Ύπουλοι που είναι οι αντιθετικοί σύνδεσμοι. Παρεισφρύουν σε προτάσεις, σκέψεις, απόψεις παγιωμένες. Εκεί που όλα βαίνουν καλώς κάνουν την εμφάνισή τους από το πουθενά (;) για να ακυρώσουν εμφατικά όσα προηγήθηκαν. Η Μαρία Καρυστιανού ρωτήθηκε για τις αμβλώσεις κατά τη διάρκεια συνέντευξής της στο OPEN.
«Το γνωρίζω ότι έχουν νομιμοποιηθεί οι αμβλώσεις αλλά μιλάω για το ηθικό θέμα». Οι λέξεις έχουν αξία. Οφείλουμε να μην τις χαραμίζουμε πετώντας το μπαλάκι πότε στην εξέδρα, πότε στην πλατεία.
«Θέματα που μπορούν να αφορούν πώς λειτουργεί η κοινωνία μας, πρέπει να λύνονται με δημόσια διαβούλευση». Δια βοής να αποφασίσει η πλατεία για τη νομιμότητα της άμβλωσης. Έφτασε η ώρα να θέσουμε σε αμφισβήτηση το θεμελιώδες δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματός τους; Δεν πέρασαν 24 ώρες και η Μαρία Καρυστιανού διέψευσε τον εαυτό της.
Ύπουλοι αντιθετικοί σύνδεσμοι, ποιος είναι ο σκοπός σας;
«Η χθεσινή απάντησή μου στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε σκοπίμως από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου. (…)
Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα δεν τίθεται σε διαβούλευση, δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ούτε και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών, όπως κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν», σημείωσε στη νέα δημόσια τοποθέτησή της.
Βλέπει «παγίδες» και «άκαιρες» ερωτήσεις, όταν όλοι ακούσαμε την ίδια να λέει με σαφήνεια «επειδή σέβομαι την ελεύθερη βούληση και είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη, θεωρώ ότι είναι ένα θέμα δημόσιας διαβούλευσης, ας αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει. Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στο θέμα, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, αλλά και του εμβρύου».
Η Μαρία Καρυστιανού έχει τις απόψεις της και τις εκφράζει ευθέως και με παρρησία. Καμία παγίδα. Ανασκεύασε, αποδομώντας η ίδια την ίδια.
«Ο ουσιαστικός διάλογος πρέπει να στραφεί: στη δημιουργία ολοκληρωμένων δομών κοινωνικής πρόνοιας για εγκύους και νέες μητέρες, στη δωρεάν πρόσβαση σε υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού και αντισύλληψης, στη στήριξη της μονογονεϊκής οικογένειας, σε επιδόματα και υπηρεσίες που επιτρέπουν σε μια γυναίκα να μη διχάζεται ανάμεσα στην κύηση και την εργασία ή τις σπουδές της.
Η δημογραφική και υπαρξιακή κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα, δεν μπορεί να απαντηθεί με περιορισμούς δικαιωμάτων, αλλά με ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που προσφέρει πραγματικές επιλογές και αληθινή στήριξη στον πολίτη».
Τάδε έφη Μαρία Καρυστιανού, στο μετά όμως. Το πριν ήταν και παραμένει μια τοποθέτηση σκοταδιστική, πλήγμα στον αγώνα για ένα κράτος δικαίου.
Οι γυναίκες δεν θα πάψουν να κάνουν αμβλώσεις όταν νιώθουν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή. Καμία γυναίκα δεν προχωρά ελαφρά τη καρδία. Ζυγίζει το μέσα της και επιλέγει -ευτυχώς- με συνειδησιακή ελευθερία.
Τα ακροατήρια ας μείνουν σιωπηλά μπροστά στο δικαίωμα μιας γυναίκας να αποφασίζει για το κορμί και τη ζωή της. Το πλαίσιο παρανομίας των αμβλώσεων θέτει ευθέως σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα των γυναικών όπως συνέβαινε στη χώρα μας πριν τη νομιμοποίησή τους.
«Παλιά ήταν κάποια Θέκλα που έκανε τις αμβλώσεις, σήμερα είναι τα λευκά δωμάτια κάποιων μαιευτηρίων. Αλλά και αυτά δεν είναι για όλες τις γυναίκες. Ο κίνδυνος είναι μικρότερος για τη γυναίκα τη δυνάμενη -αυτή που μπορεί αν πάει εκεί- και πολύ μεγαλύτερος για τη μη δυνάμενη. Θεωρούμε ότι είμαστε υποχρεωμένοι να μεριμνήσουμε για όλες τις γυναίκες», έλεγε από το βήμα της Βουλής τον Μάιο του ‘86 ο Γιώργος Γεννηματάς, τότε υπουργός Υγείας και Πρόνοιας, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων που έφερε προς ψήφιση το ΠαΣοΚ.
Φωτισμένοι πολιτικοί, όπως ο Γιώργος Γεννηματάς, θα έπρεπε να παραμένουν φάροι στις ταραγμένες θάλασσες της πολιτικής αμετροέπειας.
Η εργαλειοποίηση ενός τόσο ευαίσθητου ζητήματος για μικροπολιτική δεν προστατεύει καμία ζωή. Διογκώνει τον φόβο, τον διχασμό και τη στοχοποίηση των γυναικών.
Τα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε δημόσια διαβούλευση. Κι αυτή είναι μια πρόταση που δεν επιδέχεται διαστρέβλωσης.
