Δυο νέες ταινίες, εκ διαμέτρου αντίθετες σε φιλοσοφία, περιεχόμενο και εκτέλεση ξεχωρίζουν στις ταινίες της εβδομάδας. Στη μία πρωταγωνιστεί η υποψήφια για Οσκαρ φέτος Τζέσι Μπάκλεϊ, στην άλλη ένα άγνωστο κοριτσάκι από το Ιράκ που θα κλέψει την καρδιά σας.
Βαθμολογία
5: εξαιρετική
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
Η τούρτα του Προέδρου (The President’s cake)
Παραγωγή: Ιράκ/ Κατάρ/ ΗΠΑ, 2025
Σκηνοθεσία: Χασάν Χάντι
Ηθοποιοί: Μπανέεν Αχμέντ Ναγιέφ, Σαγιάντ Μοχαμάντ Κασέμ κ.α.
Διακεκριμένη στο περσινό φεστιβάλ Καννών κερδίζοντας μεταξύ άλλων και την Χρυσή Κάμερα Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, η πρώτη μεγάλου μήκους μυθοπλασία του Ιρακινού σκηνοθέτη Χασάν Χάντι εντάσσεται στο δημοφιλέστατο τα τελευταία χρόνια είδος της «ταινίας ενηλίκωσης» και είναι σε όλα της υψηλότατου επιπέδου. Η ίδια δε η εικόνα της ταινίας, το «περίβλημά» της, είναι πέρα για πέρα ελκυστικό, χωρίς να επισκιάζεται από το «γκρι» όπως συμβαίνει στην πλειονότητα αυτών των ταινιών λόγω του δυσάρεστου – συνήθως – περιεχομένου τους.
Η ταινία εστιάζει στον αγώνα μια εννιάχρονης κοπέλας, της Λαμία, να αποκτήσει τα απαραίτητα υλικά για την κατασκευή μιας τούρτας γενεθλίων για τον πρόεδρο της χώρας της. Βρισκόμαστε στο Ιράκ, στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990 και πρόεδρος είναι βεβαίως ο Σαντάμ Χουσεΐν, λαοφιλής τότε, μισητός μερικά χρόνια αργότερα. Συνεπώς αντιλαμβάνεσαι τις συνθήκες ζωής εκείνη την εποχή στην χώρα, όπως και το απύθμενο χάος της – κυριολεκτικά υπό κατάρρευση.
Και όμως, μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα αστναρτησίας, έναν εφιαλτικό κόσμο που σε κάνει να νιώθεις – τουλάχιστον – άβολα, ο Χασάν Χάντι βρίσκει τον τρόπο να σε κρατήσει κολλημένο στο κάθισμά σου, σου προσφέρει το περιθώριο της αναζήτησης της ελπίδας, όπως κάνει η Λαμία. Ωστόσο, παρότι η γραφή του ακολουθεί τους αφηγηματικούς κώδικες του αμερικανικού κινηματογράφου, ο σκηνοθέτης δεν εξωραίζει καταστάσεις, ούτε «φορτώνει» με φτηνά μελοδραματικά στοιχεία την ιστορία.
Με το στήριγμα, κατ’ αρχάς, των απολύτως φυσικών ερμηνειών των δύο παιδιών που βρίσκονται σε πρώτο πλάνο, της Λαμία (Μπανέεν Αχμέντ Ναγιέφ) και του Σαέντ (Σαγιάντ Μοχαμάντ Κασέμ), του συνομήλικου της αγοριού που θα σταθεί στο πλάι της ο Χάντι σε κερδίζει παντού: στην ιστορία, στην αφήγηση, στη σκηνοθεσία, στη φωτογραφία, ακόμα και στην μουσική. Μέσα σε μόλις μία ημέρα το τέλος της παιδικής αθωότητας κατακεραυνώνει την ταινία αλλά την ίδια στιγμή την ανυψώνει στους ουρανούς και αυτό χάρη στο αξιοπρεπές πείσμα της Λαμία, μιας πραγματικά αξιοθαύμαστης ηρωίδας που αν την δείτε, σίγουρα δεν πρόκειται να ξεχάσετε.
Βαθμολογία: 4
ΑΘΗΝΑ: CINOBO ΟΠΕΡΑ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΔΑΝΑΟΣ – ΣΠΟΡΤΙΓΚ – ΒΑΡΚΙΖΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΒΑΚΟΥΡΑ
«Η Νύφη» (The bride!)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Μάγκι Τζίλενχαλ
Ηθοποιοί: Τζέσι Μπάκλεϊ, Κρίστιαν Μπέιλ κ.α.
Αυτό που ήταν η Μπέλα Μπάξτερ της Εμα Στόουν στην ταινία «Poor things» του Γιώργου Λάνθιμου, είναι περίπου και η Νύφη της Τζέσι Μπάκλεϊ: ένα νεκρό πλάσμα που «ανακατασκευάζεται» εκ νέου, ένα πτώμα που απέκτησε ζωή χάρη στα πειράματα μιας ικανής επιστήμονα (Ανέτ Μπένινγκ). Φυσικά όλα αυτά μας θυμίζουν κάτι άλλο. Τον εντελώς λοξό κόσμο της Μαίρη Σέλεϊ, συγγραφέα που έπλασε τον μύθο του Φρανκενστάιν και του τέρατος του – μύθο που ξαναείδαμε προσφάτως μέσω της ταινίας «Φρανκενστάιν» του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο.
Στην πραγματικότητα όμως, όπως ακούμε την ίδια την Σέλεϊ να λέει στην αρχή αυτής της ταινίας, η συγγραφέας άλλο είπε και άλλο στην πραγματικότητα ήθελε να πει γιατί τότε, ούτε καν το είχε σκεφτεί. Η ερωτική ιστορία της Νύφης ήταν – σύμφωνα με την ταινία – η πραγματική επιθυμία της Σέλεϊ και μιλάμε για μια ιστορία εξίσου αλλόκοτη με αυτήν που τελικά γράφηκε, αν όχι περισσότερο.
Ο λόγος για τον οποίο η Νύφη αποκτά ξανά ζωή είναι ο έρωτας • η ανάγκη ενός άλλου «τέρατος» του… Φρανκενστάιν (Κρίστιαν Μπέιλ) να βρει λίγη συντροφιά με ένα πρόσωπο που του ταιριάζει. Αυτό που ενώνει τον Φρανκενστάιν και την Νύφη είναι το πάθος της αλληλοκατανόησης, μια χημεία που μπορεί να υπάρξει μόνο ανάμεσα σε δύο παρακατιανούς, δυο ανθρώπινα απόβλητα που ως και στους Μπόνι και Κλάιντ παραπέμπουν (δραματουργικός χρόνος της ιστορίας της ταινίας είναι το 1936).
Όμως το ενδιαφέρον σε αυτήν την ταινία είναι η ματιά της – γυναικεία σε όλα. Γυναίκα η συγγραφέας του πρωτότυπου υλικού, γυναίκα η σκηνοθέτις/ σεναριογράφος, γυναίκα το τέρας, γυναίκα η επιστήμονας, γυναίκα ακόμα και η αστυνομικός (Πενέλοπε Κρουζ) που καλείται να φωτίσει το μυστήριο της υπόθεσης όταν αρχίζουν τα εγκλήματα (και θα υπάρξουν αρκετά).
Και ανάμεσα σε αυτή την γυναικεία «επέλαση», κάθε αρσενικό στην ταινία δείχνει άβουλο, αδιάφορο, ανεγκέφαλο, αρνητικό και κυρίως, αδύναμο. Κάθε τι εδώ είναι γυναικεία υπόθεση, με έναν σχεδόν στρατευμένο τρόπο κάτι που μπορεί μεν να γίνει ενοχλητικό αλλά την ίδια ώρα δηλώνει μια άποψη που αξίζει προσοχής.
Βαθμολογία: 2 ½
ΑΘΗΝΑ: ΝΙΡΒΑΝΑ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – ΑΕΛΛΩ – VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΑΝΟΙΞΗ – ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ – ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ – WESTCITY – OPTIONS ΓΛΥΦΑΔΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – KOΛΟΣΣΑΙΟΝ – CINEMA ONE κ.α.
«Μπιτσκόμπερ»
Παραγωγή: Ελλάδα, 2025)
Σκηνοθεσία: Αριστοτέλης Μαραγκός
Ηθοποιοί: Χρήστος Πασσαλής, Στάθης Κόκκορης κ.α.
Το «Μπιτσκόμπερ» είναι η ιστορία ενός «παρολίγο» ναυτικού, του Ηλία (Χρήστος Πασσαλής), ο οποίος βρίσκεται παροπλισμένος στη στεριά. Εκεί, κάποια στιγμή, βλέπει ότι το όνειρό του να κατακτήσει την θάλασσα, μπορεί να αποκρυσταλλωθεί σε ένα σαπιοκάραβο που βρέθηκε τυχαία στην περιοχή. Αποφασίζει να το φτιάξει από το μηδέν, βρίσκει συνεργείο, «σκοτώνεται» στη δουλειά, αυτός και το προσωπικό του.
Οπως όμως κάποια στιγμή του λέει ο έμπειρος μηχανικός του (θαυμάσιος στον ρόλο ο Στάθης Κόκκορης), υπάρχουν τρεις κατηγορίες ναυτικών: εκείνοι που ξέρουν τα πάντα για την θάλασσα, που μπορούν και διαβάζουν τ’ άστρα, που μιλούν μαζί της γιατί την «έχουν μέσα τους. Υπάρχουν εκείνοι που με το που βγαίνουν στα ανοιχτά νοσταλγούν την στεριά. Και υπάρχουν και οι «μπιτσκόμπερ», οι εξ’ αρχής losers, αυτοί που όσο και αν προσπαθήσουν δεν θα μπορέσουν ποτέ να κατακτήσουν την θάλασσα γιατί «δεν το’χουν». Αυτοί θα βασανίζονται για πάντα μέσα τους γιατί γνωρίζουν ότι όσο και να προσπαθήσουν δεν θα γίνουν ποτέ ναυτικοί.
Το υπαρξιακό δράμα ενός τέτοιου ανθρώπου παρακολουθούμε στην πρώτη μεγάλου μήκους live action ταινία μυθοπλασίας του Αριστοτέλη Μαραγκού, ένα φιλμ που ενώ σου δίνει την εντύπωση ότι παρακολουθείς κάτι πολύ επικό, πολύ πιο σπουδαίο από αυτό που στην πραγματικότητα είναι, την ίδια ώρα έχει αρετές.
Ο ρόλος ταιριάζει γάντι στον Πασσαλή, ο οποίος φτιάχνει μια εικόνα «εύθραυστης αρρενωπότητας» δίνοντας τον παλμό της ιστορίας. Οσο τσαμπουκάς και μάγκας ο Ηλίας θέλει να δείχνει, τόσο νιώθεις ότι υποδύεται κάτι που δεν είναι γιατί η θέση του βρίσκεται αλλού και η μάχη με τον εαυτό του είναι η σκληρότερη όλων.
Αυτή η μάχη «εικονογραφείται» με πειθώ και σε πολύ ατμοσφαιρικό, χειμωνιάτικο πλαίσιο, μια παραλία που θυμίζει νεκροταφείο, χάρη στην ζεστή διεύθυνση φωτογραφίας του Γιώργου Καρβέλα που δίνει στην ταινία τον απαραίτητο τόνο μελαγχολίας που χρειάζεται.
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ) – ΑΣΤΟΡ (ΔΕΥΤΕΡΑ)
«Φίλοι για πάντα»
Παραγωγή: Ελλάδα, 2026
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μουσούλης
Ηθοποιοί: Θανάσης Τσαλταμπάσης, Αγοραστή Αρβανίτη, Θανάσης Αλευράς, Ζήσης Ρούμπος κ.α.
Ο γάμος είναι ένα θέμα που ανέκαθεν «πουλούσε» στο σινεμά και μάλλον δεν θα πάψει ποτέ να «πουλάει». Και πράγματι, γύρω από έναν γάμο είναι στημένο όλο το παραμύθι του «Φίλοι για πάντα», το οποίο ο Κωνσταντίνος Μουσούλης στην πρώτη απόπειρά του στη μεγάλου μήκους μυθοπλασία (την έγραψε και την σκηνοθέτησε) έχει μοιράσει σε κεφάλαια.
Ο γαμπρός (Θανάσης Τσαλταμπάσης) πηγαίνει στον γάμο μεθυσμένος, η νύφη (Αγοραστή Αρβανίτη) «τα παίρνει» άσχημα και οι φίλοι τους αναλαμβάνουν καθήκοντα πυροσβέστη. Με αυτή την αφορμή και δικαιολογώντας τον τίτλο της ταινίας, ο Μουσούλης θα προσπαθήσει να μας δώσει μια εικόνα αυτών των φίλων που περιστοιχίζουν το ζευγάρι που πρόκειται να παντρευτεί.
Φλας μπακ το παρελθόν λοιπόν με μικρές ιστορίες που αφορούν αυτούς τους φίλους, ανάμεσα στις οποίες ένα δάγκωμα φιδιού σε γεννητικά όργανα, μια κρητική βεντέτα που δεν λέει να τελειώσει και ένας αγώνας πυγμαχίας ανάμεσα σε δύο παιδιά. Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε μια συρραφή διαφορετικών ταινιών μικρού μήκους γύρω από τον ίδιο άξονα, ο οποίος όμως θα έπρεπε να είναι λίγο ισχυρότερος αφού τα επεισόδια γύρω από τον γάμο δείχνουν να έχουν μεγαλύτερη σημασία από τον ίδιο τον γάμο.
Από την άλλη μεριά βέβαια, μιλάμε για μια ταινία που λέγεται «Φίλοι για πάντα», άρα πρέπει να καταλάβουμε τους λόγους για τους οποίους οι ήρωές της είναι για πάντα φίλοι. Σε κάθε περίπτωση και παρά την τηλεοπτική αισθητική της, αυτή η κωμωδία δεν προσπαθεί να σου πει ότι θα ανακαλύψεις την πυρίτιδα. Απλώς, προσφέρεται ως κάτι εντελώς ψυχαγωγικό και αξιοπρεπώς κατασκευασμένο. Παρακολουθώντας την αντιλαμβάνεσαι ότι υπήρξε συνεπής σχεδιασμός πίσω της, και (μέχρι ενός σημείου) η εκτέλεση είναι ικανοποιητική.
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: AΘΗΝAION – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – VILLAGE MALL – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ – ΔΗΜ. ΚΙΝ/ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ – ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ – ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ – OPTIONS ΓΛΥΦΑΔΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE – CINEMA ONE κ.α.
Animation για μικρούς και μεγάλους
«Scarlet»
Παραγωγή: Ιαπωνία, 2025
Σκηνοθεσία: Μαμόρου Χοσόντα
Συνοψίζοντας την ιαπωνική ταινία κινουμένων σχεδίων «Scarlet» καταλήξεις στο ότι είναι μια εντελώς παραλλαγμένη εκδοχή του σαιξπηρικού Αμλετ, υπό μορφή anime. Το βασικό πρόσωπο στην ιστορία (δραματουργικός χρόνος της οποίας είναι ο 16ος αιώνας) έχει την μορφή ενός δυναμικού κοριτσιού, της Σκάρλετ, κόρης του Αμλετ, η οποία δείχνει αποφασισμένη να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα της σκοτώνοντας εκείνη τον θείο της Κλαύδιο ο οποίος τον εκτέλεσε για να πάρει τον θρόνο.
Και αυτό σημαίνει πραγματικά υπέροχα σκίτσα ενταγμένα όμως σε κάδρα υπερβολικής βίας, με σκληρές μονομαχίες, χέρια που αναδύονται μέσα από λάβα, ουρλιαχτά απελπισίας και αποκεφαλισμούς. Ενα πέρα για πέρα εντυπωσιακό θέαμα, κάθε άλλο όμως, παρά παιδικό. Η ίδια ταινία με ζωντανούς ηθοποιούς, ίσως είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: VILLAGE MALL – ΝΑΝΑ – ESCAPE CENTER – VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE – OPTIONS κ.α.
Στον κόσμο των ζώων (Hoppers)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Τσονγκ
Ενάρετες όπως πάντα οι προθέσεις των στούντιο DISNEY/ PIXAR στα κινούμενα σχέδια, όπου συνήθως πρωταγωνιστούν ζώα που κινδυνεύουν. Εδώ παρακολουθούμε την προσπάθεια μιας κοπέλας, της Μέιμπελ να προσφέρει το καλό στον κάστορα, το είδος του οποίου έχει ανάγκη προστασίας. Για να τα καταφέρει το κορίτσι θα πρέπει να μπει στην θέση του ζώου και αυτό θα γίνει μέσω μιας εφεύρεσης της καθηγήτριάς της (φτυστή καρικατούρα της Δήμητρας Γαλάνη). Η Μέιμπελ μετατρέπεται σε …κάστορα και καταλήγει σε ένα κοινόβιο ζώων που έχουν χάσει το σπίτι τους και που διοικείται από τον κάστορα Τζορτζ.
Σε αντίθεση με τις μεγάλες στιγμές του παρελθόντος της PIXAR – ταινίες αριστουργήματα όπως το «Ψάχνοντας τον Νέμο», τα «Ζουζούνια» και το franchise «Toy stοry» – η επιστημονική φαντασία παίζει εδώ υπερβολικά μεγάλο ρόλο και τελικά, με το «φορτωμένο» από υπερβολές σενάριό της, η ταινία παρά τις προθέσεις της, σε κάνει να νιώσεις ότι κάπου χάνει το νόημά της.
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΑΙΓΛΗ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΑΕΛΛΩ – VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ – ΝΑΝΑ – ΣΠΟΡΤΙΓΚ – ΑΝΟΙΞΗ – ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ – ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ – OPTIONS ΓΛΥΦΑΔΑ – ΑΡΤΕΜΙΣ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE – OPTIOΝS κ.α.
