Δραματική είναι η κατάσταση που βιώνουν οι εγκλωβισμένοι Έλληνες στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μετά τις συνεχιζόμενες εχθροπραξίες στην Μέση Ανατολή, τις ακυρώσεις των πτήσεων και το κλείσιμο των αεροδρομίων.
Από τους περίπου 1.500 καταγεγραμμένους Έλληνες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο Ντουμπάι, σε πιο δεινή κατάσταση είναι όσοι έχουν βρεθεί εκεί ως απλοί τουρίστες, καθώς είναι υποχρεωμένοι να φροντίσουν μόνοι τους για εύρεση στέγης και τροφής, πληρώνοντάς τα αδρά μέσα στο πολυτελές εμιράτο. Σε καλύτερη θέση βρίσκονται όσοι έχουν επισκεφθεί φίλους και συγγενείς και φιλοξενούνται, ενώ οι μόνιμοι κάτοικοι, δηλώνουν ως επί το πλείστον φοβισμένοι, αλλά ψύχραιμοι.
Όσοι ανήκουν στις δύο πρώτες κατηγορίες, κάνουν έκκληση για άμεσο επαναπατρισμό τους, ενώ οι μαρτυρίες που φτάνουν στο «ΒΗΜΑ» περιγράφουν μια εικόνα εγκατάλειψης από τις επίσημες αρχές, οικονομικής εκμετάλλευσης από τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα τα οποία βρήκαν ευκαιρία για αισχροκέρδεια και τρόμου, με συνεχείς βομβαρδισμούς και αναχαιτίσεις πυραύλων, ειδικά από χθες το βράδυ (Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026), να πραγματοποιούνται κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια τους.
«Είμαστε έρμαια σε έναν πόλεμο που δε μας αφορά»
Σύμφωνα με τον Παναγιώτη Καμπίτση, ο οποίος παραμένει εγκλωβισμένος στο Ντουμπάι με την οικογένειά του, και έχοντας αναγκαστεί να αλλάξει ξενοδοχείο μια και εκείνο στο οποίο διέμεναν πριν δεν ήταν διαθέσιμο, και βγαίνοντας εκτός του προϋπολογισμού του ταξιδιού τους: «Νιώθουμε κυριολεκτικά εγκλωβισμένοι και ξεχασμένοι από το επίσημο κράτος.
Παρά τις συνεχείς οχλήσεις μας στην πρεσβεία και το προξενείο, η απάντηση που λαμβάνουμε είναι ότι αποτελεί δική μας ευθύνη η εύρεση και η πληρωμή του ξενοδοχείου, την ώρα που τα χρήματά μας εξαντλούνται. Είμαστε αναγκασμένοι να μένουμε κλεισμένοι μέσα, με ένα μικρό παιδί 2 ετών, όπου προσπαθούμε να μαγειρέψουμε με ελάχιστα τρόφιμα που προλάβαμε να πάρουμε από τα σούπερ μάρκετ, τα οποία ήδη αδειάζουν.
Μια γυναίκα κοιτάζει ψηλά στον ουρανό κοντά στο Μπουρτζ Καλίφα, μετά από ιρανική επίθεση στο Ντουμπάι. REUTERS/Amr Alfiky
Το περιβάλλον γύρω μας θυμίζει εμπόλεμη ζώνη, καθώς ακούγονται συνεχείς εκρήξεις και βλέπουμε αναχαιτίσεις πυραύλων πολύ κοντά μας. Δεν υπάρχουν καταφύγια και το μόνο που κάνουμε ως μέτρο προφύλαξης είναι να μένουμε μακριά από τα τζάμια και να ελπίζουμε.
Το ίντερνετ πέφτει συνεχώς, οι επικοινωνίες είναι προβληματικές και η ελληνική κυβέρνηση μας παραπέμπει απλώς στο να παρακολουθούμε μια ιστοσελίδα που ανά πάσα στιγμή μπορεί να τεθεί εκτός λειτουργίας. Αισθανόμαστε σαν όμηροι πολιτικών διενέξεων, έρμαια σε έναν πόλεμο συμφερόντων που δε μας αφορά.
Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν τουλάχιστον 1.500 Έλληνες που έχουν ζητήσει επίσημα να φύγουν άμεσα από τα Εμιράτα. Είναι επιτακτική ανάγκη να ασκηθεί πίεση από την Ελλάδα, ώστε να ανοίξει ένας διπλωματικός δίαυλος, για να μας βγάλει από αυτή την κόλαση».
«Είμαστε παρατημένοι και εξαντλημένοι – Το παιδί μου δεν τρέφεται σωστά»
Στο ίδιο κλίμα και η μαρτυρία της Πέρσας Σούρα, η οποία αναγκάζεται να αλλάζει κατάλυμα, αναλόγως την διαθεσιμότητα, έχοντας μαζί της και το δίχρονο παιδί της: «Σήμερα, τη στιγμή που ήδη γίνονταν βομβαρδισμοί, έπρεπε να ψάχνουμε για άλλο ξενοδοχείο και οι τιμές έχουν ανέβει, αφού οι άνθρωποι που είναι εγκλωβισμένοι εδώ από όλον τον κόσμο είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν όσο-όσο μη έχοντας άλλη λύση.
Έχουμε εξαντληθεί οικονομικά, πληρώνοντας μεγάλα ποσά για διαμονή και σίτιση, και δεν μπορούμε να βγούμε ούτε για να αγοράσουμε πάνες. Υπάρχουν συνεχείς εκρήξεις -πριν λίγο συνέβη μια αρκετά δυνατή-, και φοβάμαι πολύ. Παθαίνω κρίσεις πανικού και δεν μπορώ να ανταποκριθώ στο παιδί μου. Τρώμε ό,τι βρούμε σε συνοικιακά σουπερμάρκετ, οπότε, όπως είναι επόμενο, το παιδί δεν τρέφεται σωστά.
Το Μπουρτζ Αλ Αράμπ (Burj Al Arab) μετά από την ιρανική επίθεση που δεχτηκε. REUTERS/Amr Alfiky
Οι αποστάσεις είναι τεράστιες, δεν έχουμε τηλέφωνα να επικοινωνούμε παρά μόνο όταν βρισκόμαστε κάπου με wifi, αλλά το ίντερνετ πέφτει συνεχώς. Επίσης, δεν υπάρχει καμμία ενημέρωση από την Πρεσβεία και το Υπουργείο Εξωτερικών. Είμαστε εγκλωβισμένοι και παρατημένοι. Αιτούμαστε από την Ελληνική Κυβέρνηση τον άμεσο επαναπατρισμό μας».
«Ανεβάζουν τις τιμές των καταλυμάτων λόγω της αυξημένης ζήτησης»
Ο 25χρονος Κωνσταντίνος Τάσος, μα μίλησε από το δωμάτιο του ξενοδοχείου του, όπου βρίσκεται μαζί με δύο φίλους, με τους οποίους είχε πάει στο Ντουμπάι για διακοπές.
Δηλώνει τυχερός προς το παρόν γιατί δεν αναγκάστηκε να αλλάξει ξενοδοχείο, αφού υπήρχε διαθεσιμότητα στο δικό του, αλλά φοβάται για το τι θα γίνει τις επόμενες μέρες και ειδικά επειδή οι τιμές των καταλυμάτων ανεβαίνουν λόγω της αυξημένης ζήτησης.
Καταγγέλλει κι εκείνος ότι υπάρχει αδιαφορία από τις ελληνικές αρχές: «Η κατάσταση είναι οριακή. Τα ξενοδοχεία είναι γεμάτα και ζητούν παραπάνω χρήματα, εκμεταλλευόμενα τον κόσμο που είναι εγκλωβισμένος εδώ και δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο από το να πληρώσει το ποσό που του ζητούν. Φοβόμαστε ότι σε λίγο θα αναγκαστούμε να κοιμόμαστε στην ρεσεψιόν.
Η πρεσβεία και οι αεροπορικές δεν καλύπτουν διαμονή και διατροφή, καθώς λένε πως δεν προβλέπεται τέτοια διαδικασία. Η κατάσταση που βιώνουμε ως τουρίστες στο Ντουμπάι μάς γεμίζει αβεβαιότητα.
Είμαστε μια παρέα τριών ατόμων από την Αθήνα και βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα ξενοδοχείο, καλύπτοντας όλα τα έξοδα με δικούς μας πόρους, οι οποίοι φυσικά εξαντλούνται. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει καμία επίσημη ενημέρωση για το πότε θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε.
Η παραλία Kite Beach με φόντο το Μπουρτζ Αλ Αράμπ (Burj Al Arab), μετά από την ιρανική επίθεση που δέχτηκε. REUTERS/Amr Alfiky
Η πρεσβεία μας έστειλε απλώς έναν σύνδεσμο για να δηλώσουμε τα στοιχεία μας για ένα “ενδεχόμενο” σχέδιο επαναπατρισμού, αλλά στα τηλέφωνα η επικοινωνία είναι εξαιρετικά δύσκολη, καθώς δεν απαντούν. Αναγκαζόμαστε να οργανωνόμαστε μόνοι μας, μέσω των κοινωνικών δικτύων, μιλώντας με άλλους Έλληνες που βρίσκονται στην ίδια θέση, προσπαθώντας να βρούμε μια άκρη.
Το αίσθημα της ανασφάλειας κορυφώθηκε χθες το βράδυ, όταν λάβαμε μήνυμα στα κινητά μας που μας καλούσε να βρούμε “άμεσα καταφύγιο”. Επικράτησε σύγχυση, καθώς επίσημα καταφύγια δεν υπάρχουν και βλέπαμε κόσμο στη ρεσεψιόν να τρέχει πανικόβλητος χωρίς να ξέρει πού να πάει.
Τελικά, η μόνη οδηγία ήταν να στεκόμαστε μακριά από τζαμαρίες. Παρά τις αναχαιτίσεις που ακούστηκαν πάνω από την πόλη, οφείλω να ομολογήσω ότι το κράτος των Εμιράτων δείχνει ψυχραιμία και οργάνωση. Ο κόσμος εδώ συνεχίζει τις δουλειές του και δεν υπάρχει το κλίμα τρομοκρατίας που ίσως μεταφέρεται από κάποια βίντεο στο διαδίκτυο.
Σήμερα η πόλη είναι ήσυχη, αλλά εμείς παραμένουμε σε αναμονή, ελπίζοντας ότι ο σχεδιασμός για τον επαναπατρισμό μας θα γίνει επιτέλους πράξη πριν η κατάσταση βγει εκτός ελέγχου».
«Έχουμε γίνει όλοι οι Έλληνες μια γροθιά»
Η Άντζελα Παντελή, από την άλλη, που από το 2017 μένει για μεγάλα διαστήματα στο Ντουμπάι και το θεωρεί δεύτερο σπίτι της, ομολογεί πως για την ίδια, και για όσους έχουν ανθρώπους δικούς τους να φιλοξενηθούν, η κατάσταση είναι πολύ πιο διαχειρίσιμη.
Ωστόσο, αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται σε δυσμενή ψυχολογία. Περιγράφει μια ελεγχόμενη προς το παρόν κατάσταση: «Η ζωή στο Ντουμπάι αυτή τη στιγμή κινείται σε δύο ταχύτητες. Από τη μία υπάρχει ο αναπόφευκτος φόβος και από την άλλη μια αξιοσημείωτη οργάνωση και ψυχραιμία.
Πρόκειται για κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα των Εμιράτων, καθώς η χώρα δεν είναι εξοικειωμένη με την ανάγκη για καταφύγια, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στο Ισραήλ. Το πρωινό ξύπνημα από τον εκκωφαντικό κρότο μιας αναχαίτισης που τράνταξε τις τζαμαρίες του σπιτιού μου ήταν μια σοκαριστική υπενθύμιση της κατάστασης, όπως και τα συνεχή alerts στο κινητό που μας ταράζουν, όμως η εμπιστοσύνη μου στις τοπικές αρχές παραμένει ισχυρή.
Ένας άνδρας περπατά σε έναν άδειο δρόμο, μετά από ιρανική επίθεση στο Ντουμπάι. REUTERS/Amr Alfiky
Η εικόνα της πόλης έχει φυσικά αλλάξει. Εκεί που τα beach bars και τα πάρκα θα ήταν γεμάτα κόσμο και παιδιά, τώρα είναι άδεια. Οι δρόμοι δεν είναι εντελώς ερημωμένοι, αφού πολλοί βγαίνουν για προμήθειες -έχω δει να κάνουν και τζόγκινγκ-, όμως οι οικογένειες είναι εμφανώς πιο μαζεμένες.
Στα μεγάλα σούπερ μάρκετ υπάρχουν ακόμη προμήθειες αν και παρουσιάζονται κάποιες ελλείψεις στο ψωμί, το νερό και τους χυμούς. Η κατάσταση είναι χειρότερη στα μικρότερα συνοικιακά καταστήματα.
Παρά την προσωπική μου αγωνία, η οποία εκδηλώθηκε και με ένα δερματικό αλλεργικό ξέσπασμα λόγω άγχους, προσπαθώ να παραμείνω θετική. Έχω ήδη εγγραφεί στη λίστα επαναπατρισμού της ελληνικής πρεσβείας, αν και ελπίζω ότι η κρίση θα εκτονωθεί μέσα στις επόμενες λίγες ημέρες και η ζωή θα επιστρέψει στους κανονικούς της ρυθμούς.
Το πιο συγκινητικό στοιχείο αυτής της δοκιμασίας είναι η στάση της ελληνικής κοινότητας. Ενώ στην Ελλάδα συχνά αναλωνόμαστε σε διενέξεις, εδώ στο Ντουμπάι έχουμε γίνει μια γροθιά. Επικοινωνούμε συνεχώς μέσω γκρουπ και κοινωνικών δικτύων, προσφέροντας βοήθεια σε όποιον έχει ανάγκη, ειδικά στους τουρίστες που βρέθηκαν εγκλωβισμένοι χωρίς γνωστούς ή υποστήριξη.
Είναι τελείως διαφορετική η ψυχολογία κάποιου που ζει εδώ από εκείνη ενός επισκέπτη που ήρθε για διακοπές και ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν πόλεμο. Προσωπικά, δήλωσα δημόσια ότι το σπίτι μου είναι ανοιχτό για κάθε Έλληνα που χρειάζεται στέγη ή βοήθεια».
Άνθρωποι περπατούν κοντά στο Μπουρτζ Καλίφα, μετά από ιρανική επίθεση, σε συνέχεια πληγμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν, στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, 1 Μαρτίου 2026. REUTERS/Amr Alfiky
Αποκλεισμένη η ομάδα μπάσκετ «K18» του Άρη στο Άμπου Ντάμπι
Την ίδια στιγμή αγωνία επικρατεί για τους παίκτες της ομάδας Κ18 του Άρη, η οποία βρίσκεται στο Άμπου Ντάμπι, στο πλαίσιο του «Next Gen Euroleague». Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της ομάδας, ο αγώνας με τη Μονακό διακόπηκε λόγω των επιθέσεων που έγιναν και στο Άμπου Ντάμπι, και οι αθλητές και τα μέλη της αποστολής του βρίσκονται στο ξενοδοχείο τους.
Η ανακοίνωση συνεχίζει: «Η επίσημη ενημέρωση που λάβαμε σε επικοινωνία με το Υπουργείο Εξωτερικών είναι πως: “Eφόσον απαιτηθεί, υπάρχει συγκεκριμένο πλάνο για να φύγουν όλοι οι Έλληνες από το Άμπου Ντάμπι”. Η Euroleague ενημέρωσε ότι θα παράσχει όλα τα κόστη για τη διαμονή και σε περίπτωση που “ανοίξουν” τα αεροδρόμια, θα ναυλώσει πτήση τσάρτερ για την επιστροφή στην Ελλάδα».
