• Αναζήτηση
  • Ο λεγεωνάριος που έγινε συγγραφέας

    Η παράξενη ζωή του Γιώργου Μανιάτη στο νέο ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη που κάνει πρεμιέρα στο 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

    Ο Μανιάτης την εποχή της θητείας του στη Λεγεώνα των Ξένων

    Τη νέα του ταινία παρουσιάζει την Τετάρτη 6 Μαρτίου στο 21ο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ο Σταύρος Ψυλλάκης. Το «Για χωρίς λόγους», όπως είναι ο τίτλος της ταινίας, εντάσσεται στο τμήμα The Artist is Present (Ο καλλιτέχνης είναι παρών) και είναι η άποψη του σκηνοθέτη για την ενδιαφέρουσα περίπτωση του συγγραφέα και μουσικού Γιώργου Μανιάτη, η ζωή του οποίου υπήρξε μια τεράστια περιπέτεια. Ο Μανιάτης, που πέθανε πέρυσι σε ηλικία 79 ετών, γεννήθηκε στη Μεσσήνη, μεγάλωσε στο Νέο Ψυχικό και στα 15 του χρόνια γράφτηκε στη Σχολή Ναυτοπαίδων Πόρου όπου παρέμεινε από το 1954 ως το 1956. Στα 17 του εγκατέλειψε τις σπουδές του και εγκαταστάθηκε στο Βέλγιο, όπου αρχικώς εργάστηκε ως ανθρακωρύχος προτού τελικά φύγει για το Παρίσι, όπου κατατάχτηκε στη Λεγεώνα των Ξένων.

    Παρέμεινε εκεί επί τριάμισι χρόνια και ήταν ένας από τους ανθρώπους που κατέγραψαν τη βαρβαρότητα των Γάλλων εναντίον των Αλγερινών. Μάλιστα, χρειάστηκε να αποδράσει από τη Λεγεώνα και να περιπλανηθεί στην έρημο Σαχάρα, μέχρι να επιστρέψει στην Ελλάδα, το 1961. Στην Ελλάδα δημοσιοποίησε την περιπέτειά του στο βιβλίο του «Δραπέτευσα από τη Λεγεώνα των Ξένων: Το τρίτο αντάρτικο: Αλγερία 1957-1961». Το βιβλίο εκδόθηκε το 1961 και το αποτέλεσμα ήταν ο Μανιάτης να καταδικαστεί από τις γαλλικές αρχές.

    Στην Ελλάδα εργάστηκε σε αθηναϊκές εφημερίδες και ανήκει στα ιδρυτικά μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη. Δημοσιογράφησε στην εφημερίδα «Ελευθερία», προέβλεψε την επιβολή δικτατορίας στην Ελλάδα, και μετά το 1967 πέρασε στην παρανομία βρίσκοντας καταφύγιο στη Δυτική Ευρώπη και στην Αμερική. Το 1973 ταξίδεψε στη Χιλή και έγραψε για τις τελευταίες στιγμές του Σαλβαδόρ Αλιέντε, ως αυτόπτης μάρτυς μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο τη στιγμή που βομβαρδίστηκε από τα πυρά του πραξικοπηματία Πινοσέτ. Μετά τη νέα επιστροφή του στην Αθήνα, προτεραιότητα του Μανιάτη έγινε η μουσική. Εμαθε τρίχορδο μπουζούκι, άρχισε τις εμφανίσεις σε μπουάτ, συμμετείχε σε μουσικές εκδηλώσεις για το ρεμπέτικο, ανέλαβε την έκδοση ενός περιοδικού για την ακοή. Μέχρι τον θάνατό του έγραφε μυθιστορήματα, δοκίμια και τραγούδια, πολλά από τα οποία παραμένουν ανέκδοτα. Το 1984 ίδρυσε το «Ευρετήριο», μια συλλογική προσπάθεια από φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών με στόχο τη μουσική έρευνα και την ανακατασκευή των βασικών μουσικών οργάνων των Αρχαίων Ελλήνων. Ο Σταύρος Ψυλλάκης, δημιουργός εκτός άλλων των πολυβραβευμένων ντοκιμαντέρ «Αλλος δρόμος δεν υπήρχε» και «ΜΕΤΑΞΑ: ακούγοντας τον χρόνο» (όπου θέμα είναι οι γιατροί και το προσωπικό του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Μεταξά που επίσης πάσχουν από καρκίνο), θεωρεί ότι το «Για χωρίς λόγους» «δεν είναι μια βιογραφία του Μανιάτη. Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν η αναζήτηση της περιπέτειας της ψυχής του, «μιας συνείδησης σε διαρκή εγρήγορση, εμπρηστικής και αυτοπυρπολούμενης»».

    «Για χωρίς λόγους»

    Λοιποί συντελεστές

    Συνεργασία στην ιδέα και στην έρευνα της ταινίας: Αιμίλιος Καλιακάτσος

    Μοντάζ: Σπύρος Κόκκας

    Μουσική – μείξη ήχου: Βαγγέλης Φάμπας

    Εργα ζωγραφικής: Μιχάλης Μανουσάκης

    Αφίσα: Δημήτρης Αρβανίτης

    Επεξεργασία εικόνας – παραγωγή: 235

    Προβολές

    Τετάρτη 6 Μαρτίου στις 20.00 (Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, Αποθήκη 1, Λιμάνι)

    Πέμπτη 7 Μαρτίου  στις 13.00 (Αίθουσα Παύλος Ζάννας, Κτίριο Ολύμπιον)

     

    Πολιτισμός
    Σίβυλλα
    Helios Kiosk