Η δασική έκταση Aoκιγκαχάρα θεωρείται ένα από τα πιο αξιοπερίεργα γεωγραφικά σημεία της Ιαπωνίας. Πρόκειται για ένα πυκνό δάσος 35 τετραγωνικών χιλιομέτρων, κάτι σαν μια «θάλασσα από δέντρα», τα οποία «πλέουν» στους πρόποδες του υψηλότερου όρους της χώρας, του Φούτζι, το ηφαίστειο του οποίου είναι ενεργό. Είναι επίσης ένα σημείο φιλοσοφικής αναζήτησης. Πολλοί άνθρωποι επισκέπτονται το Aoκιγκαχάρα όταν θέλουν να αναθεωρήσουν τη σχέση τους με τη ζωή και τον θάνατο. Είναι το σημείο στο οποίο πολύς κόσμος κάνει το τελευταίο του επίγειο ταξίδι, πολλοί το αποκαλούν «το τέλειο σημείο για να πεθάνεις». Ερευνα έχει δείξει ότι περίπου 100 άνθρωποι τον χρόνο τερματίζουν τη ζωή τους στο Aoκιγκαχάρα, ενώ έχει υπάρξει και θέμα μπεστ σέλερ βιβλίου του Γουατάρου Τσουρουμούι με τον μακάβριο τίτλο «Το απόλυτο εγχειρίδιο αυτοκτονίας».
«Η θάλασσα από δέντρα» είναι επίσης ο τίτλος της καινούργιας ταινίας του αμερικανού σκηνοθέτη Γκας Βαν Σαντ, η οποία προβάλλεται στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών, ενός φεστιβάλ το οποίο στο παρελθόν έχει τιμήσει τον Βαν Σαν με τον Χρυσό Φοίνικα (για τον «Ελέφαντα» το 2003).
Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας στη «Θάλασσα από δέντρα» είναι ένας χήρος Αμερικανός, ο Αρθουρ Μπέρμαν (Μάθιου Μακ Κόναχι), ο οποίος μη μπορώντας να αντέξει άλλο την ιδέα της απώλειας της συζύγου του (Ναόμι Γουότς) αποφασίζει να ταξιδέψει στο δάσος Αοκιγχαχάρα προκειμένου να τερματίσει τη ζωή του. Εκεί όμως ο Αρθουρ θα συναντήσει έναν άλλον άντρα, έναν Ιάπωνα, τον Τακούμι (Κεν Γουατανάμπε), ο οποίος φαίνεται ότι έχει κι αυτός χάσει τον δρόμο του. Ανάμεσα στους δύο άντρες θα δημιουργηθεί μια παράξενη σχέση, αφού ο Αρθουρ βλέποντας την άσχημη κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Τακούμι επενδύει όλη την εναπομείνασα ενέργειά του για να τον σώσει.
Η ιδέα του θανάτου, και δη της αυτοκτονίας, έχει απασχολήσει κατά καιρούς τον Γκας Βαν Σαντ, ο οποίος άλλωστε στο «Last days» μετέφερε στο σινεμά τις τελευταίες μέρες του τραγουδιστή Κερτ Κομπέιν, λίγο προτού δώσει τέλος στη ζωή του.
«Το “Interstellar” ήταν για μένα “ας πάμε ένα ταξίδι εκεί έξω”, την ώρα που “Η θάλασσα των δέντρων” ήταν “ας πάμε ένα εσωτερικό ταξίδι βαθιά μέσα”» είπε ο πρωταγωνιστής της ταινίας Μάθιου Μακ Κόναχι που αποφάσισε να δεσμευθεί με τη «Θάλασσα των δέντρων» στις αρχές του 2014, προτού ακόμη κερδίσει τη Χρυσή Σφαίρα και αργότερα το Οσκαρ α’ ανδρικού ρόλου για το «Dallas Buyers Club». Για την ακρίβεια, ο Μακ Κόναχι είχε μόλις ολοκληρώσει έναν σκληρό μήνα στον δρόμο για την προώθηση του «Dallas Buyers Club» και στην πραγματικότητα αυτό που αναζητούσε ήταν ένας μακρύς περίπατος στα δάση με τον εαυτό του. Αυτό ακριβώς είδε ότι μπορούσε να αποκτήσει διαβάζοντας το σενάριο του «The sea of trees», η ιδέα του οποίου γεννήθηκε κατά τη διάρκεια ενός σέρφινγκ στο Google από τον σεναριογράφο Κρις Σπάρλινγκ.
Είναι όμως μια «ταινία αυτοκτονίας» το «The sea of trees»; Για τον Μακ Κόναχι, όχι. «Είναι μια ταινία για τη ζωή και σε προσωπική βάση ταιριάζει απολύτως με τη φιλοσοφία μου που είναι “απλώς ζήσε”». Θέτει φιλοσοφικά και υπαρξιακά ερωτήματα για τη ζωή: «Για ποιο πράγμα έχω δείξει πραγματικό ενδιαφέρον όσο καιρό βρίσκομαι στη Γη;», «Για τι έχω ανάγκη να νοιάζομαι ενώ βρίσκομαι ακόμη εδώ;», «Τι χρειάζεται να διορθώσω;».
HeliosPlus
