Οδοιπορικό στις αποδεκατισμένες χριστιανικές κοινότητες της Συρίας

Στη Συρία, σε αυτή τη χώρα των 185.180 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που στο εσωτερικό της από το 2011 μαίνεται ένας αδυσώπητος πόλεμος

Στη Συρία, σε αυτή τη χώρα των 185.180 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που στο εσωτερικό της από το 2011 μαίνεται ένας αδυσώπητος πόλεμος, σύμφωνα με εκτιμήσεις πριν από την κρίση ζούσαν περίπου 1,5 εκατομμύριο χριστιανοί. Σήμερα δεν ξεπερνούν, σύμφωνα με τις ευνοϊκότερες εκτιμήσεις, τις πεντακόσιες χιλιάδες. Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι εδώ διαβιούν οι περισσότερες χριστιανικές κοινότητες που μπορεί κανείς να συναντήσει. Οι πιστοί τουλάχιστον 18 διαφορετικών χριστιανικών κοινοτήτων προσπαθούν και επιβιώνουν από τις διαρκείς μάχες.
Στην πλειονότητά τους πιστεύουν ότι ο πόλεμος θα τελειώσει σύντομα και όταν πλέον απογοητεύονται, φεύγουν στο εξωτερικό. Ελληνορθόδοξοι, ρωμαιοκαθολικοί, συρορθόδοξοι, συροκαθολικοί, ουνίτες, προτεστάντες, μαρωνίτες, αρμενορθόδοξοι, αρμενοκαθολικοί, κόπτες, συροχαλδαίοι, ασσύριοι καθολικοί και ασσύριοι ορθόδοξοι ζουν επί αιώνες σε αυτή τη γη και για πρώτη φορά δείχνουν να θέλουν να την εγκαταλείψουν. Οι διαιρέσεις του χριστιανισμού και οι δογματικές διαφορές επηρέασαν καθοριστικά την περιοχή.
Οι κάτοικοι της Μαλούλα που καταστράφηκε σήμερα προσπαθούν δίνοντας ο ένας το χέρι στον άλλον να ξαναδημιουργήσουν το χωριό τους. Παρά τις προσπάθειες, τις επισκέψεις του ελληνορθόδοξου Πατριάρχη, αλλά και του συρορθοδόξου, από τους 10.000 χριστιανούς κατοίκους πριν από τον πόλεμο, σήμερα φαίνεται ότι έχουν επιστρέψει μόλις 1.000 αλλά και αυτοί οι ελάχιστοι δείχνουν ικανοί να συντηρήσουν εκ νέου τα σπίτια τους και να αναστυλώσουν τις εκκλησίες και τα μοναστήρια τους και ίσως να κατορθώσουν να διασώσουν την αραμαϊκή γλώσσα που επιβίωσε σε αυτόν τον τόπο για περισσότερο από 2.000 χρόνια.
Οι ξεριζωμένοι


Η Ελλάδα καθημερινά κατακλύζεται από τους χιλιάδες πρόσφυγες που καταφτάνουν στα ελληνικά νησιά. Ομως η κρίση δεν ξεκίνησε σήμερα, απλώς κορυφώνεται καθώς εκτιμάται ότι περίπου 10 εκατομμύρια Σύροι ζουν στην προσφυγιά και είτε έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους και βρίσκονται στο εσωτερικό είτε ψάχνουν διόδους εξόδου προς ασφαλέστερες χώρες. Οπως η οικογένεια της Ράνα από το Ζαμπαντάνι. Στο χωριό της ζούσαν 5.000 χριστιανοί, υπήρχαν δύο ορθόδοξοι ναοί και μία εκκλησία των ρωμαιοκαθολικών.
Σήμερα έχουν καταστραφεί όλα. Οι χριστιανοί κάτοικοι κατέφυγαν σε ασφαλέστερα γειτονικά χωριά, άλλοι ήρθαν στη Δαμασκό και μια μεγάλη ομάδα κατέφυγε στο εξωτερικό. «Η οικογένειά μου είχε σπίτια και καταστήματα. Τα χάσαμε όλα. Σήμερα οι γονείς μου προσπαθούν να σταθούν από την αρχή. Νοίκιασαν ένα κατάστημα και άρχισαν και πάλι να δραστηριοποιούνται στον τομέα του εμπορίου» μας λέει.
Εμειναν οι μισοί


Ο άντρας της, ο Χάνι, έχει τη δική του στρωμένη δουλειά, είναι από τη Δαμασκό αλλά θα ήθελε μια ημέρα να αποκτήσει την αμερικανική υπηκοότητα. Και στην ερώτηση γιατί θέλει να εγκαταλείψει την πατρίδα του απαντά: «Δεν θέλω να έρθουν μια μέρα τα παιδιά μου και να μου πουν «γιατί έμεινες εδώ; για να φυλάς τις πέτρες;»».
Μορφωμένοι, απόφοιτοι Πανεπιστημίου και οι δύο, ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο.
Ομως σε μια χώρα όπου ως πριν από τον πόλεμο φαίνεται ότι διέμεναν 24 εκατομμύρια κάτοικοι, σήμερα σύμφωνα με τις καλύτερες εκτιμήσεις διαβιώνουν 12 εκατομμύρια. Περίπου το ένα εκατομμύριο ζει και εργάζεται στον γειτονικό και φιλικό προς τη Συρία Λίβανο. Περίπου 500.000 ζουν στην Ιορδανία και 2 εκατομμύρια στην Τουρκία.
Χριστιανοί «μάρτυρες»


Πολλοί πιστεύουν ότι οι χριστιανοί της Συρίας έχουν στηρίξει με όλες τους τις δυνάμεις τον Μπασάρ αλ Ασαντ. Γεγονός που όπως λένε στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους αντιμετωπίζεται ως στίγμα για πολλούς από αυτούς που καταφτάνουν στη Δύση. «Είναι πιο εύκολο ή πιο αρεστό» λένε «να πας στη Δύση και να είσαι μουσουλμάνος ενώ αν είσαι χριστιανός θεωρείσαι φίλος του Ασαντ.

Αυτό που θέλουμε είναι ηρεμία και ησυχία. Ζήσαμε επί πολλά χρόνια έτσι, παρά τα κατά καιρούς προβλήματα».

Σχεδόν σε όλους τους δρόμους υπάρχουν δεκάδες φωτογραφίες με τους «μάρτυρες» του πολέμου, ανάμεσά τους και πολλοί νεκροί στρατιώτες που όσο ζούσαν ήταν χριστιανοί. Η σημαία της Συρίας δείχνει να τους αγκαλιάζει ενώ σχεδόν πάντα εκεί κοντά υπάρχει και η φωτογραφία του Μπασάρ αλ Ασαντ.
Παντού καταστροφή


Η 26χρονη Σύλβα είναι Αρμένια, καθολική. Προέρχεται από το Χαλέπι και ανήκει στα 4 από τα 7 εκατομμύρια των κατοίκων της πόλης που την εγκατέλειψαν. «Τα πάντα» μας λέει «έχουν καταστραφεί, δεν υπάρχει νερό, δεν υπάρχει ηλεκτρισμός. Δεν υπάρχει τίποτε». Σήμερα μένει σε μια μικρή πόλη κοντά στη Δαμασκό όπου η μητέρα της είναι δασκάλα. Με καμάρι μάς δείχνει φωτογραφίες από το Πανεπιστήμιο που σπούδασε, στο Χαλέπι, αλλά και φωτογραφίες σχεδόν ολοκληρωτικής καταστροφής.
Λίγο αργότερα, κλαμένη σχεδόν, δείχνει τη φωτογραφία μιας πολύ καλής φίλης της, κορυφαίας, όπως λέει, μπασκεντμπολίστριας. «Πήγαινε στο γυμναστήριο και σκοτώθηκε»… Η Σύλβα, όπως και η αδελφή της, που παντρεύτηκε μία ημέρα πριν από τη συνάντησή μας, προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους μέσα στα αποκαΐδια του πολέμου.
«Πολλοί δικοί μας πάνε στην Αρμενία και μετά στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά» τονίζει. «Ομως δεν είναι λίγοι και εκείνοι που επιστρέφουν από την Αρμενία γιατί η ζωή εκεί είναι ακριβή».
Οπου φύγει – φύγει


Δίπλα της κάθεται ο 63χρονος θείος της που ζει στο Αλ Χασακί στα βορειοδυτικά της Δαμασκού, στο θέρετρο όλων των επιχειρήσεων του ISIS. «Σκοτώθηκε ο άνδρας της κόρης μου και δεν ξέρουμε πού βρίσκεται. Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε» λέει και προσθέτει «έχω άλλη μία κόρη που ζει στην Ολλανδία. Μερικές φορές σκέφτομαι να πάρω το αυτοκίνητο και μετά κολυμπώντας να φτάσω στην Ελλάδα και μετά να πάω στην Ολλανδία».
«Οι άνθρωποι που φεύγουν απ’ εδώ» μας λέει η Ράνα «στην κυριολεξία ξεπουλάνε την περιουσία τους. Χωράφια, σπίτια, αυτοκίνητα, κοσμήματα, τα πάντα, αρκεί να ξεφύγουν από τον πόλεμο».


Μαρτυρία
Κάποιοι δεν θα φύγουν ποτέ

Οι 13χρονες μαθήτριες, η Λάρα και η Τζέσικα του σχολείου του Ορθόδοξου Πατριαρχείου που βρίσκεται στην παλιά πόλη της Δαμασκού, δηλώνουν ότι δεν σκοπεύουν να φύγουν ποτέ από την πατρίδα τους. Η Λάρα προέρχεται από την Νταρέγια, το χωριό που έχει δεχθεί καίρια πλήγματα από τον πόλεμο. «Το σπίτι μας στο χωριό», λέει, «καταστράφηκε. Στενοχωριέμαι για όσα συμβαίνουν, όμως μετά από τόσα χρόνια συνηθίσαμε». Ονειρό της είναι να σπουδάσει ιατρική και να μη φύγει ποτέ από την πατρίδα της.
Η Τζέσικα, που θέλει να σπουδάσει μηχανολόγος μηχανικός, μέχρι πρόσφατα έμενε στη Χομς, ο γιατρός πατέρας της πήρε την οικογένεια του και μετακόμισε στη Δαμασκό. «Ο ένας του αδελφός ζει στην Τουρκία, έχει δική του δουλειά εκεί. Ο άλλος έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες» λέει.
Το Πατριαρχείο Αντιοχείας διαθέτει τέσσερα ιδιωτικά σχολεία στη Δαμασκό. Η κυρία Νάντια είναι βοηθός διευθυντή σε ένα από αυτά. «Πριν φοιτούσαν έως και 2.000 παιδιά. Σήμερα δεν ξεπερνούν τα 900. Κάποτε με λεωφορεία μεταφέραμε τα παιδιά από τα γειτονικά χωριά. Σήμερα πολλοί γονείς παίρνουν τα παιδιά τους και φεύγουν είτε για το εξωτερικό είτε για άλλες περιοχές της Συρίας. Ενώ πολλοί γονείς πηγαίνουν πλέον για λόγους ασφαλείας και για να μην εκθέτουν καθημερινά τα παιδιά τους σε κίνδυνο σε σχολεία που βρίσκονται κοντά στις γειτονιές τους» λέει.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk