foodchain

Oταν σε σχέση με κάποια τρόφιμα ο καταναλωτής αποκτά εμμονές, οι οποίες όμως δεν στηρίζονται επιστημονικά, τότε ανοίγει μόνος του τον λάκκο για να τον σπρώξει κάποιος πονηρός και κακός επαγγελματίας.

Oταν σε σχέση με κάποια τρόφιμα ο καταναλωτής αποκτά εμμονές, οι οποίες όμως δεν στηρίζονται επιστημονικά, τότε ανοίγει μόνος του τον λάκκο για να τον σπρώξει κάποιος πονηρός και κακός επαγγελματίας. Eνα πρόχειρο παράδειγμα μας το παρέχει η ιδέα κάποιων πελατών (ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Κεντρική και στη Βόρεια Ευρώπη) ότι όσο πιο ανοιχτόχρωμο είναι το μοσχαρίσιο κρέας τόσο καλύτερα. Eτσι οι «έξυπνοι» εκτροφείς φθάνουν στο σημείο να προσφέρουν για τη βιτρίνα και το τσιγκέλι του κρεοπωλείου κρέατα από ζώα που δεν έχουν μεγαλώσει και πολύ υγιεινά. Στο τέλος μάλιστα της σύντομης ζωής τους καταφέρνουν το κρέας τους να έχει γίνει πραγματικά ανοιχτόχρωμο, αφού φθάνουν κυριολεκτικά να υποφέρουν από αναιμία.
Αντίστοιχα όχι και πολύ dolce vita είναι η ζωή της κότας που την έχουν σε ένα πτηνοτροφείο εντατικής παραγωγής. Σχεδόν ακίνητη και περιορισμένη σε ελάχιστο χώρο, στρεσαρισμένη και μερικές φορές και τραυματισμένη από άλλες εξίσου πιεσμένες συγκατοίκους της, ζει και υπάρχει μόνο για να μας δίνει τα αβγά της. Δεν θα αρχίσω εδώ τις ανατριχιαστικές περιγραφές, αλλά ακριβώς αυτός ο απαράδεκτος τρόπος διαβίωσης δημιούργησε την αντίθετη τάση, η οποία διαφημίζεται βέβαια μερικές φορές και με κάποια υπερβολή. Κότες ευτυχισμένες, αυτόνομες, που κάνουν πρωί και βράδυ τον περίπατό τους σαν ήρεμοι συνταξιούχοι, οι μαξιλαροθήκες τους αλλάζονται καθημερινά και μπορούν να τρώνε όσο καλαμπόκι θέλουν ή ακόμη και να παραγγέλνουν μόνες τους τα βράδια ό,τι τους αρέσει από το κοντινό delivery.
Εδώ λοιπόν έχουμε τις δύο πιο διάσημες εμμονές των καταναλωτών σε σχέση με τα αβγά. Να είναι σκουρόχρωμα και όχι άσπρα στο εξωτερικό τους και από μέσα ο κρόκος να έχει όσο γίνεται πιο βαθύ κίτρινο χρώμα. Το ότι το χρώμα στο κέλυφος δεν παίζει ρόλο ως προς την ποιότητα του αβγού είναι διαπιστωμένο και πολλές φορές γραμμένο αλλά τελικά και η επιμονή του αγοραστή σε ορισμένο χρώμα δεν τον βλάπτει. Ούτε βέβαια μπορείς να ξεχωρίσεις τα βιολογικά αβγά από το εξωτερικό τους χρώμα. Το χρώμα του κρόκου όμως συνιστά ένα πιο περίπλοκο πρόβλημα. Στη Γερμανία πριν από ακριβώς έναν χρόνο είχαμε το λεγόμενο Neuland-Skandal, όπου διαπιστώθηκε ότι προσφέρονταν κοτόπουλα δήθεν πιστοποιημένης ντόπιας βιολογικής εκτροφής ενώ τα έφερναν από τη Γαλλία, και είχαν περάσει τα γνωστά μαρτύρια της μαζικής, εντατικής και με μηδενικό ζωτικό χώρο εκτροφής. Αυτό έδωσε αφορμή σε ερευνητές στη Γερμανία να αρχίσουν να ψάχνουν και το θέμα των αβγών και να θελήσουν, αφού συγκέντρωσαν αβγά από πολλές χώρες της Βόρειας Ευρώπης, αλλά ακόμη και από την Τουρκία, να βρουν έναν τρόπο ώστε με ασφάλεια να μπορούν να πουν ποια ήταν από κότες που δεν είχαν ταϊστεί με διάφορες ύποπτες και βλαβερές για τον άνθρωπο ουσίες και, με δυο λόγια, να ξεχωρίζουν ποια αβγά μπορούσαν δίκαια να αποκαλούνται «βιολογικά».
Δυστυχώς οι έρευνες ως σήμερα δείχνουν ότι ναι μεν μπορεί ένα εργαστήριο με ειδίκευση στη φασματογραφία υγρών ουσιών να αποφανθεί με σιγουριά επάνω από 90% για το αν ο κρόκος ενός αβγού οφείλει το χρώμα του στα καροτενοειδή μιας φυσικής τροφής όπως είναι το καλαμπόκι ή σε ειδικές ουσίες που αναμειγνύονται με ό,τι άλλο περίεργο ταΐζονται κάποιες από τις πιο άτυχες κότες. Με την πιο αθώα να είναι σκόνη πάπρικας που χρησιμοποιούσαν σε ένα πτηνοτροφείο στο Βέλγιο για να επιτύχουν το χρώμα που ήθελε ο καταναλωτής, ενώ πολύ τους προβλημάτισαν τα (δυο;) «αβγά Τουρκίας» που αποδείχθηκαν πολύ «σκληρά» για τον ακριβή προσδιορισμό τους (βιολογικά ή όχι;), διότι τους ήταν αδύνατο να ανιχνεύσουν τι ακριβώς έτρωγαν οι κότες του κ. Ερντογάν.
Εχει βρεθεί ότι υπάρχουν κάπου 600 ουσίες που μπορούν να δώσουν χρώμα στον κρόκο, και τις παίρνει η κότα απ’ έξω, δεν μπορεί να τις παράγει η ίδια. Αλλες είναι αθώες και άλλες ύποπτες για την υγεία μας. Λουτεΐνη, ζεαξανθίνη, καψανθίνη είναι εξαιρετικά ωφέλιμα καροτενοειδή που δίνουν χρώμα και βρίσκονται σε μεγαλύτερες ποσότητες σε αβγά από κότες όχι εντατικής εκτροφής. Ωστόσο ένας «κατακόκκινος» στο χρώμα κρόκος δεν πρέπει να είναι αρκετός για να μας καθησυχάσει πως πήραμε το ό,τι καλύτερο. Το ιδανικό θα ήταν να μπορούσαμε να επισκεφθούμε τον τόπο παραγωγής και επειδή αυτό είναι σχεδόν ανέφικτο θα άξιζε τον κόπο να το κάνει κάποιος κρατικός και αδιάφθορος οργανισμός.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Science
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk