Η Βίκυ Σταυροπούλου είναι μια γυναίκα που τόσο στη ζωή της όσο και στη δουλειά της, διάλεξε να περπατήσει τον δικό της δρόμο. Έξω από στερεότυπα και ταμπέλες λειτούργησε και λειτουργεί σαν αντι-πρότυπο. Κωμικός με μεγάλη απήχηση στο κοινό, θιασάρχης, πρωταγωνίστρια, αλλά και μάνα, κόρη, αδελφή, καλή φίλη, συνάδελφος. Μ’ αυτούς τους πολλαπλούς της ρόλους μιλάει στο ΒΗΜΑ Talks για το θέατρο, την κωμωδία, την μεγάλη επιτυχία των «Μπαμπάδων με ρούμι» αλλά και για τη γυναίκα, τη θέση της στην κοινωνία, με αφορμή την αυριανή «Ημέρα της Γυναίκας».
Η θέση της γυναίκας, στον δικό σας χώρο, νιώθετε ότι μέσα στα χρόνια έχει βελτιωθεί; Πολλές συνάδελφοί σας μιλάνε σε διακρίσεις αμοιβών λόγω φύλου ή ότι δεν υπάρχουν ρόλοι για τις γυναίκες όταν μεγαλώνουν…
Αυτό είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο αλλά πιστεύω, ίσως επειδή κινούμαι και στον χώρο της κωμωδίας, ότι έχει μεγάλη σημασία πως εσύ περιποιείσαι το χωράφι σου για να το κάνεις να καρποφορήσει. Όταν μια ηθοποιός δεν στηρίζεται στην εξωτερική της εμφάνιση και μόνο, ο τρόπος που λειτουργεί, που σκέφτεται και φροντίζει να διατηρεί τις δικλείδες ασφαλείας της, την κάνουν να μην έχει ανασφάλεια.
Προσωπικά ευγνωμονώ που γεννήθηκα γυναίκα σ’ αυτή τη χώρα, μ’ αυτό το δημοκρατικό πολίτευμα, μ’ αυτό το θρήσκευμα, που μου δίνει την ελευθερία να είμαι αυτόνομη. Συγχρόνως όμως έχω και την ανάγκη να επισημάνω δύο πράγματα, στα οποία θεωρώ ότι χωλαίνουμε. Το ένα είναι να υπάρχουν περισσότερες δομές και εύκολα προσβάσιμες για τις γυναίκες οι οποίες είναι κακοποιημένες και πληρώνουν μια λάθος επιλογή ή μια αδυναμία τους -και είναι πολλές. Γιατί μπορεί να μην έχουν τη δύναμη ή την οικονομική δυνατότητα να σταθούν στα πόδια τους. Και το δεύτερο αφορά στις γυναίκες που θέλουν να γίνουν μανούλες και δεν μπορούν. Εκεί είναι που πρέπει να ευαισθητοποιηθεί η πολιτεία και να κάνει πιο εύκολη τη διαδικασία της υιοθεσίας. Καταλαβαίνω τη σοβαρότητα του πράγματος και το πόσο πρέπει να προσέχει η πολιτεία που θα δώσει τα παιδιά. Αλλά ξέρω οικογένειες, αξιόλογους ανθρώπους που θέλουν να δώσουν αγάπη σ’ένα παιδάκι, και αντιμετωπίζουν τόσες δυσκολίες. Μου φαίνεται άκαρδο να προτιμούν να μένουν τα παιδιά σε ιδρύματα απ’το να πάνε σε σπίτια που μπορούν να τα μεγαλώσουν με αγάπη.
Αναφερθήκατε στις γυναίκες στη Δύση, σε αντιδιαστολή με τη θέση της γυναίκας στον υπόλοιπο, μουσουλμανικό, υποθέτω κόσμο…
Ναι. Δεν το χωράει ο νους μου, ματώνει, σπαράζει η καρδιά μου, βλέποντας τι συμβαίνει στις μουσουλμανικές χώρες. Είχα πάει ένα ταξίδι στην όαση της Σίβα και γύρισα και δεν μπορούσα να συνέλθω απ’ το σοκ ότι τα κοριτσάκια ως τα 13 τους χρόνια παίζουν ανέμελα σαν κανονικά παιδιά και μετά κλείνονται μέσα στο σπίτι -με τις οικογένειές τους να επιλέγουν ποιους θα παντρευτούν. Είμαστε πάρα πολύ τυχερές οι γυναίκες της Δύσης. Κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.
«Η γυναίκα θέλει πάντα κάτι παραπάνω να καταφέρει και για να τα καταφέρει».
Πιστεύετε ότι πρέπει να γιορτάζεται η Ημέρα της Γυναίκας;
Πιστεύω ότι πρέπει να γιορτάζει η γυναίκα το φύλο της κάθε μέρα. Γιατί η γυναίκα είναι ένα πολύ ξεχωριστό ον, γεμάτο δύναμη, ανθεκτικότητα, τρυφεράδα. Είναι μια μεγάλη αγκαλιά, γίνεται και πολύ σκληρή όταν χρειάζεται. Η γυναίκα έχει πάρα πολλούς ρόλους και τους καταφέρνει όλους. Εγώ αυτό που θα’ θελα να συμβουλέψω τις γυναίκες, και το λέω για να το ακούσω κι εγώ, είναι ότι πρέπει να βάζουμε προτεραιότητα τον εαυτό μας. Εγώ δεν το είχα κάνει για πολλά χρόνια στη ζωή μου και δεν ξέρω αν το κάνω ακόμα. Λόγω της ευαισθησίας και όλων των ρόλων που έχουμε, έχουμε πάντα ένα άγχος να είμαστε εντάξει -σαν μαμά πρώτα, σαν κόρη, σαν αδελφή, να φροντίσω τους γύρω μου. Ακόμα και τα παιδιά στη δουλειά θέλω να ’ναι όλα καλά. Κάποια στιγμή, και με αφύπνισε η δική μου κόρη για να το ανακαλύψω, μου είπε «σταμάτα να έχεις μια ζωή προτεραιότητα τους άλλους, η ζωή τρέχει, βάλε προτεραιότητα τον εαυτό σου».
Παραμένει όμως το γεγονός ότι οι γυναίκες είναι μένουν πίσω στις θέσεις, στον δημόσιο και κοινωνικό τομέα -και στα σπίτια βέβαια, αρκεί να αναλογιστούμε τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας…
Η γυναίκα, είναι αλήθεια, θέλει πάντα κάτι παραπάνω να καταφέρει και για να τα καταφέρει. Έτσι μας έχουν μεγαλώσει. Επίσης πιο πολύ λέμε οι γυναίκες ότι αλληλοϋποστηριζόμαστε μεταξύ μας και πιο πολύ αλληλομαχαιρωνόμαστε. Παρατηρώ καμιά φορά σε σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και λέω δεν γίνεται να είσαι γυναίκα και να κατακρίνεις έτσι μια γυναίκα -μανάδες να κατηγορούν άλλες μανάδες. Είναι τόσο λυπηρό. Είμαστε τόσο συμπλεγματικοί εμείς οι άνθρωποι κι αυτό που δεν μπορεί κάποιος να το καταφέρει αντί να πει «θα κάνω κάτι για να το καταφέρω», το βάζει απέναντι και το χτυπάει.
Αυτό δεν έχει αλλάξει στις νεότερες γενιές, τις γενιές των παιδιών μας;
Νομίζω ότι θα σας στεναχωρήσω. Βλέπουμε 13χρονα κορίτσια να μαλλιοτραβιούνται στο σχολείο, να χτυπιούνται, να τα τραβάνε άλλα κορίτσια βίντεο… Αυτό βέβαια έχει κάποιες ρίζες, και οι ρίζες είναι απ’ το σπίτι όπου πιθανόν μια μητέρα να έχει η ίδια απωθημένα. Οπότε δεν ξέρω αν μειώνεται ή αν εξασθενεί αυτό το φαινόμενο. Φοβάμαι ότι μπορεί ύπουλα να γιγαντώνεται κι αυτό είναι πολύ ανησυχητικό.
Γενικά θεωρώ ότι, περνώντας τα χρόνια και με όλη αυτή την τεχνολογική εξέλιξη, ξυπνούν πολύ άγρια συναισθήματα μέσα στα παιδιά. Και αν δεν είναι οι βάσεις τους πολύ δυνατές είναι πιο δύσκολο να ανταπεξέλθουν. Εγώ που μένω στη γειτονιά που μεγάλωσα, στο Περιστέρι, παρατηρώ ότι δεν βλέπεις πια στην πλατεία παιδάκια να παίζουν κρυφτό, μήλα, σκοινάκι, μπάσκετ. Ακόμα στο πάρκο τα βλέπεις μ’ ένα κινητό στο χέρι -είναι πολύ αγριευτικό.
Οπότε;
Αυτό που πρέπει να κάνουμε για να το νικήσουμε είναι να προσπαθήσουμε να είμαστε όσο πιο κοντά ο ένας με τον άλλον. Γιατί δεν έχουμε τίποτ’ άλλο σε αυτή τη ζωή. Δεν ξέρω τι μπορούμε να κάνουμε για ν’ ανατρέψουμε αυτή τη μάστιγα του αιώνα μας. Από κοντά και η πολικότητα -δεν υπάρχει το συμπάσχω, το κράτα με να σε κρατώ…
«Για μένα που κάνω κωμωδία, το θέατρο είναι φάρμακο».
Λίγο ουτοπικά δεν ακούγονται όλα αυτά;
Ναι, και είναι πολύ απαισιόδοξο αυτό. Αναρωτιέμαι συχνά τι μπορούμε να κάνουμε για να το απαλύνουμε. Ομολογώ ότι θα χαρώ πάρα πολύ αν βγει αυτός ο νόμος για τα κινητά στα μικρά παιδιά.
Πιστεύετε στις απαγορεύσεις;
Με τρομάζουν πολλές φορές γιατί εγώ θυμάμαι ότι όταν ήμουν παιδί, ό,τι μου απαγόρευαν να κάνω, με τραβούσε περισσότερο. Αλλά αναρωτιέμαι, σ’αυτό το σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, αν υπάρχει άλλος δρόμος. Αν σ’ αυτές τις ηλικίες δεν βάλεις ένα όριο, ένα παιδί μπορεί να οδηγηθεί στον γκρεμό.
Τι μπορεί να προσφέρει μέσα σ’ αυτό το τοπίο το θέατρο;
Αρχικά να πω ότι για μένα που κάνω κωμωδία είναι φάρμακο. Μου το λέει ο κόσμος -«ήρθα κι άνοιξε η ψυχή μου», «ξέφυγα απ’ την σκληρή πραγματικότητα» ή ακόμα «με είδα στη σκηνή και κατάλαβα τι έκανα εγώ λάθος», άρα να αναγνωρίσεις δικά σου θέματα. Νομίζω λοιπόν ότι το θέατρο ψυχαγωγεί και στη φάση που βρισκόμαστε έχουμε τόσο ανάγκη την ψυχαγωγία.
Μας μετακινεί;
Αυτό θα ήταν υπέροχο, κι αυτός είναι ο ρόλος της τέχνης γενικότερα είτε είναι θέατρο είτε ποίηση είτε μουσική, λογοτεχνία. Το θέμα είναι πόσο έτοιμοι είμαστε εμείς να μετακινηθούμε.
Εσείς;
Δεν ξέρω πραγματικά πόσο, αλλά αισθάνομαι ότι επειδή είμαι απ’ τους ανθρώπους με ανοιχτή αντίληψη και σκέψη, προσπαθώ να μαθαίνω. Κι όσο μαθαίνω, μετακινούμαι λίγο. Αλλιώς δεν έχει νόημα αυτή η ζωή. Τα πράγματα αλλάζουν, η ζωή τρέχει, είναι δυνατόν να μην αλλάζεις κι εσύ;
«Στη δουλειά μας αναπαράγεις την ανθρώπινη ζωή οπότε δεν έχει αξία θέασης μια ζωή που έχει κατακάτσει».
Πάμε στις δουλειές σας. Κλείνει ο κύκλος των «Μπαμπάδων με ρούμι» μετά από τέσσερις σεζόν;
Όχι, οι «Μπαμπάδες» θα πάνε και για 5η σεζόν. Ομολογώ ότι στην αρχή με δυσκόλεψε σαν σκέψη. Αλλά όπως έχει πει η Καρέζη νομίζω, «Ζωντανό άνθρωπο τον θάβεις; Δεν τον θάβεις». Όταν μια παράσταση συνεχίζει για 4η χρονιά να είναι sold-out μπαίνεις σε μια διαδικασία να το σκεφτείς. Επέμενε ο επιχειρηματίας και επειδή εμένα μου έχει φερθεί άψογα, θα πάμε και όπως βγει.
Έχετε αναλογιστεί ποτέ αν χαλαλίζετε πέντε χρόνια απ’ την καριέρα σας στον ίδιο ρόλο;
Μόνο αυτή είναι η μεγάλη δυσκολία κι αυτή είναι η σκέψη που έχει λειτουργήσει ανασταλτικά -και δικαιολογημένα. Αλλά επειδή πάντα στη ζωή κάτι χάνεις κάτι κερδίζεις, κι εγώ επιλέγω να μένω σ’ αυτό που κερδίζω κι όχι σ’ αυτό που χάνω, το βλέπω σαν μια άσκηση: Να παλεύω να κρατάω ζωντανό το είναι μου πάνω στη σκηνή. Να μην επαναλαμβάνομαι. Γίνονται και αλλαγές στον θίασο κι αυτό είναι μια τονωτική ένεση. Κι έτσι μένω στο κέρδος.
Η διανομή θ’ αλλάξει του χρόνου;
Ναι, θα υπάρξουν αλλαγές, αλλά δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει το τοπίο.
Φαντάζομαι όμως ότι απ’ τη μια η αίσθηση επιτυχίας μαζί με μια ασφάλεια, μέσα σ’ ένα τόσο ανασφαλές τοπίο, θα λειτουργεί θετικά…
Φυσικά. Είμαι στο «Αλίκη» πάρα πολλά χρόνια. Δεν θα μπορούσα ποτέ να παρατήσω κάτι που πηγαίνει τόσο καλά. Είναι μια πρόκληση για έναν ηθοποιό και μια τρομερή άσκηση ετοιμότητας και αναζωογόνησης της ενεργειακής σου ζωντάνιας. Πως, δηλαδή, να μην επαναπαύεσαι παίζοντας έναν ρόλο.
Αλλά είναι δύσκολο ν’ αποφευχθεί…
Αν το κάνεις, αυτό έχει και μια κρυφή ύπουλη παραίτηση. Αν παραιτηθείς έστω και για μια στιγμή πάνω στη σκηνή, δεν σου το συγχωρεί ούτε η σκηνή ούτε ο κόσμος. Κι αυτό δεν το δέχεσαι εσύ στον εαυτό σου. Φυσικά και μπορεί να συμβεί, αλλά δεν θα συμβεί ποτέ συνειδητά. Κι αν το αντιληφθώ, θα καταβάλω όσο κόπο χρειάζεται για να το αντιστρέψω. Μια κυρία, που βλέπει την παράσταση κάθε χρονιά, μου είπε, πρόσφατα, ότι έχει εντυπωσιαστεί απ’ τη ζωντάνια της παράστασης, σαν να την βλέπει την πρώτη σεζόν. Για μένα αυτό είναι σαν να κέρδισα το στοίχημα.
Μετά το Πάσχα ανεβαίνετε Θεσσαλονίκη με το «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα»…
Ναι, θα πάμε στη Θεσσαλονίκη (απ’ τις 28 Απριλίου στο Ράδιο Σίτυ) και μετά, αν είναι όλα καλά, θα κάνουμε περιοδεία στην Κύπρο (απ’ τις 16 Μαΐου στη Λευκωσία, τη Λεμεσό και τη Λάρνακα). Η παράσταση έσκισε κυριολεκτικά το περασμένο καλοκαίρι στο Άλσος και ο κόσμος την ζητούσε.
Το καλοκαίρι θα ξεκουραστείτε;
Ναι, αλλά όχι απολύτως, γιατί θα έχω τα γυρίσματα στο «Camping», τη σειρά που θα παιχθεί την προσεχή σεζόν στο Mega. Κι όπως καταλαβαίνετε, είναι χρήσιμοι οι καλοκαιρινοί μήνες γι’ αυτή τη σειρά. Γυρίζεται σ’ ένα camping.
Μια γεμάτη χρονιά, έρχεται να προστεθεί στην πορεία σας. Νιώθετε ικανοποιημένη ή ο ηθοποιός παραμένει πάντα ανικανοποίητος, θέλει κι άλλο;
Νομίζω ότι δεν είναι θέμα ηθοποιού αλλά ανθρώπου. Υπάρχουν ηθοποιοί που δεν θέλουν να δουλεύουν πολύ, που κουράζονται. Εγώ είμαι απ’ τους τυχερούς μάλλον ανθρώπους γιατί είναι ευτυχία να μην σε κουράζει η δουλειά σου. Κι εμένα δεν με κουράζει.
Μπορεί στην αρχή της πορείας μου να μην είχα την δυνατότητα να κάθομαι, αλλά ούτε και τώρα έχω αυτή την πολυτέλεια. Έχω εκπαιδευθεί να είμαι ακούραστη, στην πρώτη γραμμή. Αρχικά, οι ανάγκες με οδήγησαν εκεί και έτσι όπως έχω δημιουργήσει τις ανάγκες μου τώρα, επίσης δεν έχω τη δυνατότητα. Όχι ότι αν αποφασίσω μια σεζόν να μην δουλέψω θα πεινάσω, αλίμονο. Λέω όμως έτσι όπως θέλω εγώ να ζω, πρέπει να δουλεύω. Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι δεν κουράζομαι γιατί το αγαπάω πολύ αυτό που κάνω. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο μυστικό.
Μα για να κάνει κανείς καριέρα στο θέατρο, δεν πρέπει να δουλέψει πολύ;
Φυσικά. Στη δουλειά μας αναπαράγεις την ανθρώπινη ζωή οπότε δεν έχει αξία θέασης μια ζωή που έχει κατακάτσει. Για μένα αυτή η δουλειά είναι μια διέξοδος, μια φυγή ένα ταξίδι, είναι παυσίπονη, λυτρωτική.
«Με τον χρόνο, η εσωτερική ομορφιά του ανθρώπου δυναμώνει».
Τη διαδρομή σας στο θέατρο, την τηλεόραση, τον κινηματογράφο τη βιώσατε πιο δύσκολα ως γυναίκα;
Προσωπικά όχι, δεν το αισθάνομαι αυτό. Ίσως, επειδή από μικρό κορίτσι μπήκα κατευθείαν στη ζωή και την έπιασα απ’ τα κέρατα, να μην υπήρχαν ρωγμές αδυναμίας ώστε να τις εκμεταλλευτεί κάποιος και να με δυσκολέψει κάπου. Όχι. Υπό αυτή την έννοια δεν με δυσκόλεψε. Το ότι είμαι γυναίκα μπορεί να έχει άλλες δυσκολίες, απ’ την άποψη ότι μια γυναίκα έχει πάρα πολλές ευθύνες: Είναι μητέρα, κόρη, φίλη, σύζυγος, ερωμένη, νοικοκυρά… Έχει πάρα πολλούς ρόλους και πρέπει να τους καλύψει. Αλλά εμένα προσωπικά στη δουλειά δεν μου έφερε εμπόδιο το ότι είμαι γυναίκα.
Ίσως γιατί ουσιαστικά συστηθήκατε σαν ένα αντι-πρότυπο…
Ίσως και γι’ αυτό ωφελήθηκα περισσότερο και λέω τώρα με άνεση ότι δεν με δυσκόλεψε καθόλου στη δουλειά το φύλο μου. Ίσως ένα κορίτσι με άλλα χαρακτηριστικά να το αντιμετώπιζαν αλλιώς και να του δημιουργούσαν άλλα θέματα οι άντρες της δουλειάς.
Και μ’ αυτό το αντι-πρότυπο πορεύεστε, δίνοντας το δικό σας μήνυμα…
Αρχικά δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς. Γιατί αυτή είμαι, έτσι είμαι. Όταν δεν έχεις απ’ τη φύση το χάρισμα να είσαι δίμετρη καλλονή, θα ανακτήσεις τα άλλα σου όπλα, που κατά τη γνώμη μου, είναι πιο ισχυρά. Έχουν διάρκεια και δεν έχουν κανένα άγχος μη και αλλοιωθούν. Αντίθετα, με τον χρόνο, η εσωτερική ομορφιά του ανθρώπου δυναμώνει.
Πήγατε κόντρα στα στερεότυπα;
Όχι, δεν αισθάνθηκα ότι έπρεπε να πάω κάπου κόντρα. Γιατί ήμουν ένας πολύ τυχερός άνθρωπος. Έγινα γνωστή στην ευρεία γκάμα του κοινού απ’ τη σειρά του Θοδωρή Πετρόπουλου «Είσαι το ταίρι μου» που εστίαζε ακριβώς στην εσωτερική ομορφιά, κι αυτό με βοήθησε πάρα πολύ. Κι εμένα, το πως συστήθηκα στον κόσμο, που ήταν πολύ κοντά σ’ αυτό που εγώ είμαι στ’ αλήθεια, βοήθησε πολύ κυρίως άλλα κορίτσια που είχαν ανάγκη να πάνε κόντρα σ’ αυτά τα πρότυπα. Κι αυτό με κάνει να χαίρομαι, ν’ αγαλλιάζει η ψυχή μου. Πολλά κορίτσια μου έχουν πει πως αφού είδαν το «Είσαι το ταίρι μου» σταμάτησαν να δειλιάζουν και άρχισαν να διεκδικούν και να απελευθερώνονται.
Η πολιτική ορθότητα άλλαξε επί της ουσίας τα πράγματα;
Όχι. Νομίζω ότι άλλαξε στους τύπους, στο θεαθήναι. Αποστειρώθηκαν κάποια πράγματα και πολύ λυπάμαι γι’ αυτό. Γενικά όμως δεν το καταλαβαίνω όλο αυτό με τους τίτλους και τις ετικέτες. Να μην πω κάποιον κοντό, να μην τον πω χοντρό… Για όνομα του θεού. Για μένα προσωπικά, ό,τι και να λέγεται, έχει σημασία η πρόθεση. Όταν κάτι λέγεται με χιούμορ, καλοσύνη ή αγνή πρόθεση δεν μ’ ενοχλεί.
Ένα απ’ τα πιο αστεία πράγματα που μου έχουν συμβεί είναι όταν πριν από χρόνια, παίζαμε θυμάμαι στο «Εμπορικόν», και μετά το θέατρο πηγαίναμε για μπόουλινγκ. Ένα βράδυ εμφανίστηκε η κυρία που καθάριζε τον χώρο και μόλις με είδε, μου είπε: «Έτσι είσαι εσύ; Σ’ έβλεπα στην τηλεόραση κι έλεγα αυτή είναι γυναικάρα…». Και φωνάζει και τη συνάδελφό της να δει πως είμαι. Έσκασα στα γέλια γιατί το είπε τόσο αυθόρμητα… Θα θιχτώ εγώ μ’ αυτό; Μου φαίνεται ψεύτικη όλη αυτή η ιστορία με την πολιτική ορθότητα. Οι περισσότεροι απ’ τους πολιτικώς ορθούς, αφού κλείσουν οι κάμερες, βγάζουν φαρμάκι.
Οι άνθρωποι που έχουν έναν προσωπικό πολιτισμό, μια φυσική ευγένεια και μια καλή πρόθεση μπορούν να πουν ό,τι θέλουν. Υπάρχουν φορές που εκνευρίζομαι και θεωρώ ότι αν συνεχιστεί μ’ αυτόν τον τρόπο θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Βλέπουμε πως βγήκε ο Τραμπ πρόεδρος στην Αμερική…
Γενικά δεν συμφωνώ με τις ακρότητες, δεν είμαι άνθρωπος που κρίνει, γιατί έτσι κι αλλιώς θεωρώ ότι κρίνουν όσοι δεν έχουν δράση. Αλλά ειλικρινά μερικές φορές αγανακτώ.
Φοβάστε να μιλήσετε, αυτοπεριορίζεστε; Η εποχή μας ζητάει να …
…να είμαστε πιο προσεκτικοί, πιο μετρημένοι. Εγώ δεν έχω μπει σ’ αυτό το λούκι γιατί πάντα ήμουν όχι προσεκτική, αλλά ό,τι έλεγα το έλεγα με καλή πρόθεση και αθωότητα.
«Είναι πολύ συγκινητικά όντα οι γυναίκες, πολύ ξεχωριστά».
Η αλήθεια είναι ότι την τελευταία πενταετία έχουν αγριέψει πολύ τα πράγματα. Βλέπεις τους ανθρώπους που κάνουν εκπομπές στην τηλεόραση να αλληλοσπαράζονται, να αλληλοκατηγορούνται. Όταν βλέπεις να βγάζει ο ένας τα μάτια του άλλου, απ’ το ίδιο συνάφι, τότε γίνεσαι κι εσύ πιο προσεκτικός. Γι’ αυτό και δίνω σπάνια συνεντεύξεις.
Όλο αυτό δεν μας κάνει λιγότερο αυθόρμητους; Σκέφτεστε καμιά φορά ότι ζούμε υπό την απειλή του άλλου που μπορεί ανά πάσα στιγμή να μας μαγνητοφωνήσει, να μας βιντεοσκοπήσει;
Είναι αλήθεια αυτό που λέτε και γι’αυτό, εγώ τουλάχιστον, θεωρώ ότι πρέπει να μας αφορά όσο το δυνατόν λιγότερο το τι θα πουν όλοι αυτοί. Γιατί όλοι αυτοί είναι μια κατηγορία ανθρώπων που θα πούνε έτσι κι αλλιώς, είτε κάνεις κάτι είτε δεν κάνεις. Αυτή είναι η φύση τους.
Πώς μπορεί να προστατευθεί κανείς;
Με την αλήθεια του. Αλλιώς δεν μπορείς να προστατευθείς. Εγώ πιστεύω ότι το κοινό, όχι στην πλειοψηφία του, αντιλαμβάνεται, την αλήθεια του άλλου. Δυστυχώς βλέπουμε να κυριαρχεί το ψέμα. Αλλά πόση διάρκεια μπορεί να έχει αυτό τελικά; Και όταν φωτιστεί η αλήθεια, τι θα γίνει;
Μα δεν την θέλουν όλοι την αλήθεια ή δεν την αντέχουν…
Ωραίος διαχωρισμός. Ας μείνουν λοιπόν όσοι θέλουν το ψέμα στο ψέμα και εμείς που αγαπάμε την αλήθεια ας μείνουμε στην αλήθεια. Στο τέλος θα φανεί ποιος είναι ο κερδισμένος.
Κλείνοντας, πείτε μια ακόμα σκέψη για την Ημέρα της Γυναίκας και τον αυριανό εορτασμό της…
Λοιπόν, ας σκεφτούμε αυτό το φύλο, πόσο ταλαιπωρημένο είναι, τι κακουχίες έχει περάσει, πόσα έχει αντέξει, με τι δύναμη, με τι υπομονή, φροντίδα και προστασία για τους άλλους, με τι βαθύ πόνο και πως αυτόν τον πόνο τον έχει μεταλλάξει για ν’ αντέξει και να προχωρήσει. Είναι πολύ συγκινητικά όντα οι γυναίκες, πολύ ξεχωριστά. Γι’ αυτό πρέπει να γιορτάζουν κάθε μέρα την ύπαρξή τους και να ευγνωμονούμε, ξαναλέω, ότι είμαστε γυναίκες της Δύσης. Ας μην ξεχνάμε τις γυναίκες που υποφέρουν άμα τη εμφανίσει τους στον κόσμο. Χωρίς βέβαια να σημαίνει αυτό ότι δεν πρέπει να προσπαθούμε να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα για εμάς τις ίδιες, για τις επόμενες γενιές αλλά και γι’ αυτές τις γυναίκες εκεί κάτω…
Υπάρχει ένας στίχος απ’ το «Σημείο Αναγνώρισης» της αγαπημένης μου Κικής Δημουλά, ένα ποίημα που μιλάει με ένα άγαλμα, που τον κρατάω μέσα μου για το πως ήταν η γυναίκα. Και προσθέτω μια αισιοδοξία, μια ευχή για να έχουμε αγάπη η μία για την άλλη και αντί να αλληλοσπαραζόμαστε να αλληλοθαυμαζόμαστε. Γράφει λοιπόν η Δημουλά: «Για τα δεμένα χέρια σου που έχεις, όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω, σε λέω γυναίκα»…
*Κεντρική φωτό: Μενέλαος Μυρίλλας
