«Η ήπειρος βρίσκεται σε πόλεμο με το Ιράν», και βρίσκεται εδώ και πολύ καιρό, δήλωσε ο Άβι Νιρ-Φέλντκλαϊν, πρέσβης του Ισραήλ στην ΕΕ, σε συνέντευξη στο POLITICO, καλώντας την Ευρώπη να υποστηρίξει χωρίς αμφισημίες τις στρατιωτικές προσπάθειες για την ανατροπή του καθεστώτος.

Πέραν των δηλώσεων της Γαλλίας και Αγγλίας για υλικοτεχνική στρατιωτική υποστήριξη στην Κύπρο, ουδέν, ωστόσο. Αν δεν είχε προηγηθεί η επίθεση με drone εναντίον της βρετανικής βάσης στο Ακρωτήρι, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την κινητοποίηση που ανακοίνωσαν οι δύο χώρες. Η Ελλάδα, λόγω της ειδικής σχέσης με την Κύπρο ανήκει σε άλλη κατηγορία.

Χθες Τρίτη 3/3 κατά την διάρκεια της συνάντησης του με τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μέρτζ, ο Ντόναλντ Τράμπ απείλησε Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο, ειδικά την πρώτη.

Η Ισπανία μόλις χθες το πρωί ζήτησε να αποχωρήσουν οι αεροπορικές και ναυτικές (Ρότα) δυνάμεις των ΗΠΑ από την χώρα.

Τι φοβούνται Ισπανία, Γερμανία, Γαλλία

Τι ακριβώς φοβάται η Ισπανία; Οι βαλλιστικοί πύραυλοί του Ιράν μετά βίας φτάνουν πέραν της Τρίπολης (της ελληνικής, όχι της Λιβύης).

Τι φοβάται η Γερμανία και το Παρίσι; Αν δεν είναι μια ακόμα πράξη αμφισημίας, τότε είναι είτε στρατηγική αφέλεια, είτε εκνευρισμός απέναντι στις ΗΠΑ οι οποίες αποφάσισαν να χτυπήσουν – (σ.σ. ενώ η ίδια η Ευρώπη πριν την έναρξη των εχθροπραξιών δήλωνε πως είναι απογοητευμένη με την στάση του Ιράν στις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό του πρόγραμμα) είτε αποτελεί απλά αδυναμία συντονισμού.

Η Κάγια Κάλας, η Ύπατη Εκπρόσωπος της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας αρκείται σε ανακοινώσεις με το πολιτικό της κεφάλαιο στην Ουάσιγκτον υπό του μηδενός.

Ο Αντόνιο Κώστα, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, θεωρείται μια «μη οντότητα» από τις χώρες που έχουν ειδικό βάρος, και φυσικά από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ενώ η Γαλλία αρκείται σε διάγγελμα του προέδρου Μακρόν για την περαιτέρω (θετική) ανάπτυξη των γαλλικών πυρηνικών δυνατοτήτων, σε μια συμμαχία, που όπως ανέδειξε και το «Β», είναι πολύ πιθανό να συμμετάσχει και η Ελλάδα. Αλλά αυτό, επί της ουσίας, ένα θέμα που δεν έχει καμία σχέση με τον πόλεμο στο Ιράν.

Τι ακριβώς θέλει η ΕΕ

Θέλει η Ευρώπη να μείνει αμέτοχη ώστε μετά να παίξει ρόλο στην ανοικοδόμηση; Γνωρίζοντας – στον βαθμό που αυτός είναι προβλέψιμος –  τον πρόεδρο Τραμπ αυτό δεν πρόκειται να γίνει σε βάρος των ΗΠΑ. Θέλει η Ευρώπη να «βγάλουν άλλοι τα κάστανα από την φωτιά» όσο το δυνατόν γρηγορότερα ώστε αυτή να συνεχίσει να «ζεσταίνεται» με χαμηλές τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου;

Τι θέλει η Ευρώπη ακριβώς; Νομίζω πως ούτε η ίδια γνωρίζει τι επιθυμεί. Σίγουρα δεν ήταν δυνατόν να συνεχιστεί το «θέατρο» των «διαπραγματεύσεων» καλή τη πίστη μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.

Και κάτι ακόμα: Η Ευρώπη δεν ήταν αυτή που με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο στοχοποιούσε (με ανακοινώσεις, το αγαπημένο και πιο αποτελεσματικό «όπλο» της, μην παρεξηγηθούμε, όχι με πυραύλους, αυτό έλειπε) το καθεστώς στο Ιράν για τις δολοφονίες διαδηλωτών;

Τώρα που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αναλαμβάνουν δράση απέναντι σε μια απειλή που όπως θα διαβάσετε στο «Β» της ερχόμενης Κυριακής ήταν πραγματική και αυξανόταν με γεωμετρικό βαθμό, οι Βρυξέλλες βρίσκονται σε αφωνία.

Η ενέργεια, τα τρόφιμα και η Ουκρανία

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ανησυχούν επίσης για τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει στους καταναλωτές στο εσωτερικό η εξελισσόμενη κρίση στη Μέση Ανατολή. Για παράδειγμα, στις τιμές της ενέργειας και των τροφίμων.

Οι ευρωπαϊκές τιμές του φυσικού αερίου έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα που είδαμε τελευταία φορά το 2022 και 2023. Αυτό ωστόσο δεν έχει καμία σχέση με το αν θα συμμετείχαν στις επιχειρήσεις – και για να είμαστε δίκαιοι πιθανότατα οι αμερικάνοι και οι Ισραηλινοί δεν θα το ήθελαν αυτό, βάρος θα τους ήταν η Ευρώπη – εναντίον του Ιράν, από την στιγμή που αυτές ξεκίνησαν.

Ταυτόχρονα, υπάρχει η αίσθηση πως ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή αποπροσανατολίζει τις ΗΠΑ από το Ουκρανικό, για το οποίο η Ευρώπη σηκώνει πια το οικονομικό βάρος.

Αλλά όταν έχεις μια αυξανόμενη απειλή, όπως το Ιράν στην πόρτα σου, με πυραύλους που φτάνουν σε εμβέλεια σε χώρες-μέλη της ΕΕ., όταν έχει ένα αιμοσταγές καθεστώς που δολοφονεί νέους, όταν έχεις ένα Ιράν που κοροϊδεύει την διεθνή κοινότητα για τις πραγματικές του προθέσεις και εργαζόταν μεθοδικά για την ανάπτυξη έως και 11 πυρηνικών κεφαλών σύμφωνα με μερικές πληροφορίες, το τελευταίο πράγμα που πρέπει να σε απασχολεί είναι αν οι ΗΠΑ θα ασχοληθούν με την Ουκρανία.

Το λάθος της Ευρώπης

Για να είμαστε απόλυτα ρεαλιστές η Ευρώπη θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να βγει υπέρ των ΗΠΑ/Ισραήλ και να εξηγήσει τους λόγους γιατί το κάνει (οι λόγοι είναι οι αναφερθέντες παραπάνω), να εξηγήσει πως οι ΗΠΑ/Ισραήλ έχουν την στρατιωτική δυνατότητα να κάνουν ότι χρειάζεται χωρίς να χρειάζεται ευρωπαϊκή εμπλοκή και πως οι χώρες-μέλη της ΕΕ και ταυτόχρονα του ΝΑΤΟ, θα συμβάλουν στην επιμελητεία (όπως κάνει η Ελλάδα).

Αυτό που δεν έπρεπε να κάνει και της αφαιρεί ακόμα περισσότερο πολιτικό κεφάλαιο είναι να μιλάει με πολλαπλές φωνές: Με τις Γαλλία, Γερμανία να δηλώνουν «θα λάβουμε αμυντικού χαρακτήρα μέτρα» (αλλά που και τι είδους μέτρα; οι πύραυλοι του Ιράν δεν τους απειλούν) και την Ισπανία να διώχνει κυριολεκτικά και χωρίς εξήγηση (ίσως η συμμαχία με την Τουρκία έπαιξε ρόλο σε αυτό, σε συνδυασμό με την ασφάλεια της απόστασης από την Μέση Ανατολή;) τις ΗΠΑ από τις βάσεις της.

Η στάση της Ελλάδας, ο ρόλος-κλειδί που επιδιώκει

Η Ελλάδα πάντως δηλώνει παρούσα τόσο γιατί, δυνητικά απειλείται, όσο και γιατί η Κύπρος χτυπήθηκε από την Χεζμπολά αλλά όσο και γιατί, καλώς ή κακώς, επιθυμεί να φαίνεται ως κρίσιμος στρατηγικός εταίρος του προέδρου Τραμπ αποσκοπώντας σε οφέλη σε άλλα ζητήματα (Κάθετος Διάδρομος, ελληνοτουρκικά, ενεργειακά κ.α.)

Πάντως για ακόμα μια φορά η ρήση του πρώην ΥΠΕΞ και Συμβούλου Εθνικής Ασφάλεια των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ «ποιο τηλέφωνο καλώ για την Ευρώπη;» παραμένει, δυστυχώς για την Ήπειρο, επίκαιρη.