Το Μεσολόγγι γιορτάζει τα 200 χρόνια από την ηρωική Έξοδο. Ένα γεγονός που ακόμα και σήμερα συγκινεί βαθιά με το μέγεθος της θυσίας και τη λαμπρότητα του μηνύματός του: Ελευθερία ή θάνατος. Ταυτόχρονα, το Μεσολόγγι, χάρη στην εγκατάλειψη στην οποία το ελληνικό κράτος έχει καταδικάσει την ελληνική επαρχία, είναι μια όμορφη πόλη, με σημαντικές δυνατότητες τις οποίες ουδείς φαίνεται πρόθυμος να αξιοποιήσει.
Πολλοί κάτοικοι της πόλης λένε σήμερα ότι Μεσολόγγι «κρατιέται πίσω», ενώ θα μπορούσε να αναπτύσσεται και να προοδεύει. Όπως και άλλες πόλεις της χώρας, γερνάει καθώς οι νέοι άνθρωποι φεύγουν γιατί δεν υπάρχουν δουλειές. Η καθημερινότητα δύσκολη: Οι κάτοικοι κάνουν τον σταυρό τους κάθε φορά που ακούνε για έντονα καιρικά φαινόμενα ή αν χρειαστεί να πάνε στο νοσοκομείο. Εκεί που παλιότερα υπήρχε μια ακμάζουσα αγορά, τώρα βλέπεις πολλά κλειστά καταστήματα. Το Μεσολόγγι συρρικνώνεται στην αγκαλιά της λιμνοθάλασσας και το ένδοξο παρελθόν δεν αντισταθμίζει το όχι και τόσο ένδοξο παρόν.
Αντιπλημμυρική θωράκιση
Το κατ’ εξοχήν πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Μεσολόγγι είναι η αντιπλημμυρική θωράκιση. Να σημειωθεί ότι η τελευταία από αυτές τις πλημμύρες που μαστίζουν συχνά την πόλη σημειώθηκε τον περασμένο Οκτώβριο, όταν οι δρόμοι έγιναν ποτάμια, τα νερά μπήκαν σε σπίτια, καταστήματα, πυλωτές και αυτοκίνητα και το Διαδίκτυο είχε γεμίσει φωτογραφίες με κατοίκους που έκαναν κανό στους πλημμυρισμένους δρόμους.
«Το κατ’ εξοχήν πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Μεσολόγγι είναι η αντιπλημμυρική θωράκιση. Την τελευταία δεκαετία έχουμε ζήσει τουλάχιστον τέσσερις μεγάλες πλημμύρες, κατά τη διάρκεια των οποίων καταστράφηκαν σπίτια, περιουσίες, επαγγελματικοί χώροι κλπ», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Δ. Μαλαβέτας, κάτοικος της περιοχής που γνωρίζει πολύ καλά τα προβλήματα της πόλης.
Όπως εξηγούν οι κάτοικοι της πόλης, πρόκειται για ένα θέμα διαχρονικό και σύνθετο που διαδοχικές δημοτικές αρχές προσπάθησαν να επιλύσουν, χωρίς όμως να τα καταφέρουν. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στην πόλη του Μεσολογγίου, αλλά διαχέεται και σε κωμοπόλεις της ευρύτερης περιοχής όπως το Αιτωλικό και το Νεοχώρι. Η κατασκευή της Ιονίας οδού, ήρθε να κάνει τα πράγματα χειρότερα, καθώς δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα τα αντιπλημμυρικά έργα που προέβλεπε η κατασκευή της.
Η κλιματική κρίση επιδεινώνει το φαινόμενο με πιο συχνές και πιο έντονες βροχές, ενώ υπάρχουν μελέτες για σχέδια διαχείρισης κινδύνων πλημμύρας, αλλά η υλοποίησή τους καθυστερεί. Από την πλευρά της, η δημοτική Αρχή της πόλης έχει εγκαίρως ενημερώσει όλους τους αρμόδιους φορείς για το σύνθετο πρόβλημα του συστήματος απορροής. Όπως είχε δηλώσει ο δήμαρχος της πόλης Σπύρος Διαμαντόπουλος μετά την τελευταία πλημμύρα «η διαχείριση των όμβριων υδάτων είναι ένα σύνθετο, διαχρονικό πρόβλημα που υπερβαίνει τις δυνάμεις του Δήμου και απαιτεί συντονισμό όλων των φορέων. Είμαστε όμως αποφασισμένοι να πιέσουμε προς κάθε κατεύθυνση, γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη και επετείους, αν πρώτα δεν εξασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα και την ασφάλεια των πολιτών μας».
Νοσοκομείο
Το Γενικό Νοσοκομείο Μεσολογγίου αντιμετωπίζει σοβαρά και διαχρονικά προβλήματα στις δομές υγείας, όπως καταγγέλλουν κάτοικοι, εργαζόμενοι, σωματεία, βουλευτές και φορείς της περιοχής, ιδίως το 2025–2026.
«Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του νοσοκομείου είναι η ακραία υποστελέχωση. Έχει μόνο 17 μόνιμους γιατρούς σε σύνολο 48 οργανικών θέσεων. Γίνονται ελάχιστες προσλήψεις, αλλά αυτές είναι σταγόνα στον ωκεανό. Έχουμε έλλειψη βασικών ειδικοτήτων. Είναι δυνατόν σε μεγάλο νοσοκομείο να μην υπάρχει παιδίατρος;», λέει στο «Β» η κυρία Αννα Γερασίμου, κάτοικος της περιοχής. «Οι γιατροί και οι νοσηλευτές είναι εξαιρετικοί και το νοσοκομείο λειτουργεί πραγματικά χάρη στις ηρωικές τους προσπάθειες», προσθέτει.
Εξ αιτίας όλων αυτών πολλοί κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής αναγκάζονται να πάνε είτε στο Αγρίνιο, είτε στο νοσοκομείο του Ρίου. «Πριν λίγο καιρό το νοσοκομείο έπιασε φωτιά και οι ασθενείς χρειάστηκε να μεταφερθούν στο Αγρίνιο. Οι Μεσολογγίτες έχουν διοργανώσει πολλές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, αλλά «το αυτί των αρμοδίων δεν ιδρώνει», λέει η κυρία Γερασίμου και προσθέτει: «Τον τελευταίο καιρό έχουν φτιάξει ένα τμήμα για επείγοντα περιστατικά όπου επικρατούν λίγο καλύτερες συνθήκες από το παρελθόν, αλλά δεν είναι αρκετό».
«Ένα από τα επίσης σημαντικά προβλήματα του νοσοκομείου είναι ότι συνεχώς ιδιωτικοποιούνται τμήματά του. Για παράδειγμα έχουμε ιδιώτες γιατρούς που εργάζονται στο νοσοκομείο με μπλοκάκια και αμείβονται πολύ καλύτερα από τους γιατρούς του νοσοκομείου. Την πληροφορική υποστήριξη την ανέλαβε εργολάβος, τα συνεργεία καθαριότητας, καθώς και τη φύλαξη του νοσοκομείου επίσης. Στα μαγειρεία υπήρχαν δύο μάγειροι, βγήκαν σε σύνταξη και δώσανε την εστίαση σε εταιρεία κέτερινγκ. Η κατάσταση όσο πάει γίνεται και πιο τραγική», λέει ο Κώστας Λυμπέρης, κάτοικος της περιοχής, που μέχρι πριν λίγο καιρό εργαζόταν στο νοσοκομείο.
Το δημογραφικό
«Η υπογεννητικότητα είναι επίσης ένα μεγάλο πρόβλημα» συνεχίζει ο κ. Λυμπέρης. «Μιλάμε για μια πόλη που η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι νέοι μέχρι 18 ετών που πάνε σχολείο και συνταξιούχοι. Οι περισσότεροι κάνουν μόνο ένα παιδί και αγωνίζονται να το μεγαλώσουν. Η γειτονιά στην οποία μένω, πέντε χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης σε λίγα χρόνια θα έχει ερημώσει. Έχουν φύγει όλοι οι νέοι και όσοι δεν έχουν φύγει δεν κάνουν οικογένεια».
Ένα ακόμη κρίσιμο ζητούμενο για την περιοχή του Μεσολογγίου είναι η τουριστική ανάπτυξη. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για έναν τόπο που συνδυάζει μοναδικά ιστορικά και φυσικά χαρακτηριστικά – από την παγκόσμιας ακτινοβολίας ιστορική του ταυτότητα έως τη σπάνια ομορφιά της λιμνοθάλασσας – δεν έχει καταφέρει να καθιερωθεί ως προορισμός παραμονής. Σήμερα, το Μεσολόγγι λειτουργεί κυρίως ως προορισμός σύντομης επίσκεψης, μιας ολιγόωρης στάσης ή το πολύ μιας διήμερης διαμονής, χωρίς να δημιουργεί συνθήκες σταθερής τουριστικής ροής.
