Αν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία για τις αληθινές προθέσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, η επίθεση που εξαπέλυσαν από κοινού με το Ισραήλ εναντίον του Ιράν σήμερα το πρωί επιβεβαίωσε πως για τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ ισχύει το αξίωμα «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας».
Η απάντηση του θεοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης με τις πυραυλικές επιθέσεις εναντίον αμερικανικών βάσεων στον Κόλπο, εμπλέκει στη σύρραξη αραβικά καθεστώτα που δεν φημίζονται για δημοκρατικές παρακαταθήκες, ούτε για το σεβασμό των ανθρωπίνων και ατομικών δικαιωμάτων, στο όνομα των οποίων ομνύει ο Λευκός Οίκος για να δικαιολογήσει εν μέρει την επέμβαση που έχει ως βασικό στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης του Ιράν.
Αυτό που είπε ο Τραμπ στον ιρανικό λαό είναι πως θα πρέπει να βρει ασφαλές καταφύγιο μέχρι να αποδυναμωθεί το καθεστώς από τους βομβαρδισμούς, και να βγει στη συνέχεια στους δρόμους για να ανατρέψει τους μουλάδες που τον κυβερνούν αυταρχικά από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979.
Βέβαια, εκείνος που κυβερνούσε προηγουμένως το Ιράν ήταν ο σάχης Παχλαβί, φίλος των Αμερικανών και των Βρετανών, οι οποίοι είχαν ανατρέψει με πραξικόπημα τον πρωθυπουργό Μοσαντέκ όταν επιχείρησε να εθνικοποιήσει το πετρέλαιο.
Όμως αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον Τραμπ. Όπως ψιλά γράμματα είναι τα εθνοτικά, φυλετικά και θρησκευτικά μωσαϊκά των χωρών της Μέσης Ανατολής.
Εκείνο που προέχει για τον Αμερικανό πρόεδρο (και για τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου) είναι να καταστραφεί όχι μόνο το πυρηνικό αλλά και το πυραυλικό πρόγραμμα του ιρανικού καθεστώτος, το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στα σχέδιά τους για μια νέα Μέση Ανατολή, στα δικά τους μέτρα με τη σύμπραξη Αράβων βασιλιάδων και σεϊχηδων.
Στην κατεύθυνση αυτή οι Αμερικανοί αναζητούν «πρόθυμους» να πάρουν στο χέρι τους το τιμόνι της χώρας την επόμενη ημέρα. Αλλά το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα. Ίσως κρύβει δυσάρεστες εκπλήξεις, χειρότερες από εκείνες του Ιράκ, για τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους.
