα Δημήτρης Κορδελάς, Claudio Bolivar • Εκτέλεση παραγωγής Αποστολία Παπαϊωάννου

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 75΄

Ο Ηλίας Γιαννακάκης δημιουργεί και παρουσιάζει στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ένα ντοκιμαντέρ-αφιέρωμα στον πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή του Γιώργο Λούκο, είκοσι χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του το 2006. Με περισσότερες από τριακόσιες ταινίες ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας στο ενεργητικό του, ο σκηνοθέτης κατέγραφε συστηματικά τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή για έναν ολόκληρο χρόνο –από το 2007 έως το 2008, στα πρώτα χρόνια της ‘έκρηξης’ του Φεστιβάλ– συγκεντρώνοντας σπάνιο υλικό. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, παραδίδει ένα ντοκιμαντέρ που ανιχνεύει το αποτύπωμα εκείνης της δεκαετίας, ενισχυμένο με νέα γυρίσματα και συλλογή περαιτέρω αρχειακού υλικού.

Γιώργος Λούκος ©Evi Fylaktou

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΚΗΠΟΣ

13 Ιουνίου

Τροχόσπιτο

Το Τροχόσπιτο ξεκίνησε από μια ιδέα της Όλιας Λαζαρίδου και σχεδιάστηκε από τον εικαστικό Σωκράτη Σωκράτους. Ήταν μια φωτεινή αυτοκινούμενη σκηνή από πλεξιγκλάς, που φιλοξένησε αρχικά το 2008 την παράσταση Τζελσομίνα, ένα έργο βασισμένο στην ταινία Λα Στράντα του Φεντερίκο Φελίνι. Κατόπιν, την επόμενη χρονιά, ταξίδεψε σε γειτονιές της Αθήνας, όπως το Πεδίον του Άρεως, τον Κολωνό, την Κορεάτικη αγορά –προσφέροντας ένα θέαμα βαριετέ με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών με τον τίτλο Μια νύχτα χάρισμά σου– αλλά και στην Αρχαία Ολυμπία. Ήταν μια ιδέα που αγκαλιάστηκε θερμά από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου Γιώργο Λούκο.

Με την αποχώρηση του Γιώργου Λούκου, το Τροχόσπιτο, το υπέροχο αυτό ‘γκατζετάκι’ του Φεστιβάλ, έπεσε σε αχρησία. Λίγο πριν παραδοθεί πλήρως στη λήθη, ανασύρεται για να φωτίσει ξανά τις καλοκαιρινές βραδιές της Πειραιώς 260 για φέτος, φιλοδοξώντας από του χρόνου να ανοιχτεί ξανά και εκτός των συνόρων της.

Τροχόσπιτο

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

14 & 15 Ιουνίου

Γιώργος Βαλαής

Stores

Ομορφιά, Ισότητα, Ευτυχία

Σκηνοθεσία Γιώργος Βαλαής • Κείμενο – Δραματουργία Γιώργος Βαλαής, Πρόδρομος Τσινικόρης

Παίζουν: Χαρά Γιώτα, Θανάσης Δόβρης, Πύρρος Θεοφανόπουλος, Ρωμανός Καλοκύρης, Ειρήνη Μακρή, Βιβή Πέτση, Ελπινίκη Σαριπανίδου

Ένα πολυκατάστημα ρούχων που θυμίζει τις γνώριμες αλυσίδες της εποχής μας. Εκεί, ένας χορός ανθρώπων δοκιμάζει ρούχα, ψωνίζει, περιμένει στην ουρά, συνομιλεί σε σύντομους διαλόγους, ξεκουράζεται, συγκρούεται, ξεγυμνώνεται, ξαναρχίζει. Τραγουδά και μονολογεί. Ονειρεύεται το μέλλον.

Ένας κόσμος που επαναλαμβάνεται, που ανακυκλώνει χειρονομίες και συμπεριφορές, σε έναν κλιματιζόμενο χωρόχρονο που οι διέξοδοί του σταδιακά εξαφανίζονται. Η σκηνοθεσία, βασισμένη στην ιδέα του Τσάρλι Τσάπλιν πως η κωμωδία είναι τραγωδία σε μακρινό πλάνο, αξιοποιεί ολόκληρο το βάθος της σκηνής, δημιουργώντας παράλληλες εστίες δράσης.

Stores ©Despina Spyrou

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

14 & 15 Ιουνίου

Nicoline van Harskamp

Προσωδία

Σκηνοθεσία – Κείμενο – Σκηνικά Nicoline van Harskamp, Ερμηνεύουν Αγγελική Παπούλια, Σοφία Κόκκαλη, Lidewij Mahler

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 60΄

Μια ‘συνθετική’ ηθοποιός με το όνομα Προσωδία, δύο ένσαρκες ηθοποιοί, ένας θεατρικός σκηνοθέτης και ένας παραδοσιακός μουσικός προετοιμάζουν τη μεταφορά μιας παλαιάς επικής ιστορίας – του Epic of Siri, ενός έπους που εξυμνεί τα κατορθώματα μιας γυναίκας και τραγουδιέται ακόμα και σήμερα στη Νότια Ινδία, συναγωνιζόμενο την Ιλιάδα σε έκταση και παλαιότητα. Ενώ προσπαθούν να συγχρονιστούν και να τραγουδήσουν μαζί, οι χαρακτήρες –ανθρώπινοι και μη– στοχάζονται πάνω στις τεχνολογίες που υποστηρίζουν τις επιμέρους δεξιότητές τους, δηλαδή τις τρεις γενιές ερμηνευτικής, τεχνητής γλώσσας: την ‘αδόμενη αφήγηση’, την ‘υποκριτική’ και τη ‘συνθετική ομιλία’. Η αδυναμία της Προσωδίας να κλάψει γεννά τεχνικές και καλλιτεχνικές δυσκολίες, καθώς πολλά έπη τυπικά τελειώνουν με δάκρυα. Ο θίασος τελικά εντοπίζει τη λύση σε ένα από τα παλαιότερα χαρακτηριστικά της.

Για τις ανάγκες του έργου, η εικαστική καλλιτέχνις Νικολίν βαν Χάρσκαμπ ανέπτυξε ένα ψηφιακό εργαλείο, όπου οι ατάκες ενός χαρακτήρα –μια ακολουθία από παρεμβάσεις σε έναν διάλογο– συνδέονται με ένα σύστημα που μετατρέπει το κειμενικό υλικό σε ομιλία…

«Προσωδία» by Nicoline van Harskamp

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

16 & 17 Ιουνίου

Jaha Koo

Haribo Kimchi

Διάρκεια: 70΄

Το Haribo Kimchi μας μεταφέρει σε ένα pojangmacha («ποτζανγκμάτσκα»), ένα από τα τυπικά νυχτερινά στέκια για γρήγορο φαγητό που συναντά κανείς στους δρόμους της Νότιας Κορέας. Κατά τη διάρκεια της παράστασης ο Τζάχα Κου αφηγείται οικείες, γλυκόπικρες και σουρεαλιστικές μικροϊστορίες, προετοιμάζοντας ένα γεύμα επί σκηνής.

Μετά το Cuckoo (2017), το δεύτερο μέρος της τριλογίας Hamartia, όπου διερεύνησε τον μακροπρόθεσμο αντίκτυπο του ιμπεριαλισμού στην Ανατολική Ασία, ο Νοτιοκορεάτης θεατρικός δημιουργός και συνθέτης Τζάχα Κου επιστρέφει στο Φεστιβάλ με τη νεότερη δημιουργία του. Σε ένα υβριδικό περιβάλλον που συνδυάζει μουσική, τεχνολογίες αιχμής, πρωτοποριακά βίντεο και ψηφιακούς ερμηνευτές, ο καλλιτέχνης μας ‘σερβίρει’ κομμάτια ζωής μαριναρισμένα σε γλυκόξινη μελαγχολία.

Γιάχα Κου-Haribo Kimchi Bea BorBers

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

20 & 21 Ιουνίου

Amir Sabra – Ata Khatab

Badke(remix)

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 75΄

Με τη σκόπιμη αναστροφή της λέξης dabke, ο ομαδικός παραδοσιακός χορός που διένυσε αιώνες –από τα αρχαία λατρευτικά μυστήρια γονιμότητας και τα σύγχρονα γαμήλια γλέντια έως το εμψυχωτικό σμίξιμο των πολιτών στα συντρίμμια της Γάζας– παρουσιάζεται εδώ ως ρυθμός και πράξη αντίστασης. Επί σκηνής, οι δημιουργοί μαζί με δέκα καλλιτέχνες μετατρέπουν τον dabke σε πεδίο διεκδίκησης και αυτοπραγμάτωσης, μια έκρυθμη σωματικότητα που συγκεντρώνει στοιχεία από τον σύγχρονο χορό, το hip hop, την capoeira και το τσίρκο· και τον μετασχηματίζουν σε Badke(remix).

Αναδημιουργία μιας χορευτικής παράστασης που γεννήθηκε το 2013 από τους Κουν Ογκούστινεν, Ροζάλμπα Τόρες και Χίλντεχαρντ Ντε Βάιστ και περιόδευσε παγκοσμίως την περίοδο 2013–2016, το Badke(remix) των Παλαιστίνιων καλλιτεχνών Αμίρ Σάμπρα και Ατά Χατάμπ επισκέπτεται τη γλώσσα της παράδοσης και της δίνει μια άλλη στροφή, αφουγκραζόμενο τις αγωνίες του τώρα.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

21 & 22 Ιουνίου

Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου

NOD

Ερμηνεύουν Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Νώντας Δαμόπουλος

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 50΄

Nod ή Land of Nod είναι ο τόπος που, σύμφωνα με το βιβλίο της Γένεσης, ο Θεός εξόρισε τον Κάιν μετά τον φόνο του αδελφού του Άβελ, μια από τις πρώτες καταγεγραμμένες ανθρωποκτονίες και αδελφοκτονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πέρα ακόμη και από το βλέμμα του Θεού, ο τόπος αυτός θεωρείται η απαρχή της σκοτεινής περιπλάνησης του ανθρώπου, καθώς και σημείο ονείρου και λήθης. Ανώνυμοι και αμνήμονες, οι δύο άνδρες που συναντιούνται στον τόπο του NOD αποκαλύπτουν τον αδιάκοπο –και ενίοτε ζοφερό– κύκλο της ανθρώπινης ύπαρξης: από την αγάπη στη βία, από την εγγύτητα στη σύγκρουση, από την ένωση στη δολοφονία, από τον Κάιν και τον Άβελ μέχρι εμάς.

Ο ηχητικός καμβάς της παράστασης αξιοποιεί δημιουργικά το έργο Requiem του συνθέτη Άλφρεντ Σνίτκε, συνδυάζοντας ενόργανους και φωνητικούς ήχους, fixed και live ηλεκτρονικά και αφομοιώνοντας τις αμφισημίες των ετερόκλητων μουσικών υλικών, από τον λυρισμό και τη μελωδία ως τον θόρυβο.

Η οπτική ταυτότητα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

23 Ιουνίου

Εύα Στεφανή

Πρόγονοι

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 80΄

Ένας πρώην παλαιστής στις Σέρρες τρώει πέντε αυγά πριν το μεροκάματο· ο Διονύσης Σαββόπουλος λίγο πριν βγει στη σκηνή στην τελευταία του συναυλία στην Αθήνα· μια ιερόδουλη παρακολουθεί βουβό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα σε χαλασμένη τηλεόραση· ο Ε.Χ. Γονατάς κλαδεύει ένα φυτό· ένας ηλικιωμένος συνομιλεί με τον Θεό από το τηλέφωνο· ένα πρόωρο βρέφος κινείται μέσα σε μια θερμοκοιτίδα· μια Γεωργιανή νοσοκόμα ψιθυρίζει ‘κοιμήσου’ σε μια ασθενή· ο Βασίλης Παπαβασιλείου μιλά για τον Τσέχωφ· μια ηλικιωμένη στην Κομοτηνή απευθύνεται σε έναν τηλεοπτικό παρουσιαστή στην οθόνη· ο νεαρός Ζάφος Ξαγοράρης ζωγραφίζει λάβαρα στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Η ταινία ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή συγκροτεί μια κιβωτό θραυσμάτων από ημιτελείς ιστορίες και ασύνδετες φαινομενικά στιγμές που κινηματογραφήθηκαν μέσα σε διάστημα τριάντα ετών (1995-2025) και παραπέμπει λοξά στο Ο κόσμος του χθες του Στέφαν Τσβάιχ ως επαναπροσδιορισμό του ποιοι είμαστε σήμερα.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

27 & 28 Ιουνίου

Kurō Tanino

Sleeping Fires 

Διάρκεια: 110΄

Η Ίκου, τυφλή εκ γενετής, ζει στα βουνά με τον σύντροφό της, ‘διαβάζοντας’ σώματα και συναισθήματα μέσα από την οξυμένη ευαισθησία των χεριών της. Η άφιξη της νεαρής Σάγιο, μαθητευόμενης στην τέχνη του μασάζ, ανατρέπει την εύθραυστη ισορροπία της ζωής της Ίκου. Ανάμεσα στις δύο γυναίκες αναπτύσσεται ένας βαθύς, άρρητος δεσμός, καθώς η μαθητεία γίνεται σταδιακά πεδίο αποκάλυψης τραυμάτων, καταπιεσμένων επιθυμιών και ανείπωτης οργής.

Το Sleeping Fires αντλεί έμπνευση από την ιστορία των τυφλών θεραπευτών μασάζ στην Ιαπωνία και εκτυλίσσεται σε μια ορεινή περιοχή βόρεια του Έντο, του σημερινού Τόκιο.

Με τη συμμετοχή ατόμων με οπτική αναπηρία, ο Κουρό Τανίνο συνθέτει μια βαθιά αισθητηριακή εμπειρία. Ο διακεκριμένος Ιάπωνας δημιουργός εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με την τελευταία του δημιουργία, μια συνεργασία της Niwa Gekidan Penino –της θεατρικής ομάδας που ίδρυσε και καθοδηγεί– με το Διεθνές Φεστιβάλ Συμπεριληπτικών Τεχνών του Χονγκ Κονγκ, No Limits.

Sleeping Fires©Patrick Wai

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

30 Ιουνίου – 2 Ιουλίου

Θέμης Πάνου – Βίλια Χατζοπούλου

Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 70΄

Στον πρώτο της διορισμό το 1950, μια δασκάλα αφήνει την ηπειρωτική Ελλάδα και ταξιδεύει σε ένα μικρό νησί των Κυκλάδων για να διδάξει σε ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Αυτή η μετακίνηση πάνω στον χάρτη πυροδοτεί έναν εσωτερικό μονόλογο, ο οποίος γεννιέται είτε από μια επιτακτική ανάγκη είτε από μια βαθιά, άγνωστη μέχρι τότε, επιθυμία. Είναι, πάντως, ο μόνος τρόπος που διαθέτει για να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα σε όσα έμειναν πίσω και σε όσα αρχίζουν.

Τον ρόλο της δασκάλας ερμηνεύει ο Θέμης Πάνου. Ισορροπώντας ανάμεσα στα δύο νησιά της ιστορίας και τεντώνοντας το σώμα σαν γέφυρα, προσπαθεί να ενώσει τις δύο στεριές που τις χωρίζει η θάλασσα για χάρη των προσώπων που πάσχουν – μια τίμια μάχη και αγωνία που γίνεται το μέτρο των ανθρώπων.

«Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα»

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

4 & 5 Ιουλίου

Milo Rau – NTGent

Medea’s Children

Ο φόνος πέντε παιδιών από τη μητέρα τους στο Βέλγιο και η αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας της –στοιχεία που συνυφαίνονται με την ιστορία της Μήδειας–βρίσκονται στο φόντο της αφήγησης του νέου έργου του Μίλο Ράου. Ο πρωτοπόρος του θεάτρου ντοκιμαντέρ στην Ευρώπη έρχεται για τρίτη φορά στο Φεστιβάλ με το Medea’s Children, μια παράσταση που συνομιλεί με τον πυρήνα της ευριπίδειας τραγωδίας, όχι για να την αναβιώσει, αλλά για να δοκιμάσει τα όρια του ορατού και του ανεκτού. Η δράση ξεκινά ανατρεπτικά: μετά την τέλεση της δολοφονίας, μια μετα-συζήτηση ξεκινάει επί σκηνής, όπου ο ηθοποιός και συντονιστής Πέτερ Σέιναβε συνομιλεί με τους ανήλικους ερμηνευτές για το θέατρο, την τραγωδία, τις οικογενειακές σχέσεις, την αγάπη, τη ζήλια, το τραύμα και τον θάνατο. Σύμφωνα με τη σκηνική σύμβαση της αρχαίας τραγωδίας, τόσο τα παιδιά όσο και ο φόνος μένουν συνήθως εκτός σκηνής, εδώ όμως και τα δύο έρχονται στο προσκήνιο.

Τρυφερό και αμείλικτο μαζί, το Medea’s Children λειτουργεί σαν υπενθύμιση του θεάτρου ως συλλογικής πράξης: μιας τελετουργίας που δεν υπόσχεται λύτρωση, αλλά δημιουργεί χώρο σύνδεσης.

Προειδοποίηση περιεχομένου: Η παράσταση περιλαμβάνει σκληρές σκηνές και αναφορές σε αυτοκτονία, παιδοκτονία και σεξουαλική κακοποίηση, καθώς και χρήση τεχνητού αίματος και καπνού. Κατάλληλο για ηλικίες 16+. Σε περίπτωση ανάγκης, μπορείτε να απευθυνθείτε στη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία 1018.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 90΄

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

7 & 8 Ιουλίου

Needcompany – Jan Lauwers – Maarten Seghers

Lee Miller in Hitler’s Bathtub

Μια τραγική καντάτα

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 80΄

Το Lee Miller in Hitler’s Bathtub δεν είναι ένα βιογραφικό έργο. Η ιστορική ακρίβεια εδώ δεν είναι το ζητούμενο αλλά μάλλον το μη επιθυμητό. Διότι ο καλλιτέχνης Γιαν Λάουερς μαζί με τον συνθέτη Μάαρτεν Σέχερς και την πολύτιμη παρουσία της μεσόφωνου Έλεν Ρόουζ Κέλι και της κόρης του Ρόμι Λουίζ Λάουερς, δεν καταθέτει μια αγιογραφία της φωτογράφου Μίλερ, αλλά ένα εκτυφλωτικό λιμπρέτο που διατρέχει όλες τις εκφάνσεις της τέχνης, της μνήμης, του τραύματος και της ουσίας του να είναι κανείς γυναίκα και μούσα.

TAO Dance Theater 16 by Fan Xi4

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

12 & 13 Ιουλίου

TAO Dance Theater

16 & 17

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 60΄

Δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία της Κίνας. Υπάρχουν, ωστόσο, συναντήσεις που αρκούν για να ανασυντάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το σώμα, την κίνηση, ακόμα και τον ίδιο τον χρόνο. Το TAO Dance Theater ανήκει ακριβώς σε αυτήν τη σπάνια περίπτωση: μία από τις πιο εμβληματικές και ριζοσπαστικές ομάδες σύγχρονου χορού, που έχει κατακτήσει τις μεγάλες σκηνές του κόσμου με μια χορογραφική γλώσσα, αυστηρή, ανόθευτη και απολύτως διακριτή.

Με το δίπτυχο 16 & 17 –από τη σειρά Numerical Series– ο βραβευμένος με τον Αργυρό Λέοντα Χορού της Μπιενάλε της Βενετίας Τάο Γιε Τάο Γιε συμπυκνώνει με εντυπωσιακή διαύγεια τη χορογραφική του ταυτότητα. Τα δύο έργα λειτουργούν ταυτόχρονα ως συνομιλία και αντίστιξη, μέσα από μια έρευνα που θεμελιώνεται στην ενατένιση του σώματος και του νου ως αδιαχώριστης ενότητας ροής και κυκλικότητας. Από αυτή τη θεώρηση γεννήθηκε το Circular Movement System, ένα πρωτότυπο σύστημα που προσεγγίζει την κίνηση ως πεδίο αντίληψης και εσωτερικής παρατήρησης.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

20 – 22 Ιουλίου

Λένα Κιτσοπούλου

Βάκχες

Παίζουν: Στέλλα Βογιατζάκη, Λένα Κιτσοπούλου, Ντίνα Μιχαηλίδου, Γιάννης Μπαριτάκης, Θοδωρής Σκυφτούλης, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Σύνθεση μουσικής: Νίκος Κυπουργός, Τραγούδι: Λευτέρης Πανταζής 

Η Λένα Κιτσοπούλου ανήκει στις πιο αιχμηρές και απρόβλεπτες φωνές της σύγχρονης ελληνικής σκηνής. Με γραφή και σκηνοθεσία που συνδυάζουν ωμό ρεαλισμό, χιούμορ και υπαρξιακή αγωνία, δημιουργεί παραστάσεις που κινούνται ανάμεσα στο προσωπικό και το βαθιά πολιτικό. Η σκηνοθέτρια με τη νέα της δουλειά δε θέλει να καταθέσει άλλη μια ψυχαναλυτική προσέγγιση στο ευριπίδειο δράμα, ούτε να μεταδώσει μηνύματα που ικανοποιούν την αντιληπτική ικανότητα των θεατών ως ‘Υψηλά’, προσφέροντάς τους την οποιαδήποτε τέρψη θεατρικής εμπειρίας. Ίσως το μόνο που θέλει είναι να στήσει ένα γλέντι για το αδιέξοδο Θεών και Ανθρώπων.

«A Trial» από τη Βραζιλιάνα σκηνοθέτρια, θεατρική συγγραφέα και δημιουργό ταινιών Κριστιάνε Τζατάχι. Foto Caio Lirio@caiolirio-Todos os Direitos Reservados

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

26 & 27 Ιουλίου

Κριστιάνε Τζατάχι

A TRIAL

Βασισμένο στο έργο Ένας εχθρός του λαού

του Χένρικ Ίψεν

Ένα έργο των Κριστιάνε Τζατάι, Βάγκνερ Μόουρα

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 150΄

Το A TRIAL μετατρέπει το έργο του Ίψεν σε ένα σύγχρονο, συμμετοχικό ‘λαϊκό δικαστήριο’, όπου η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται απλώς αλλά τίθεται υπό κρίση.

Η Βραζιλιάνα δημιουργός Κριστιάν Ζαταΐ, μία από τις πιο ισχυρές φωνές της σύγχρονης διεθνούς σκηνής και βραβευμένη με τον Χρυσό Λέοντα για το Θέατρο στη Μπιενάλε της Βενετίας το 2022, πιάνει το νήμα της ιστορίας από εκεί που το άφησε ο Ίψεν: ο γιατρός Στόκμαν επιστρέφει και ζητά μια δεύτερη κρίση. Όχι απαλλαγή, αλλά το δικαίωμα σε μια ουδέτερη διαδικασία που θα κρίνει τις πράξεις, τις επιλογές και τη δημόσια στάση του.

Στο μεταίχμιο θεάτρου και κινηματογράφου, η υβριδική σκηνοθετική γραφή της Ζαταΐ συνδυάζει ζωντανή δράση με προ-γυρισμένο υλικό και διαδικτυακές ‘μαρτυρίες’, συνομιλώντας με τη σύνθετη οικολογική και πολιτική πραγματικότητα της Βραζιλίας.  Μέσα από τον κεντρικό ήρωα Στόκμαν, ο υποψήφιος για Όσκαρ ηθοποιός, συνδημιουργός και κεντρικός ερμηνευτής Βάγκνερ Μόουρα λειτουργεί ως καταλύτης μιας σκηνικής διαδικασίας που μετατρέπει το θέατρο σε ανοιχτό πεδίο πολιτικής διαπραγμάτευσης.